Sunset Quotes Novels & Stories

Maririnig mula rito ang paghampas ng alon sa malalaking bato pero napakapayapa pa rin pakinggan dahil sa mga huni ng ibon. Napangiti ako habang pinapanood ang sunset. I love sunsets. Para bang sinasabi nito na tuloy lang ang buhay dahil tuloy-tuloy sa pag-ikot ang mundo. That whatever you did this day will bring another joy for tomorrow. Of course it will bring darkness first, but there’s a moon to serve as light. Hihintayin mo na lang ang kinabukasan para itama ang kung anumang maling nagawa ng kahapon.

It's the time of the day na makikita ni Brea ang magandang paglubog ng araw. "We stay for awhile, I want to see the sunset." aniya pa sa binata, without answering his question. narinig n'ya ang munting tawa ni Edward sa tabi n'ya. "Alright, let's sit down here." turo nito sa buhangin at walang tanong-tanong ay umupo naman si Brea habang ang atensyon ay nasa dulo na kung saan nagkikita ang langit at dulo ng dagat. The sun is so orange, it's like a little reminder that even if the day started as not so good, the ending is still as beautiful as the sunset who's about to take off in where the sky meets the sea.

"Sa tingin mo, bakit mas maganda tingnan ang sunset kaysa sa sunrise?" Tumingin rin siya sa sunset. Ngunit ewan ba niya kung bakit sa kabila ng kagandahan nito, hindi niya itong magawang tingnan ngayon. "Bakit?" Binalik niya ang tanong. "Kapag nawala ako lagi mo lang akong tingnan sa sunset na iyan. Huwag mo akong iyakan, isipin mong umiiyak din ako kapag ginawa mo yan. Huwag mo rin isipin na nawala ako, dahil lagi lang akong nandyan sa tabi mo."

"My mind freed for a time and make me realize one important thing. And that is, I love you and I still love you." Matapang ang matang tumingin ako sa mga mata niya. He didn't say any words but I do know that he is feeling the same way. "Maybe a sunset means letting go but this time it isn't a person." I smiled after I looked at the fading sunset. "I love you One, and I want us to let go all the bad memories from the past. I want us to let go everything and let's begin again. Let's begin for another start and let's build a new memories."

Nagtawag siya ng taong dumadaan, tapos ay inutusan niyang kumuha ng litrato namin. Nag-pose kami ng kung anu-ano, tapos ay nagpasalamat sa lalaki bago kami kumain. Maaliwalas ang paligid, maganda ang tanawin, pero mas maganda ang anggulo ng sunset doon sa lake ni Mr. Monteverde. Pakiramdam mo mas malapit iyong sunset sa’yo.

“Tama lang ang gap sa ulan. Makakababa tayo bago lumubog ang araw.” “Ang ganda ng sunset,” bulong ko habang nakatingala. “Parang... ending ng isang pelikula.” “O beginning ng panibago?” tanong niya habang iniaabot ang kamay niya para tulungan akong sumakay. Tumingin ako sa kanya, napangiti rin. “Pwede rin.”

Natatawang tumigil na kami sa pamumulot nang mapansing lumulubo na ang dalawang bulsa ko. After the walk, we decided to sit in the large stretch of sand found in the middle. May iilang bato na ring naroroon at naka-expose pero mas pinili na lamang naming upuan ang mga sapin namin sa paa para ma-enjoy namin ang panonood sa papalubog na araw. “Did you know that in literature, sunsets would often depict something magical and mysterious then beauty and love as well?” I shared, my eyes fixed with the sun setting.

But science aside, the mere sight of the sun rising and setting is enough to bring in this symbolism. Somehow, when the sunsets, it reminds people that there will always be an end looming ahead. “Sunsets is not just a piece of scenery, a romantic scenery to be exact. Sunset has it's own symbolism. Sunsets are not just reminiscent of gloomy things like death. In fact, a sunset can symbolize hope just as much as a sunrise can. A sunset is, after all, is a welcome scenery for anyone who’s having a bad day.”

*** Sobrang bigat ng nararamdaman ko na hindi ko na namalayan na nasa gilid na ako ng kalsada at naglalakad sa kung saan man ako mapadpad ng aking mga paa. The sun was already setting, naupo ako sa isang bangko malapit sa pantalan. The ocean was visible from where I sat, the water stretching endlessly toward the horizon. The clinic had been nearby, which is the only reason I had ended up here, walking in no particular direction, lost in a maze of my own thoughts. I stared at the sunset. Every time I watched the sun dip below the horizon, I thought of Papa. There was a strange beauty in it... the way the sun was saying goodbye, the way it illuminated the world one last time before fading into

Minsan tumatambay kami sa tabing dagat para maligo at hintayin ang paglubog ng araw ang ganda kasi ng sunset dito hindi nakakasawang tignan tuwing hapon. Tulad ngayon andito kami hinihintay ang paglubog ng araw. "Sunset. Kuya, ang ganda," ngiting ngiti siya sa nakikita niya, parang nawala lahat ng pagod ko sa nakikita ko sa kanya. "Yeah, kapag titignan mo na papalubog ang araw, parang nagpapahiwatig ito ng pagpapaalam," saad ko habang nakatingin sa kanya.