Novel & Cerita The Descent

The car rolled to a stop in front of a secluded estate, hidden deep within the countryside on the outskirts of the city. Tall iron gates stood like silent sentinels, and security cameras tracked every movement. Isla’s fingers clutched her purse tightly on her lap, her heart beating faster than she wanted to admit. Ezekiel leaned across the console and gently touched her hand. “They’re not enemies,” he said in a calm voice. “They’re my people. And now, they’re yours too.”

"SHUT YOUR MOUTH RIGHT NOW, ADRIENNE." I could feel my aunt's voice trembling in anger. Ngumisi ako habang nakatingin sa kanilang dalawa. Bakit, nasampal ko ba silang dalawa ng katotohan? Sino ba kasi sila at akala nilang dalawa kaya nila akong malit-maliitin. Bakit? Dahil lumaki ako sa ampunan na parang naging Cinderella isang araw habang sila ay sagana na simula pa lang? Then, I don't get it. Cause in the end, we are still from the same blood and descendants.

Pinikit ko na lang ang mga mata ko, kahit alam kong hindi ako makakatulog. Sa labas ng bintana, may mga anino pa ring gumagalaw. Hindi pa tapos ang laban na ito. Kinabukasan, habang inihahanda ang mga gamit para umalis, nakatanggap ako ng bagong mensahe mula sa unknown number: “Leaving won’t save her. You can’t protect her forever. She will fall… and so will you.” Napakuyom ako ng kamao. Lalong bumigat ang pakiramdam ko—hindi lang simpleng ambush ito. May mas malaking pwersang gumagalaw sa paligid ni Celestine.

Kaya napatingin ako kay Trina na inaalalayan pa rin ako sa pagbaba, may kataasan kasi ang Mansion kaya maraming hakbang ang hagdan pababa sa Garden. “Anong nangyayari?" mahinang tanong ko pero naka-poker face lang ito at nagkibit-balikat. “Ewan ko.” Ang m*****a niya talaga. Limang hakbang na lang nang binitawan na ako ni Trina. Tumingin lang ito sa akin, ngumiti at mabilis na bumaba patungo sa kinaroroonan ng lahat. Kaya ako na lamang ang naiwan dito sa aking pwesto. Pahakbang na rin sana ako nang biglang may tumugtog na music, From this moment on. . . a male version.

The air carried the aroma of scrumptious treats, and the clinking of glasses set the rhythm for a night of cheers and celebration. The climax of anticipation was nigh, like the buildup to the chorus in a chart-topper. The countdown commenced, akin to the start of a pulsating bassline. And then, like a drop that sets the crowd on fire, the colored powder burst forth. It was an explosion of emotion, a multisensory show that encapsulated the essence of this pivotal instant.

May gusto pang taasan ang bid but they couldn't risk. Jacintha's gaze didn't leave mine. Ngayon ay mababasa ko na ang mga tingin nito; hindi ito makapaniwala. Yes, I did that and I can do so much more. Wika ko sa sarili habang nakataas ang isang sulok ng labi at nakatingin rito and as if she has read my mind, easily managed to break the gaze again. "Anyone going higher than twelve million? Going once, going twice. Sold! A date with Ms. Ravino to Mr. Dejardin. Can you please come up here on stage for a photo op"

Cassandra Louise’s point of view Bahagyang nanikip ang lalamunan ko. He lowered his gaze to mine, unwavering, as if there wasn’t a single ounce of hesitation left in him. “Dahil alam kong walang ibang dapat manalo kundi ako.” Parang may kung anong mabigat na bumagsak sa sikmura ko sa paraan ng pagkakasabi niya no’n. Hindi siya nakangisi.

Ang canyoneering sa Kawasan Falls. Matapos ang demonstration kaagad na rin silang nag-hiking papuntang mga falls. Makalipas ang ilang minuto, napansin ni Carly ang sunod na pagdadaanan nila upang makapunta sa pinaka-falls. Nakita nila ang ilang turista na isa-isa ng tumatalon o nag-cliff diving pababa. Tila napaatras naman si Carly rito. Napansin na ito ni Calvin at nilapitan naman din niya ang dalaga na halatang kabado na naman at mukhang tumatantsa ng tapang na naman.

kasabay ng paghalinghing ko ay ang pagsabog ng orgasmo mula sa kaibuturan ko na kaagad sinundan ni Prince shooting all his essense inside me. At siguro ay dahil sa pagod kaya namalayan ko nalang ang sarili ko na nilalamon ng antok.

Napailing na lamang ito. Tinalikuran ko na siya at binaybay na ang hagdan pataas. “Wala bang escalator para sa lashing? T*ngina naman!” pagkausap ko sa sarili ko habang hirap na hirap umakyat nang maayos. Huminga muna ako nang malalim pagkarating ko sa second-floor ng bahay. Napataas na lamang ang aking kilay dahil sa may kahabaang pasilyo na bumungad sa akin.