Tagalog Poems About Nature Novels & Stories

sagot kodin naman dito at pareho naman kaming natawa "Ang ganda pala dito at ang tahimik at ang tanging maririnig molang ay ang mga hampas ng alon mula sa dagat. "itong lugar nato ang minsan kolang puntahan"saad nito at nagtaka naman ako kung bakit "Bakit naman? Tanong ko

Nag-angat naman ito ng tingin saka tumango. Ngumiti naman ako sa galak saka mabilis na umayos ng upo na parang bata na babasahan ng kwento ng magulang, bago matulog. "Ang dami mo kasing favorite dati. Tulad na lamang ng Filipino style spaghetti, egg tart, nilagang baboy, sinigang, tinola, adobo, fruit salad, sa prutas naman favorite mo ang apple, orange, at grapes. Favorite mo rin ang kutsinta at kahit anong luto sa kamoteng Kahoy"

Dave Lorian’s Point of View Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa sa araw. Sa veranda, may manipis na ulap na bumabalot sa paligid, at sa malayo, tanaw ko pa rin ang Taal Lake — kalmado, parang wala talagang nangyari. Kinuha ko ‘yung kape na inihanda ng isa sa mga caretaker, si Mang Lando.

pag ku-kwento nito habang papasok kami. “Pero maganda po ang mga tanim ninyo mas lalo ang mga bonsay at yung mga native tree po ninyo.” Papuri ko hanggang makapasok kami. “Grabe ang ganda ng loob!” Sabay na wika ng tatlo kong kasama. “Grabe ang aliwalas ng loob! Parang ang sarap matulog dito!” Wika ni Micro at marahas akong kinalabit nito.

Umupo siya sa tabi ko at walang salitang hinawakan ang aking kamay. “Tingnan mo ang mga bulaklak na ito, Lyka,” panimula niya nang mahinahon. “Dumaan sila sa matinding hangin at ulan. Ang mga dahon ay nalaglag, ang mga sanga ay yumuko, at akala mo ay wala nang pag-asa. Ngunit nang lumipas ang bagyo, sila pa rin ang muling bumangon at namukadkad nang mas maganda kaysa dati. Ganyan din ang pagmamahal na totoo—hindi ito nasisira ng pagsubok, kundi lalo lamang tumitibay at nagiging mas makulay.”

Hindi nga ako nagkamali dahil maya-maya'y nagsibagsakan na ang butil ng ulan. Memories bring back Napangiti na lang ako habang pinaglalaruan ang butil ng ulan na nasa palad ko. Napatingala pa ako sa itaas at dinamdam mabuti ang tunog ng ulan na nagsibagsakan sa bubong ng shed. I sometimes refer myself to pluviophile. "May pasok ka pa." Bahagya akong natigil sa ginagawa ko nang marinig ko ang boses niya. Napangiti pa ako ng pilit dahil mismong mga tenga ko ay nagha-hallucinate sa boses niya.

May mga bahay parin kaming nadadaanan pero mag kakalayo na ang mga ito. Sa buong buhay ko ay ngayon lang ako nakakita ng ganitong kadaming puno. May mga puno ng Narra, Niyog, meron din puno ng Mangga tapos Saging. Hindi ko mapigilang mapangiti dahil buhay na buhay ang kapaligiran. Hindi ko naiwasan na mapapikit para langhapin ang malamig na hangin. Tirik na ang araw pero napakapresko ng hangin.

Natulala akong naroon ang atensiyon habang nagkakagulo ang paligid. May mga alulong ng hayop at mga senyas ng mga ahas na dumarami. O hindi ko na alam, naghalo-halo sa aking pandinig hanggang mabingi sa pagsabog na nagpadilim sa masukal na bahagi ng bundok. “Cover the Mistress!”

Napapalibutan ng mga matatayog na puno, luntiang kagubatan, at ang mabatong pampang nito. "Ang ganda ng Kalikasan. Ang sarap mamuhay sa lugar na tulad nito. Wala ka talaga iisipin na problema, hindi mo malalanghap ang amoy ng siyudad. Ang presko pa ng hangin. Salamat sa napakagandang tanawin." Napapikit na wika ni Elvis n para bang nagdadasal.

Tila ito'y kinikiliti. Mukhang natuwa ang kalikasan sa halakhak ng batang nasa aming harapan dahil umihip ang banayad na hangin, sumayaw ng marahan ang mga dahon ng puno, nagbibigay ng pagbati ang mga ibon sa himpapawid at lumiwanag pang lalo ang haring araw, ngunit hindi sa paraang nakakapaso kundi sa paraang nagbibigay nang init ng kapayapaan.