The Apartment We Won't Share Novels & Stories

“Sabi mo may kasama ka sa apartment. Bakit noong pumunta ako ay walang tao?” Napalis ang kaniyang ngiti. “B-Baka nasa trabaho sila. All-girls kami at lahat morning shift sa work. Madalas gabi na sila umuuwi.” “Okay. So, meaning, bawal ang lalaking bisita sa apartment?” “Puwede naman basta relatives.” Nawili na siya sa pagsisinungaling. “So, kailan mo ako pagbibigyan na makasama kang mag-dinner sa labas?” seryosong tanong ni Jeo.

“Ma’am, ang dami pong properties ni Mr. Monterde dito sa city. Gusto n'yo po bang sa villa, duplex, o—” “Hindi na kailangan,” putol ni Camila. “Please, maghanap ka na lang ng paupahang bahay para sa amin ng anak ko.” Ang gusto niya ngayon ay tuluyang lumayo kay Brix kaya hindi niya maaaring tanggapin ang kahit anong alok nito. Wala nang nagawa ang assistant kundi ihatid sila sa isang apartment building. “Ma’am, sakto po. Kaibigan ko ang may-ari ng apartment na ito at walang nakatira ngayon. Sabi niya, masaya siyang ipa-rent ito sa inyo. Libre na raw po ang renta.”

Dumiretso kami sa apartment na nirentahan nila para sa akin, hindi kasi ako pwede sa mansion dahil baka malaman ni Gabriel na magkakilala kami ni Elora, dahil siguradong masisira ang mga plano namin. Malaki ang apartment at malapit lang ito sa pinaka ciudad kung saan maraming bar sa paligid. Ayon kasi sa source namin, palagi raw itong laman ng bar sa gabi at naisip kong mas madali akong mag-papansin sa kanya kung parati niya akong makikita.

Kaya ngayon, ang perang natanggap sa pagbibenta ng apartment ang ipambabayad sa dating asawa dahil hindi niya gustong magkaroon ng utang na loob. Kahit anong may kinalaman dito ay hindi na niya gustong magkaroon ng koneksyon. Pagbukas ng elevator ay nakita niya agad si Joey kaya tipid siyang napangiti habang ito ay dali-daling lumapit. "A-Anong ginagawa niyo rito, Ma'am?" Bakas ang kaba sa mukha. "May ibibigay lang sana ako kay--"

kumatok si Charlie sa pinto, pero walang sagot. “Hindi, wala si Tanya sa kabilang pinto dahil pinsan ko siya! Technically, nirerentahan ko ang buong apartment at napagdesisyunan na maghanap ng kahati! Ako ang humiling sa property manager na maglagay ng listing para sa co-tenant!” siwalat ni Taylor. “Sa akin ka nagbayad ng kalahati ng deposito, hindi kay Tanya!” Napanganga si Charlie. Panandaliang tumigil ang puso niya. “Magiging roommate ko si Taylor West?”

“You’ve already paid a year’s rent. So from now on, I’ll just cover my share sa rent and utilities.” “Okay,” sagot ni Ethan, parang walang pakialam. “Since we’re sharing, we need to set some rules.” “Whatever you want.” Saglit siyang tumigil. “Do you have anything to add?” “No.” Natahimik si Caprice. Tahimik ang sala. Siya, hindi alam ang gagawin; si Ethan, nakapikit, tila wala nang pakialam sa mundo.

humarap naman ito sa akin, "this will be your house after your wedding, mas maganda kung masasanay ka na rito bago ka pa man lumipat." House not a home. Maybe Nile Devereux knew that his son doesn't intend to build a family when he said that he'll marrying me. Siguro'y nararamdaman ng ama ni Zeke na walang ibang pundasyon ang relasyon namin kundi purong pansariling interes lamang. This matrimony— his inheritance, and my mission.

Lumapit siya kay Remi at pinagsilbihan niya ito na parang donya. Natawa kami ni Axel sa usapan ng mag-asawa. Kapag gan'yan ako susuyuin ni Axel tiyak masisira ang slim figure na pinaghirapan ko. * * * Umangkas ako sa motor pagkatapos ko makipag-usap sa landlord. Ito ang pangatlong apartment na napuntahan namin. Medyo hindi ko bet ang monthly rent nila na 10k. Hindi worth it, dahil maliit lang ang space ng apartment unit, madalas bahain ang area na'to, at manipis ang pader. Request pa naman ni Moon dapat sound proof ang lilipatan namin.

Para naman may uulamin akong gulay minsan. Siya nga pala, 'yong mga kasama kong nag a-apartment dito 'di ko gaanong nakikita. Tatlo lang naman kami at nasasalubong ko lang minsan. Hindi kami nagpapansinan dahil hindi ako magaling doon. Buti nga at puro kami babae.

Napahawak ako sa kanyang braso habang pawisan ang aking mukha. “Nanaginip ka na naman, kanina pa kita ginigising at ang lakas ng ungol mo. Mabuti na lang at walang nagrereklamo sa kabilang silid,” wika ni Aaron. I can’t afford to pay a whole apartment kaya nagbabayad ako ng share kay Aaron. Magkasama kami sa maliit niyang silid at hati sa space. Walo kaming nagsasalo-salo sa isang maliit na apartment dahil may kamahalan ang renta sa bansang ito para sa mga ordinaryong tao na may binubuhay na pamilya sa Pilipinas.