Romans & histoires Tagalog Poems About Nature

sabay abot sakin. "salamat po" naka ngiting sabi ko. "pano tara na!" sabay lakad nito. Habang ni lalakad nila ang matalahib na daan ay hindi maiwasan ni jasmine na mag masid sa paligid. mabuti na lamang kahit papano ay bilog ang buwan kaya hindi ganun kadilim.. Sobrang tahimik din ng kapaligiran na pawang huni lamang ng ibon ang iyong maririnig. Habang palayo sila ng palayo ay pa lakas naman ng pa lakas ang tunog ng agos ng tubig mukang malapit na nga sila sa sapa. Hindi nga siya nag kamali dahil ng maka labas sila sa matalahib na daan ay isang sapa ang bumungad sa kanila. Agad na lumusong sa tubig si mang natoy Upang simulan ang pangunguryente.

Date tayo, oo, ikaw at ako Liparin natin ang iba't ibang parte ng mundo Tugma pa rin kahit sabihing hindi tayo bagay Kasi tao tayo, si Maragsa at Malumanay Kung sa bagay, karangalan kong alagaan At pahalagahan ang natural mong kagandahan Aminin ko man o hindi, kapag nasa paligid, eh Pasimple na ngumingiti, sana 'ka ko tamaan Kapag nariyan ka, bumabagal ang ikot ng mundo, whoa Hindi kita dapat ginugusto pero natutukso, whoa Ano man ang sabihin nila, hindi kita ipagkakaila

At kapag napapalibutan ka ng mga halaman ay parang ang gaan sa pakiramdam , malamig at masarap ang simoy ng hangin. "You love nature?" Napatango naman ako sa tanong ni President kahit di ako nakatingin sa kanya. Inililibot ko ang tingin ko sa mga bulaklak na andidito. "Mee too. Sa tagal namin dito naghanap talaga ako ng tahimik na lugar which is dito sa likod ng Hide out kasi nga takot sila pumunta dito and I made it. Matagal ko na silang inaalagaan"

Ano ba kase ang nangyari sa paligid ko? Ngunit sa kabila ng mga katanungang iyon, ang aking kasalukuyang kaligayahan at excitement para sa aming pamilya ay hindi nawala. Kasama si Thav, naramdaman kong walang pagsubok ang hindi namin malalampasan. Sa kabila ng mga lihim at mga panganib na bumabalot sa aming buhay, kami ay magkasama at handang harapin ang anuman ang darating. Lalim nun pwede na ako gumawa ng tula. Napagtanto ko rin na gumagaling ako sa wikang Tagalog yung medyo malalim siya. Sanaol diba? Ganito pala ako kapag buntis.

sagot niya. "Talaga?" I gazed at him with teary eyes. "Oo, tutulunga kita, " sagot niya. Mas lalo akong napaiyak. "I think I need a hug," I whispered. Inalis ko muna sa isip ko na kaaway ko siya. Kailangan ko lang ng masasandalan ngayon. Tinitigan niya ako nang matagal at ilang sandali pa ay niyakap niya ako. A big hug. His arms were around my back and he lightly pressed my head to his shoulder. He assured me that he'll not leave. He was hugging me for real. I closed my eyes and cry on his shoulder. That moment, I felt really protected. I can feel his warmth; it’s giving me a peacful aura. Kahit tumigil na ako sa pagiyak ay yakap pa rin niya ako. Suddenly, I don’t have the courage to let go.

“Wala man tayong yaman, may tahimik naman tayong mundo ngayon. May tahanan. May pag-asa. At higit sa lahat... may pagmamahal.” Maaga pa lang ay gising na ako. Habang kumukulo ang kape sa lumang takure, pinapanood ko ang maputing usok na unti-unting humahalo sa malamig na hangin ng Bicol. Tila ba may musika ang katahimikan dito—may huni ng mga ibon, may lagaslas ng tubig sa kanal, at may alingawngaw ng palaka sa malapit na bukid. “Good morning!” sigaw ng isang boses mula sa labas ng bakuran.

Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko. "Salamat sa biyayang, biyayang hindi matutumbasa, Ang magkaroon ng asawa at mga anak, Na lubos kong ikinagagalak, Sana'y hindi ito mawasak." Napansin kong papasok na si Youtan kaya napahinto ako sa pagtutula. Pumasok ang hangin sa bintana dahilan na bigla akong nakaramdam ng lamig.

Thalia’s Point of view Nagugunita ko ang nagdaang araw, Sa piling ni Ina at Ama kong mahal Sa aking pagsilang sa madilim na mundo Sila’y naging gabay sa aking paglaki Mula sa pagmamahal at kalinga Kakulangan kailan ma'y di alintana Ngayong ako’y tuluyang iniwan Puso ko’y puno ng kalungkutan Oras at araw na lumipas ay lubhang walang buhay Paano haharapin ang bukas Kung sa tuwina ay ramdam ang pag-iisa Sinisikap maging matatag Ngunit katotohanan sumasampal Isang katanungan tumimo sa isipan At para saan pa itong aking buhay? “Dinig ko ang bawat patak ng aking mga luha mula sa papel sa aking harapan, isang buwan na rin ang lumipas ng pumanaw ang aming mga magulang.

Sakto't walang tao roon. Kaagad kong tinahak ang pwestong 'yon at naupo. Hay! Gusto ko makalanghap ng hangin. Mahangin sa area na 'to at saktong-sakto para sa 'kin. Habang naghihintay, nilinga-linga ko ang paningin ko hanggang sa halos masementuhan ang buong katawan ko dahil sa nakikita ko ngayon. Pamilyar na pamilyar siya sa 'kin. Teka? Oo nga pala! Kasama ko rito ang top one Octapetala na si Ligen Huber!