Teodoro Agoncillo Novels & Stories

Habang naglalakad siya, bumalik sa isip ko ang lahat ng nasa notebook ko. "Sino ka, Mister?" tanong ko sa lalaki. "Anak, bakit m—" Hindi natapos ni Mommy ang sinasabi niya, dahil sumagot ang lalaki. "Leon. Leon Castellano. Ikaw?" "I'm Theo Ysmael Torres. Nice to meet you, Leon. Alam mo ba? Gusto kita. Invited ka sa birthday ko." At doon siya nagulat.

Kitang-kita niya ang pamumula ng buong mukha ni Agoncillo hanggang sa may punong teynga. "Wala kang utang na loob!" mariin anas ni Senyor Agoncillo. "Huwag na tayong magpaligoy-ligoy Tiyo, alam ko naman talaga ang pakay mo sa lumipas na taon. Hindi na ako magtataka na patuloy mo pa rin hinahabol ang isang bagay na wala ka naman ni katiting na karapatan. Kung ako sa iyo tumigil ka na, ipagpasalamat mo na lang na nakakain ka pa ng ganiyan kasasarap na putahe. Gayong hindi naman nararapat sa isang katulad mo. Pakatandaan mo wala akong kautang utang na loob sa isang katulad mo!" Matapos sabihin iyon ni Luis ay tumalikod na siya at naglakad palabas.

" by the way Mr. Agoncillo, this is my Boss, the owner of this Farm, Miss Armina Mondragon.." Humarap sa kanya ang lalaki at tila namalikmata sa kagandagang nakaharap sa kanya. Oh , Hi, I am Tristan Lorenz Agoncillo, please to meet you, Hindi lang pala mga halaman at mga bulaklak ang magganda rito lalong higit ay ang nagma may ari nito. Isang tipid na ngiti siya. Salamat, ako ay natutuwa sapagka't dito ka napadpad aa aming Farm.

"Boss, patawad po! Hinadlangan ako ng batang ito kanina kaya hindi ko kayo agad napansin. Hindi ko po sinasadya na hindi kayo batiin." Malumanay na tumugon si Marcus, "okay." Nakita ni Ian si Mr. Agoncillo, na kilala bilang isang higante sa mundo ng negosyo, na ngayon ay magalang na yumuko at bumati sa isang taong may kapansanan. Laking gulat niya. "Tito...Tito, anong tawag n'yo lumpong ito?"

Naikwento pala kaagad nito sa kapatid niya. "Nasampal mo raw ito. Naguguluhan siya. Pamilyar ka raw sa kaniya. Kilala mo ba ang kapatid ko? Leonardo Aquilino del Madrid. Nagbakasyon siya rito ilang taon na rin ang nakakalipas. Apo kami ng pari na namatay, si Father Theodore El Gallego." Tumango nalang ako dahil alam ko naman talaga ang mga impormasyon na iyon.

Kasama dito ang isang pangalang tumatak talaga sa kanyang isipan. Ang pangalang Teofilo Santiago. Sa apelyido pa lamang niyo ay may naalala na siya kaagad at iyon ang katunggali niya sa pwesto sa kasalukuyang eleksiyon. Isang bilyon ang itinakda ng mga itong pondo doon at pinirmahan ito ng lahat. At nasisiguro niyang nailabas ng mga ito ang pondong iyon na hindi alam ng mga mamamayan sa kanilang bayan.

Amoy na amoy pa niya ang antiseptic, ramdam ang benda sa kanyang pulso, at ang tuyong lalamunan na halos hindi makalunok. Divorce? Kanino? Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin. Doon, sa pinakailalim ng dokumento, nakasulat ang pangalan na halos hindi niya maikonekta sa realidad: Theodore Vergara. Nanlamig siya. Theodore? Hindi ba iyon ang pangalan ng lalaking laman ng mga business magazine noon? Ang pinakabatang negosyante sa Manila — ang malamig, untouchable na hari ng mundo ng negosyo?

Hindi pa. “Proceed,” utos ng judge. Huminga ako nang malalim. “I call our next witness.” Isang lalaking nasa early forties ang umakyat sa witness stand. Dating finance officer ng Aragon Foundation. Nakaputing long sleeves, nanginginig ang mga daliri, pero malinaw ang tindig. “State your name for the record.” “Marco L. Velasquez.” “Mr. Velasquez,” mariin kong sabi, “nagtatrabaho po ba kayo sa ilalim ni Vicente Aragon mula 2009 hanggang 2018?”

I just act like I was craving another food o ‘di naman kaya’y sinusubukan ko lang na abalahin ang sarili. Nilagpasan ko lang din si Daddy nang nag-uusap-usap na lang tungkol sa kung ano ang mga ito. Narinig ko pa ang isa sa mga usapan ng mga staff. “You know what? Ang bali-balita raw ay mayaman talaga ‘yang si Mr. Tolentino and now he is sponspring Juago. Mukhang nakitaan talaga ng potential and they want to send him in hollywood. Well, Juago is really good looking. Hindi nga ako magtataka kung pati sa ibang bansa ay sumikat siya,” usap-usapan ng mga ito.

Isinama ko rin sina kuya Pako at kuya Kiboy, mga pinsan ko, para may backup ako dahil sabi ni Fatima na huwag na ako umasa na sasama sakin ang lalaking nakabuntis sa kanya, lalo na kung ako lang mag-isa ang makikipag-usap. Kita ko ang isa-isang pagsidatingan ng mga tao na dadalo sa kasal. Halos lahat ay nakasakay sa magagarang sasakyan. Nanlaki pa ang mga mata ko ng makita si Senadora Rhea Alcaraz, ang isang senador na inindorso siya ng Papa ni Gabbi noong eleksyon. Isa rin siya sa mismong namigay personal ng relief noong binagyo ang provinsya namin. Nakipag-beso si Senadora sa ilang kababaehan na nasa labas bago pumasok sa loob ng simbahan.