Take A Chance With Me นิยาย & เรื่องราว

He was always gloomy, but his presence felt like sunshine that brightened my day. He was never aware of that, of course. That’s why I intend to tell him… for the millionth time now. “I’m serious, Chance,” I called him when he tried to walk away again from my confession. “It’s not just a passing fancy, and I know you may think that I am bratty or a bitch, pero gusto ko lang na maniwala ka sa akin. I mean, if you’re gonna reject me, then give me a proper rejection. Hindi ‘yung hindi ka maniniwala.” I pouted as I faced him.

Mukhang kanina pa naghihintay. Hindi ko na lang siya pinansin at nagpatuloy sa paglalakad. “Hey, mag-usap tayo,” ramdam kong nakasunod pa rin siya sa akin pero hindi ko siya pinansin. Wala na kaming dapat pang pag-usapan. “Just a minute,” dagdag pa niya. “Okay 60, 59, 58 - “ hinarap ko siya at nagsimulang magbilang.

Huminga ako ng malalim at ngumiti "Sige, Thea. G! Subukan natin." Kahit may part ng utak ko na nagsisigaw na huwag, may isa pang boses na nagbubulong ano kung ito na yung chance ko para malaman kung may halaga ba talaga ako kay Hiro? Kahit na parang suntok sa buwan, at kahit masaktan pa ako sa huli at least nag-risk ako.

"Mabuti pang itanong mo kung anong hindi ko pa ginagawa." Huminga ako nang malalim, inayos ang collar ng coat ko, at kinuha ang tablet ko. "Wish me luck," sabi ko kay Cam. "Bring holy water," sagot niya, sabay taas ng kanyang latte. "At kung magtatanong si Tito Enrico kung bakit ako nandito, sabihin mo may problema ako. Or kung nalaman agad ng radar niya na natulog ka sa room ng isang estranghero—sabihin mong PR stunt."

Nang magdesisyon akong mahalin ko na sya, dapat hinanda ko na ang sarili ko sa pagpapatawad. Pagpapatawad sa mga taong nakagawa sa akin ng kasalanan. Maliit man o malaki. Ito na ang kasalukuyan ko. Kung anuman ang nangyari sa nakaraan ko, mananatili na iyon doon. At sana, sa pagkakataong ito, sana maging masaya na ako. Giving second chances is too risky. It comes with too many risks, pero kung sa kanya ko lang din naman ilalaan, bakit hindi?

tanong niya na lalong nagpakaba sakin. 'Shit! Is this my chance?'

"Oo naman, iyan yung unang pagkikita natin dito sa Calamba di ba?" "Matagal na kitang sinusundan noon, bago ko pa inabot sayo yung napkin. Pagkakita ko pa lang sayo habang tulak tulak mo yung cart, namumukhaan na kita nun, hanggang sa maalala ko na ikaw ang bestfriend ni Nadine. Yung moment na iyun gusto na agad kita, naghahanap lang ako ng tamang pagkakataon para malapitan at makausap ka. Parang marami ka ngang iniisip noon kasi nakailang daan na ako sa harap mo, hindi mo pa rin ako mapansin."

tuluyan na siyang humikbi rito. Unti-unti niyang inangat ang kaniyang ulo para makita ito. Nakatitig lang ito sa kaniya na parang hindi makapaniwala sa mga sinabi niya. "I'm sorry, dahil pinag tabuyan kita. I'll take the risk, Thunder. I'll take a risk because I love you too." Umawang ang labi nito habang nakatitig sa kaniya. Hindi na niya hinintay kung may sasabihin ba ito o wala. Mabilis siyang tumingkayad at hinawakan ang leeg nito bago siniil ng isang malalim na halik.

sabi niya at napahilamos ng mukha. "Di ka namin pinipilit, desisyon mo na yan ikaw ang ina nila, pero sa tingin ko kailangan din nila ng tatay at ang tadhana na ang naglapit sa inyo dalawa, malay mo naman na, uso ang second chance, kayo pala sa isa't isa" nakangiting tugon ni Karla, napatango naman si Shayne sa sinabi ng kaibigan. "Kung anong desisyon mo mare, support kami sayo" Sabi ni Karla at niyakap ang kaibigan.

nahihiyang paumanhin ko sa kanya. "Okay lang. Sino pa ba ang magtutulungan kundi tayong mag-best friend lamang,"nakangiting sagot ni Celli pagkatapos ay biglang kumunot ang noo na tila may naalala. "Nga pala, Lilac. Bakit tila natataranta at takot na takit ka kagabi na para kang nakakita ng multo? Saan ka ba nagpunta at lumabas ka sa kotse mo? Paano kung may nakasalubong kang masamang tao at ginawan ka ng masama?"