Tagalog Poems About Nature Novels & Stories

Agad agad naman akong tumingin sakaniya, maganda Ang buwan Ngayon at nasa gilid lang kami ng dagat kaya sobrang kakaiba ito napaka hiwaga nito, bigla namang kumabog Ang dibdib ko ng malakas at Ang mga larva ay parang nag sasayawan na sa tiyan ko ng iabot ko na Ang kamay ko. Agad Naman akong tumayo at dinala Niya na ako sa gilid, Ang liwanag ng buwan ay agad na sumilaw sa mga mata ko. " You're beauty is rare, even the moon can't handle it" wika naman ni Apollo sakin. Hindi Naman ako makatingin sakaniya ng diretsahan dahil nahihiya ako at kinikilig ako ng sobra. " Ang ganda mo" wika naman Niya sakin.

ROSALINE'S POV: EL NIDO, PALAWAN “Sa wakas! nakatikim din ng ibang sisid!” saad ni uncle habang pinagmamasdan ang napakagandang view ng paligid. Napakalinaw ng tubig at kitang-kita doon ang mga maliliit na isdang lumalangoy. Napakagandang pagmasdan ng isla dahil luntian ang malawak at bulubundukin na lugar.

Nasa isang isla si Alex. Lush ang paligid—ang mga puno ng palm ay nagsasayaw sa hangin habang ang alon sa baybayin ay malumanay na umaabot sa buhangin. Ang araw ay nagtatago sa likod ng mga ulap, nagbabalot ng kalangitan ng malambot na lilim ng dilaw at kahel. Nararamdaman ni Alex ang mainit na hangin sa kanyang balat, at ang tunog ng mga alon na sumasalubong sa pampang ay may kasamang mga huni ng ibon. Nasa isang lugar siya ng kapayapaan, kung saan ang lahat ng kabalisahan ay nawawala.

“Tao po!” Wala akong nakuhang sagot kaya naman mas nilakasan ko pa ang pagkalampag dito. Mukhang napalakas masiyado dahil umurong iyon palayo. Bukas, walang kandado. Alam kong trespassing itong ginagawa ko pero hindi ko na talaga kaya pa. Kahit mapagpapahingahan lamang ayos na ako. Isang malawak na damuhan ang sumalubong sa akin nang pumasok ako. Iba’t ibang halaman ang nakatanim maging mga puno ay matatayog na nakatayo.

It seems like I always owe my life. "Sa isla na ating pupuntahan. Paniguradong matutuwa ka doon. Masagana at mapayapa roon." Mapaklang saad niya. Ang ingay ng bangka. Ang wasik ng alon. Ang makinang na buwan. Ang malamyos na hangin. Ang tinig ng gabi.An ocean of blackness without any shore. Isang gabing di' pang-karaniwan sa lahat.

aniya pa sabay bitaw ng mahinang buntonghininga. Then came the scenery, a tableau that instantly justified the long drive. From the lofty vantage point of the ridge, she gazed upon the immense, breathtaking caldera of Taal, where the still, blue waters of the lake cradled the tiny, picturesque volcanic island at its center. The view was less a simple lookout and more an epic landscape unfurled: a sweeping panorama of deep blue water framed by the vibrant green slopes of the ridge. Layers of hills disappeared into a perpetual haze, creating a sense of infinite depth. The whole setting had a majestic, calming quality, a testament to nature's artistry that momentarily eclipsed all else, leaving

bumuntong hininga ulit ako. Tumingin na lang ulit ako sa bintana, itinuon ko ang oras ko sa pagmamasid sa kapaligiran. Ang mga kulay sa mga halaman ay kapansin-pansin, nakakatuwa din kung paano sila sumasabay sa agos ng hangin. Base on the internet, ang mga katulad ko ay tinatawag na nature lovers. Ang mga taong nakakahanap ng kasiyahan, nakakahanap ng kapayapaan at kaginhawaan sa tuwing nakikita nila ang kapaligiran o kapag napapaligiran sila nito. Oo, masaya ako kapag nakikita ko ito. Nakakita ako ng kapayapaan at kaginhawaan ngunit may isang bagay na hindi ko magawa

himig-pagbibiro niya. Sumulyap muli sa arko si Matthaios. Nagliwanag ang mukha nito nang makita ang makikislap na ilaw ng mga bahay at iba pang mga istruktura na nakalatag sa lupaing iyon ng Batangas. Dahil sa mataas nilang kinalalagyan, nakatungo sila ngayon sa lugar na kinalalagyan ng pamosong Taal lake at Taal volcano na pumutok mahigit dalawang taon na ang nakakaraan.

This is for ForbesCollegeAnimator Batch '18 Chapter#1: The Truce "...Mayayabong na puno, nagsisisayawan na mga ligaw na halaman at himig ng kagubatan na minsan di naririnig ng mga normal na tao... Ang mga hagikhik ng mga nilalang na tahimik naninirahan kasama ng mga nabubuhay din dito sa mundong ibabaw. Kung titignan mo parang napakailalim na kagubatan...

Napakaganda ng sandaling iyon, at halos lahat ng kalalakihang naroon ay napatitig, hindi malaman ang pagkabighani sa kanilang mga mata. Sinadya ng cameraman na ilapit ang lense, hinuli ang bawat detalye, ang paghinga, ang paggalaw ng leeg, ang liwanag sa mga mata. May bahid ng kalasingan sa tinig ni Alice nang bigkasin niya ang tula, paos ngunit malinaw, habang bahagyang umuuga ang katawan sa pagtayo. “Ang unos ay bumabalot sa ilog, ang ulan ay nagpapadilim sa nayon, ang apat na bundok ay umuugong na parang alon ng dagat…”