The Fallen Leaf Novels & Stories

Everything was a perfect piece of theater performance, and I was the stupid billionaire audience who clapped and cried, believing that God gave me my wife back when it was actually the devil who delivered an impostor to my bedroom. “Sir, may nakita po kaming isang lumang basag na piraso ng salamin at sunog na tela malapit sa mga bato rito, mukhang galing po ito sa suot ng isang babae noong gabing sumabog ang yacht.”

“Careful, Isla. You’re making me want to believe in something I never thought I could have.” Her heart skipped. “And what’s that?” His voice was hoarse. “Us.” ⸻ That night, Isla realized something terrifying and beautiful—she was falling for the man who was supposed to be her cold-hearted husband… and worse, maybe he was falling too. But the world outside wouldn’t let them have it easy. And their hearts were only just beginning to tangle.

The air felt lighter without him — not safe, but less suffocating. Nina wandered the halls aimlessly, her steps slow, her thoughts heavy. The maids moved silently around her, never meeting her eyes. She was invisible here. A ghost in silk. Eventually, she found herself standing by the tall window again. The garden called to her — wild, overgrown, forgotten. A patch of green in a house built on cruelty. She slipped outside. The sun was warm on her skin, the breeze gentle. For the first time in days, she felt something close to calm. She knelt in the dirt, her fingers brushing aside dead leaves and tangled roots. She worked slowly, methodically — pruning, clearing, planting.

Inis kmong saad dito na ikinatawa ng dalawang bwisit. "May buwanang dalaw ka ba iha" "Oho nay Rosalie malakas" Sasagot pa sana,si nanay Rosalie sa akin ng bumalik si tatay lucio na may dala ng gamit pangkumpuni sa bangka, "ito na Cecilia" "Salamat po, tay lucio, nga pala kyle pwede mo daw bang samahan si tatay sa paggawa ng bangka"

Tila mapupugto ang kanyang hininga sa madiing paghalik nito sa kanya. And then he exploded, him groaning in climactic pleasure, then pulled himself away before she could even meet him in equal delight. Mabilis na inayos ni Issa ang sarili sa ibabaw ng mesa at sandaling nakadama ng pagkahabag sa sarili. Iyon ang unang beses na iniwan siya ni Vince sa ere at walang-ingat na inangkin. "C-can you leave me alone?" malamig niyang pakiusap dito kapagdaka. Hinamig niya ang sarili at saka naupo sa kama.

I watched him as he went inside his black Rolls Royce Cullinan; his male staff member was the last to enter after closing the passenger door. ​I sighed more deeply than usual after his car disappeared from my sight, feeling the crushing weight of the loneliness now that I was alone. Yakap-yakap ko ang sarili ko nang bumalik sa loob. The mansion, which usually felt like a palace, now felt like a gilded cage where the walls were slowly closing in. A single beep from my phone stopped me midway. ​Adamon: Don't be sad, darling. I'll be home before you notice, so cook my favorite.

Sa huli ay tumango na rin ito at hindi na nagsalita pa. Wala na rin ako nagawa nang sumama ito sa amin patungo sa falls. Mga ilang minutong lakaran pa ay narating na namin ang falls na sinasabi n'ya. Hindi ako makapaniwala sa aking ganda nito. Mataas din ang pinagmumulan ng tubig na diretso naman sa mga patubig. "This place is isolated. Medyo kaunti lang din ang pumupunta dito dahil ilang cottages lang ang nagawa," aniya nang ituro ang apat cottages sa bandang dulo.

Nahati ang kalangitan at dalawa sa kanila ang bumaba mismo sa aking harap na nakalutang ang mga paa sa dagat. Isang pabilog na liwanag na nagmumula sa aking punyal ang kumalat sa buong paligid. Naging dahilan ito ng paghinto ng panahon kasabay ng paglabas ng mga puting kalapati mula sa kalangitan. Dinilat ko ang aking mga mata at nasaksihan ko ang magandang panahon na bumungat sa akin. Maganda ang sikat ng araw at mahinahon ang alon ng tubig. Nilingon ko ang buong paligid at ang lahat ay bumalik na sa dati, kahit nakahinto pa rin ang oras. Nilingon ko ang aking likuran at nakikita kong unti-unting nagiging abo si Fallen. Natalo ko ba siya?

May hiya lamang ako at alam ko kung saan ilulugar ang aking mga kilos. Nang sumapit ang alas-diyes ng gabi, eksaktong paglitaw ng bilog na bilog na buwan ay ang pagtatapos ng selebrasyon. Inalok ni Adam ang kamay niya sa akin at tumayo, kung kaya’t tinanggap ko iyon. Nanlaki ang mga mata ko nang halikan niya iyon kung kaya’t mabilis akong napalingon sa pwesto nila Heinrich, at kagaya ng inaasahan ko ay para bang handa na syang pumatay dahil sa ekspresyon niya. Pati si Dyke na nasa kanyang tabi ay masama rin ang tingin na ipinupukol kay Adam. Napaiwas na lamang ako ng tingin at binawi ang kamay ko.