Novel & Cerita The Basement Incident

Nanatili lang itong nakatayo sa harap ni Zoe, na tila ba ayaw hayaang may makalapit sa kaniyang amo. Bitbit ang basura sa isang kamay at ang leash ni Bambi sa kabila, pumasok si Zoe sa elevator. Dahil sa pagod, hindi niya napansin na napindot niya ang basement level sa halip na ground floor. Paglabas niya, narealize niyang mali ang floor, pero dahil sarado na ang elevator, dumeretso na lang siya sa labas ng building para itapon ang basura.

I hacked the phones of those patients filming the scene and saw how they responded when their phones shut off, although their phones still charged the battery. “Ma’am, sa tingin ko may nangyayari sa may basement.” Nakuha naman agad no’ng security ang atensyon ko kaya lumapit agad ako sa kanila. Two people enter the basement, and their faces lit up with a grin. As soon as I recognized them, my lips curved into a mischievous smile. Jose and Jerry. Umayos naman ako ng tayo saka nag-inat ng katawan.

Kasasalin lang ng isang baso ng alak ni Charlie nang bigla niyang narinig ang isang pagsabog mula sa basement. Nanginig ang buong lupa kasama ang isang dagundong! Ang mas nakakagulat pa ay kahit ang kwarto na nagtatago sa entrance ng underground operating room ay naglalabas ng malalaking apoy, pinapakita ang lakas ng pagsabog na ito.

Malamig na sabi ni Jordan, "Tara sa basement." Lumabas silang dalawa sa kwarto at naglakad patungo sa basement. Pagdating sa pintuan ng basement, kailangan nito ang "Rong Bailun" para sa pagkilala sa mukha at pag-verify ng fingerprint upang makapasok. Pagkapasok, binuksan nila ang ilaw sa basement at nagulat sila. Ang basement dito ay tila hindi isang lugar para sa alak o imbakan. Siyempre, may alak din, ngunit parang isang lugar para sa paninirahan.

Noong nakaraang linggo lang s'ya galing dito kaya malinis pa ang kan'yang bahay at kung kailangan mang linisin ay siguro walis-walis na lang at punas-punas saglit. Dumiretso s'ya sa basement ng kan'yang bahay. Oo..., may basement ang bahay n'ya at s'ya lang ang nakakaalam ng lugar na ito. Kahit ang kan'yang mga pinsan ay hindi alam ang beach house n'ya na ito. Pagdating n'ya sa baba ay binuksan n'ya ulit ang pintoan gamit ang kan'yang mga mata. Bumulaga sa kan'ya ang malawak na bulwagan ng basement.

Ilang saglit pa ay dumiretso sila sa basement ng bahay kung saan may nakita siyang pinindot ito at bigla na lamang bumukas ang sahig at may nakita sing hagdan pababa. Agad siya nitong hinila papasok doon na agad naman siyang sumunod. Hindi na siya nagtanong pa dahil sa kinakaharap nilang sitwasyon ay hindi na niya magagawa pa ang magtanong. Bago tuluyang nagsara ang bakal na pinto ng sahig ay nakarinig siya ng isang mas malakas pang pagsabog mula sa nauna.

Isang maling galaw lang, at sana ay isa na siyang malamig na bangkay na nakahandusay sa madilim na basement sa itaas. Ngunit buhay siya. Humihinga siya dahil sa lalaking kasama niya sa loob ng kwartong ito. Tumayo si Mayor Chance De La Serna sa gitna ng silid, nakatalikod sa kanya. Ang puting kamiseta ng Alkalde sa ilalim ng lukot at maruming tuxedo ay halos mamula na dahil sa tumalsik na dugo ng mga kalaban. Inihagis ni Chance ang dalawang basyong baril sa ibabaw ng isang metal na lamesa. Ang tunog ng pagbagsak ng bakal ay umalingawngaw nang malakas, nakakagulat.

Mabilis ang hakbang ni Hunter habang nakasunod kay Lucas. “Ano ba talaga ang nangyayari?” Hindi sumagot si Lucas at lalo pang binilisan ang lakad. Bukas na ang pinto ng basement at umaalingawngaw mula roon ang magulong sigawan at pagmumura. Napakunot-noo si Hunter habang sumusunod. Mas malamig sa basement kaysa sa itaas. May bahagyang amoy ng dugo at mamasa-masang hangin sa paligid.

sigaw ni Jesza sa mga tauhan habang binubuksan ang bawat pinto ng exit. “Sir, wala po rito sa 15th floor,” ulat ng isang bodyguard sa walkie-talkie. “Pababa po ang mga bakas ng sapatos patungong basement parking.” Mabilis na sumakay sina Damon at Jesza sa elevator patungo sa basement. Ang tindi ng suspense ay bumabalot sa bawat segundo ng kanilang pagbaba. Naririnig ang tunog ng sirena ng mga pulis sa labas ng building, ngunit alam nilang huli na ang lahat kung makakaalis ang sasakyan ng mga tauhan ni Manuel.

Nagkatinginan sila at dahan-dahang ibinaba ang kanilang mga gamit. “Kung wala kayong maipakitang papel, umalis kayo rito bago ko pa tawagin ang pulis para sa subversion ng event ng mga Galvez,” matigas kong banta. Wala silang nagawa kundi tumalikod at mabilis na maglakad pabalik sa service stairs. Napasandal ako sa pader ng basement, hinihingal sa kaba pero may kasamang galit.