Tagalog Ghost Stories Novels & Stories

PROLOGUE "Mama! Ayokong maiwan dito!" sigaw ko kay Mama habang lahat ng tao ay nagpa-panic na sa nangyayari. Ang bagay na hindi ko inaasahang magkakatotoo, Ay talagang mangyayari nga. Ang mga zombies ay nag-eexist.

Isa pa'y hindi kilala ng kanyang anak ang lola nito kaya paano nito nasabing ang ina niya iyon? "What are you saying, baby?" nag-aalala niyang tanong sa anak. Hindi siya naniniwala sa superstition pero posible nga kayang magpakita ang taong yumao na sa panaginip? Ang sabi naman ng iba ay nangyayari daw iyon kapag nag-aagaw buhay ang isang tao. "Grandma said something..." pagpapatuloy pa ni Callyx. "A-Ano ang sabi n'ya, anak?" tanong niya kahit pa hindi niya alam kung maniniwala sa anak o hindi.

Bagamat binibiyak ng labis ang puso niya dahil sa nagaganap sa gabing iyon ay pinatili nalang niyang maging bulag at bingi. Nagtagis ang kanyang ngipin nang mag-umpisang pasukin ng mga boses ng humihingi ng tulong ang kanyang isip. Sa mga sandaling iyon tila gustong mabiyak ang ulo niya. "Shit!"malakas niyang mura ng makita niyang nagsilabasan sa mga bitak ang mga naagnas na nilalang--- mga zombie.

Noong isang gabi pa kasi ang huling kain ng dalaga. Sa kanyang paglalakad ay unti-unti nang nakararamdam ng panghihina ang dalaga. Ang nakapapasong init na nagmumula sa katirikan ng araw ay nakadagdag rin sa hilo na kanyang nararamdaman. Subalit hindi huminto sa paglalakad si Malaya. Nagbabakasakali kasi ang dalaga na may masusumpungan masisilungan. Pawang maalikabok ma lupa lamang kasi ang dinaraanan niya at pilapil.

'' naiiyak na putol ko sa sasabihin n'ya. Nag-iwas s'ya ng tingin. ''You know what, babe? I think, there's a chance for us to be together.'' sabi n'ya bigla sa akin. ''A-Ano?'' tanong ko. ''I have seen many ghost movies. At base doon, kailangan ng empty vessel na pwedeng pasukan 'yung kaluluwa na—' ''Empty vessel?'' takang tanong ko. ''Yeah. Another term 'yon for dead body.''

tili naman nito nang ito naman ang sinabuyan niya ng tubig mula sa goblet ni Wregan. "Huwag mo akong matawag-tawag na b*tch kung ayaw mong sungangalin kita. P*nyeta! Kung hindi ka makaintindi ng Tagalog umuwi ka sa inyo! 'Wag mong pinag-iinit ang ulo ng babaeng na-ghost!" Bw*sit! Kulang pa nga ang ginawa niya sa ginawa ni Luca sa kanya. Kung hindi lang kalabisan baka pati baso at plato itinapon na niya sa pagmumukha nito.

Inilipat ko ang isang page, sa pangalawang page naman ay nabasa ko ang pamagat nito. Cold Stare: Let me tell you my story.

Saglit akong nag-alangan sa nabasa sa mga mata nito pero sa huli ay tumango ito. "Okay. If you need anything, just tell it to Manang Deling." Tumalikod na si Cholo sa amin at tinumbok ang isang pinto sa bandang kaliwa. Inilibot ko ang tingin sa buong kabahayan. Iisa lang ang maaring mailawaran ko rito. Magara at malaki. Kahit saan ako tumingin ay naghuhumiyaw ang katotohanang simbolo ito ng karangyaan ng mga Gastrell.

‎ ‎Habang kumakain, dahan-dahan niyang binuksan ang usapan tungkol sa pag-clock in. ‎ "I heard something... they say there's a ghost here?‎“ bulong niya. ‎ ‎Nagkatinginan ang tatlo. ‎ ‎“Ghost?” ‎ ‎“They say two people clock in every day, but they don’t actually show up.” ‎ ‎Biglang natahimik ang paligid. ‎ ‎Matagal bago may nagsalita. Ang isa, mukhang takot. Ang isa, parang nag-aalangan. ‎

Nanghihina akong naupo sa kama at tinalikuran na sila. I felt so hollow. Wala na ang mga magulang na tinitingala ko. Ang nasa harap ko ngayon ay dalawang taong estranghero na handang isakripisyo ang sarili nilang dugo at laman para lang sa sariling kapakanan. "Umalis na kayo," malamig kong sabi. "Hinding-hindi ako babalik sa lalaking 'yon. Harapin niyo ang kasalanan niyo, 'wag niyo na akong idamay."