Tanka Tungkol Sa Covid 19 の小説・ストーリー

Paano kung hindi maiiwasan ay magkaroon ng pandemiya? Paano ang mga tao? Sino ang magbibigay ng medikal na atensyon sa kanila? May mga artikulo akong nababasa patungkol sa isang virus na siyang kumakalat na ngayon sa mga karatig bansa. Mukhang reliable naman ang sources kaya sa ngayon ay isa iyon sa paghahandaan namin ng Hospital ko. Ang Pandemya. Ang siyang kikitil sa maraming buhay kapag hindi naagapan.

ewan ko ba kung ikinamatay ata niyan pagkawala ng utak eh Napaupo na lang ako sa sofa, binuksan ang TV at unang bungad ay tungkol sa Covid-19 Teka... bawal mass gathering ah? paano yun magsisimba? Tinungo ko ulit ang kusina at lumapit kay mary "Bruha diba bawal yung simba simba ngayon?" tanong ko sakanya "Oo bakit?" "Sabi saakin ni essay magsisimba daw muna siya...hindi kaya nagsisinungaling na siya saakin? ilang araw pa lang kami tapos nagsisinungaling na siya saakin kaagad?"

Tatawaging ANDROMEDA model ang bagong gawang luxury car. ___________________________________________________________________________ Sa isang mamahaling ospital pumasok si Watanabe. Balak niyang doon unang ikalat ang nakamamatay na virus. Nagtataka siya kung bakit ang daming ordinaryong tao sa isang mamahalin at pinakamalaking ospital sa buong bansa. Palingun-lingon siya. Ilang mga dayuhang nurses at mga doktor ang nakita niya.

Yung santo na binigay sa amin ni Mama noong nasa sasakyan kami. Nag sign of the cross ako para simulang magdasal. "Lord, Sana po buhay pa ang pamilya ko. Sana, Hindi sila nag-aalala sa akin. Panatilihin niyo po sila at kaming naririto na ligtas at malayo sa kapahamakan..." tumulo ang mga luha ko "...S-Sana po, Hindi pa iyon ang huli naming pagkikita at sana rin po, Matapos na ang epidemyang nangyayari sa mundo at maparusahan ang dapat parusahan. Amen"

Nakaupo kaming lahat sa nilatag namin kanina para hintayin ang pagsapit ng hapon, alas dose palang ng tanghali kaya nagkukwentuhan muna kami. "Lagi niyong tatandaan mga anak na hindi madali ang kalakaran sa mundo, may mga bagay na di natin inaasahan na mangyayari, tama ang kasabihan na hindi natin alam kung ano ang mangyayari kinabukasan, laging may surprise na hindi mo pa alam kung masaya ba ito o malungkot basta ang mahalaga ay 'wag kayong sumuko, laban parin," paalala sa amin ng mama ni Cathy. Kanya-kanya din kami ng tango at pasasalamat.

sambot naman ng isa. “Kung ganoon ay talagang napasok na ng virus ang ating bayan,” sabat ni lolo Marcial na noon ay nakatayo na. “Ang masaklap nito, tayu-tayo ang nabibiktima at tayu-tayo rin ang magpapatayan hanggang maubos tayo,” may halong takot na sabi ng isa.

WARNING! MATURE CONTENT [R-18] HINDI mapigilan ni Maruja ang kanyang sariling mapaluha ng maalala ang kanyang dating nobyo. Ilang taon na ang nakakalipas ngunit naroon pa rin ang sakit. Gusto niyang makalimot, gusto niyang sumaya muli. Ngunit bawat araw na lumilipas ay lalo lamang siyang nasasaktan at namimiss ito. Deretsong itinunga ni Maruja ang isang basong puno ng alak at panandaliang natulala.

Umalis si Ella sa podium at sinundan ang mga tao hanggang sa nakatayo na siya sa tabi ng dark forest cake na may nakasulat na ‘Happy Birthday, Javier’ na gawa sa icing. Tumingin si Ella sa boss niya at ngumiti habang binabati ito ng happy birthday. "Happy birthday, Boss." - - - - - - - - Hi! Kung gusto niyong mabasa ang kumpletong version ng kuwentong ito, mag-iwan lang po kayo ng magandang review. Kung makatanggap ng sapat na suporta ang kuwentong ito, mababasa niyo po ang completed version. Sa pagsuporta ng kuwentong ito, masususportahan niyo rin ang mga translators na nagsumikap para sa kuwentong ito. Salamat!

Gayunpaman, ang pagkakita sa mga kasambahay na natataranta sa harap ng tatay ko ay pumukaw sa kanyang dignidad. “Anong kaguluhan ito? Tingnan ninyo ang mga sarili ninyo! Malamang amoy ‘yan ni Blake. Hindi siya naliligo ng pito o walong araw sa sobrang init ng panahon, at sa trunk din siya umiihi at nagbabawas, Syempre, mabaho!

TAON 2020, NEW YORK U.S.A "Thank you so much for taking care of me, Doc. Now, I can sleep peacefully and no worries." "You're lucky na afford mo 'yung mga gamot na nireresita sa iyo. How's your feeling now?" "And I'm feeling good. Thanks to you a lot." "Mabuti naman. But still, wala munang labas, no works, okay? Bro, you have plenty of money—no need to work in this situations. Laganap ang covid-19 at kailangan natin mag-ingat."