Take The Initiative Novels & Stories

Javier sa ikinikilos ng Ceo, nakatayo siya sa gilid at naghihintay ng utos at ng ipagagawa nito. Nalamukos ni chardon ang mukha sa inis. Kahit kailan ay hindi pa s'ya nalagay sa ganitong sitwasyon. Bumaling siya kay Mr. Javier. "Jonathan, what do you think, is it okay for a man to take the initiative to call a girl who's he'd offended, or should he wait first?" "Um... T-tingin ko sir... kung ikaw naman ang may kasalanan; dapat ka lang... siguro'ng magpakumbaba at ikaw ang dapat maunang tumawag." Alanganing wika ni Mr. Javier.

Hindi biro yung mga salitang binitawan niya ay tipong bawat isa sa amin ang tinamaan. Ako pa mismo ang nag-initiate na humingi ng tulong sa mga secretary. “Guys, kailangan natin i-push ‘to. Kausapin niyo na lahat ng possible contacts. Kailangan nating ma-reach yung mga taong makakatulong para bumalik yung tiwala ng customers sa brand natin,” sabi ko habang mabilis ang tapak ng daliri ko sa keyboard.

"Oo, Amy. Hindi ko na kayang balewalain ang anumang posibleng banta. Ngunit hindi ko rin kayang magsimula muli kung ang buhay natin ay puno pa rin ng takot." "Zack," sabi ni Amy, na may kaunting ngiti, "nasa sa atin ang pagkakataon na magtakda ng bagong simula. Hindi na natin kailangan pang magtago. Hindi na tayo ang mga tao na takot sa dilim. Magiging mas malakas tayo sa bawat hakbang na gagawin natin."

Sa pag-iisip na iyon, sila ay na-target sa ikalawang pagpasok nila sa lugar na ito, dahilan kung bakit sila ay napabagsak nang napakabilis. Pagkaraan ng ilang sandali, hindi napigilan ni Nori na sumagot, “...Alam mo naman na walang maayos na idudulot kung magtatago lang tayo dito, hindi ba? Baka hindi mo alam na medyo malakas din tayo! Ito ang dahilan kung bakit kailangan nating gumawa ng initiative upang tugisin ang mga mahihinang tao habang kaya natin!"

Ang pagiging maingat, alerto, at mapanuri ay parang magiging permanenteng bahagi na ng buhay ko. “Chase… kailangan nating maging proactive. Hindi puwede na hintayin lang natin na mawala ang problem. Kailangan nating gumawa ng plano—sa social media, sa corporate issues, pati sa pamilya… kailangan nating ma-secure lahat,” sabi ko, halata ang tindi ng determinasyon at seryosong intensyon.

Hindi pa tapos ang araw, at kailangan niyang ipakita ang kanyang pagiging resourceful at dedicated. Habang abala siya sa pag-aayos ng mga gamit, napansin niyang wala pang laman ang coffee maker sa pantry sa kaliwa ng opisina. “Hmm, maybe this is my chance,” bulong niya sa sarili. Agad siyang tumayo, kinuha ang kape mula sa maliit na cabinet sa tabi ng pantry, at nagpasya nang magtimpla ng kape para kay Akihiro bilang isang gesture ng pagiging proactive. Pero hindi pa siya nakakapagsimula nang biglang bumukas ang pinto ng pantry, at pumasok ang isang babae na nakasuot ng puting blouse at floral pencil skirt.

Narinig kong huminto ang ibang usapan; parang tumigil ang mundo para sa akin. “Mga kasama,” simula ko nang may determinasyon sa boses, “hindi lang ito tungkol sa expansion. Para sa akin, ito ay pagkakataon — pagkakataong ipakita na kaya kong humawak ng responsibilidad, na hindi lang assistant ako, kundi lider din. At kung papayag kayo, ipapangako ko na ibubuhos ko ang lahat ng talino, dedikasyon, at pusong meron ako para sa tagumpay nito.”

Mzya-maya pa, isang malalim na buntong hininga ang iginawad ng Chairman ng La Monte. Mapakla itong ngumiti bago ulit nagsalita. "You talk like as if you have dared to take major risks for this company." Sarkastikong ngiti ang sumilay sa labi niya. "Have you all lose something valuable than money para sa ikabubuti ng kompanyang ito? You haven't. Because I already took the initiative."

“Paano kung hindi ako makapasa?” “Babawiin ang lahat sa inyo, ang masama pa ay hindi na kayo maaaring makaalis ng buhay sa lugar na ito,” walang kagatul-gatol na tugon nito, “Kaya may paalala si boss na kailangan pagbutihan niyo ang initiation upang hindi masayang ang lahat, lalo na ang buhay niyo.” Hindi ako kumibo, nakahanda naman ako sa tatahaking bagong buhay sa islang ito.

"Paano kung hindi ko kayanin? Paano kung wala nang pag-asa para sa akin?" Sumagot si Dianne, ang boses niya ay puno ng tapang. "Kakayanin mo dahil nandito ka pa. Ang bawat paghinga mo ay palatandaan na may pagkakataon ka pang magbago. At kung hindi mo alam kung saan magsisimula, simulan mo sa pagpapatawad—sa sarili mo at sa iba. Yun ang unang hakbang."