Sumulat Ng Isang Tula の小説・ストーリー

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi

Suplado! Sumandal ako sa aking kinauupuan habang ang mga mata ay nakapukol lang sa batang nasa aking harapan. Kumain na lang ulit ito at hindi na muling nagsalita. Mukhang ayaw sabihin sa akin kung may problema ba siya o may kinasasama ng loob. Baka nahihiya, saka baka may gusto lang itong ipabili sa kanyang tita pero hindi nabili. Baka iyon ang problema nito.

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Taka kong tanong Nag-angat siya saakin ng tingin at ngumiti "Hinuhuli palang po" Napatango tango nalang ako kahit na nagtataka padin Isda? Sinong manghuhuli? Imposible kasing siya ang manghuli dahil malapit nang tumakip ang araw sa mga ulap Lumabas ako ng mansion at nagtungo sa dalampasigan, nilanghap ko ang sariwang hangin ng umihip iyon

At kung sakaling dumating ang sandali na ako’y mapagod, at ang mga salita ay tila nawawala sa aking isipan, aalalahanin ko ang inyong pagtanggap, at doon ako muling magsisimula. Dahil ang tula, tulad ng buhay, ay hindi laging tapos sa huling taludtod, ito ay nagpapatuloy sa pagitan ng mga alaala, at sa puso ng mga taong patuloy na bumabasa. Kaya ito ang aking tula hindi lamang para sa ngayon, kundi para sa lahat ng bukas na darating,

sunod-sunod nila sabi. "Woi! Ang babata niyo pa, ha. 'Tong mga 'to!" saway niya sa mga batang nanunukso. "Sabayan niyo na lang akong kumanta habang naliligo tayo sa ulan, okay ba?" agad namang tumango ang mga ito. "Opo! Sige po, Ate… Kanta po kayo!" Song Title : ULAN By RIVERMAYA Kada kumakanta siya ay hindi ko mapigilang mapatulala. Hindi siya kilala ng isip ko pero ang puso parang kilalang-kilala siya.

Pagkatapos ay bumalik na ako sa lamesa para mag-almusal na ulit. Masama bang sabihin na, sana ‘yong napanaginipan ko na lang ang mangyari sa buong gala namin ngayon? “Tulala!” sabay bugaw ni Tita ng kung ano sa harapan ko. Napapikit-pikit naman ako dahil doon.

By the way, she's Margarette Leora. Hindi ko alam pero kusang tumulo ang mga luha ko dahil sa tula niya. Ngayon lang ako nakatanggap ng tula at ngayon lang din ako ginawan ng tula. Ang ganda at ang sarap pakinggan ng mga salitang binabato niya.

“MA'AM Celine...” Tila nabalik siya sa reyalidad ng marinig niya pagtawag sa kaniya. Doon ay mabilis niyang binitawan ang hawak niyang ballpen. Kasalukuyan kasi siyang nag-i-invertory ng order nila ngayon sa restaurants ng maisip niyang gumawa ng tula. Tula na ngayon ay halos lahat nasa basurahan na lalo't hindi niya nagugustuhan ang mga kinalalabasan ng mga gawa niya.

"Hala anong nangyari bakit bigla tong naging ganito na naman ang amo niya.magbo volt in naman ba ito sa pagkahalimaw.." Ano bang sinabi niya sa tula. Mabilis talaga siya gumawa ng tula at kapag binabasa nya ang kahit ano sa english ay naiintindihan naman niya. Hirap lang talaga siyang magsalita at medyo hirap maka gets ng salita kapag naririnig ng mabilis. Natataranta kase siya nagsimula iyon ng ano.. ng .. hahayst!