Tagalog Writers Novels & Stories

Sa mundo ng Aragona, ang mga libro na naglalaman ng mga salita upang makabuo ng salamangka ay tinatawag na Grimoire. Naglalaman ito ng mga konkretong teksto na kailangang kabisaduhin ng isang salamangkero kung nais nyang makagawa ng salamangka. Ang salamangka ay higit na mas malakas kaysa sa mga s*****a na gawa lang ng imahinasyon.

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

pagbabahagi ko ng opinyon ko sa kaniya. "Totoo iyan, hindi talaga madaling magsulat. Kaya ang tunay na manunulat, nasa puso talaga dapat ang pagsusulat at isinasaisip ang bawat salitang ilalapat niya sa kaniyang akda. Dahil ang akda niya ang mismong magpapakilala sa kung sino siya." Napa-wow ako sa words of wisdom niya at pati na rin sa paggamit niya ng Wikang Filipino! Mukhang nagkamali ako na minaliit ko ang galing niya sa paggamit ng sariling atin.

Wala akong naisip na isagot at iniwasan na lang ang mga tingin niya. "Tammy, ikaw lang pinagsabihan ko nito at sana ay wala ng ibang makakaalam pa. Hindi maganda ang lagay ng kompanya. Alam naman nating nagsusulputan na ang mga bagong magazine at publishing houses dito sa Sta. Elena at nauungusan na tayo. Ginagawa ko ang lahat para hindi tayo tuluyang magsara at maging kwento na lang din tulad ng inilalathala natin dahil maraming pamilya ang umaasa rito. Marami pa tayong ka-kompetensiya sa labas ng bayan kaya sana ay matulungan mo ako. Bali-balita ang pagbabalik ni Rafael dela Vega at ilang publishing houses at kapwa natin manunulat ang nag-uunahang makapanayam siya dahil malaki siyang balit

Thank you po ng marami, sobrang solid niyo po. Marhay na aldaw po kaninyo ngamin! (Magandang araw po sa inyong lahat!) Ang lenguahe pong iyan ay isa lamang sa dialect sa bicol, opo! This writer is from bicol! Kaway-kaway po sa mga taga-bicol na nagbabasa dito! To all Galvino and Tamara silent readers, I appreciate you all! Eyy muna kayo!♡ Thank youuuu.

Nakangiting salubong sa akin ng namamahala sa organization na ito. After ng dalawang araw na pag aayos namin ni mama ng gamit sa magsisilbing munting tahanan dito sa Norway agad akong tumawag sa Academy of Writers. Itinayo ito nuong year 1950's Academy of Writers is one of the most well-respected initiatives of its kind. Selected writers will have the privilege to improve their writing skills and chance na makilala ka sa tulong nila.

Nakatakip ang isang kamay sa kaniyang bibig habang manghang nakatingin sa asawa, pagkatapos ay nagwika, “Alam mo, para sa isang lalaki, napakadaldal mo. Ni hindi ako nakaka-isang sentence, pero ikaw nakabuo ka na ng essay? Ang galing ng nabuo mong conclusion, ano? Writer ka na rin ba ngayon? Hanep sa storytelling, a—” Hinablot nito ang isa niyang braso at inilapit ang mukha sa kaniya. “Dini-deny mo pa rin? Alam mo, mabuti sana kung hindi kita nakilala bilang isang tao na magaling magsinungaling. E, kaya nga nabuo ‘yang bata, e dahil sa magaling mong pagpaplano at pagsisinungaling hindi ba?”

Gagawin niya ang lahat upang makalimutan ang masasakit na alaala at magsimula ng bagong buhay sa ibang bansa. Dalawang taon ang lumipas. Kasalukuyang nagtatrabaho si Amaia sa isang maliit na publishing house na nagsimula lamang dalawang taon na ang nakakalipas. Nagtatrabaho siya roon bilang apprentice dahil nais niyang maging junior writer. "Nasaan na ang tsaa ko?" "Paano naman ang kape ko?" "Amaia, hindi ba sinabi kong bumili ka ng meryenda para sa mga bisita natin? Bakit nandito ka pa?" pagal na tanong ng isa sa mga senior writers.

Huminga muna akong malalim, at saka kumatok. “Yes, pasok po!” Agad na sigaw ng kung sino mula sa loob. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Halos mapaatras ako nang sabay-sabay silang lumingon sa akin. Naroon sina Ari Tala, Maria Sinag, Dario Eclipse, at si Isla Hiraya na nagpatawag sa akin. Lahat sila ay kilalang authors sa GoodNovel Ink Company. At lahat sila ay mas matagal nang nagsusulat kaysa sa akin.

Grabe pwede ng maging writer. “Sinong hindi mag-aalala dun? Bigla ka na lang bumulagta at d***g ng d***g, akala mo mamamatay na.” “Yiieee edi nag-alala ka nga?” napaikot na lang ang mga mata ko sa kaniya. Kaya ka nasasaktan eh, umaasa ka sa mga bagay na wala lang naman sa ibang tao. Tssss. “Aminin mo na lang kasi.” Pangungulit pa niya.