Novel & Cerita The Last Five Years

sagot ko dito "Pinagsisisihan na namin ang mga nangyari five years ago Alena. Kaya nga ilang beses akong nagtangka na lumapit sa iyo. Ilang buwan din kitang pinahanap pagkatapos niyong umalis ng hasyenda." sagot nito.

"I don't have one Kuya. Wala pa akong balak mag-asawa tsaka I don't mind getting old alone. Okay lang sa akin maging rich tita. Yung lovelife mo na lang ang pag-uusapan nat–." "Don't change the topic. " Mabilis niyang putol sa akin. "We are talking about you here. Don't tell me until now—" "There's nothing to talk about Kuya." Putol ko din sa kanya. "Past is past." It's been five years. Ang tagal na, marami nang nangyari. Nakuha ko na rin ang hustisya na matagal ko nang hinahangad. I don’t have news about him. My brothers are not talking about him.

Five years. Yeah, sa nakalipas na limang taon, kailanman ay di naman niya nagawang kalimutan si Amanda. In fact may mga gabing nangungulila siya sa mga yakap nito.

Sabi ko at mukhang s'ya naman ang natahimik ngayon. Bumuntong hininga muna ito bago tuluyang lumambot ang ekspresyon. "Five years, five years kang nawala at hindi ko nakasama. Hindi mo man lang nakita ang lahat ng mga naging achievements ko." May lungkot sa boses nito at dahan-dahang naglakad sa direksyon ko.

nauutal na sagot ko sabay tingin sa ibang banda. "Really? May I ask something. Why are you leaving me always. This is not the first time that you left me. Are you not satisfied with me??? Tell me, so that I can make extra ordinary position that make you screamed." mariing wika niya. "What are you talking about?" patay malisya kong tanong habang nakatingin pa rin ako sa kawalan. I'm talking about Five years ago. Don't you think na hindi ko malalaman na ikaw ang babae na nakasama ko sa resort." wika niya.

Tiningnan ang phone. 6:30 AM. October 12. Fifth anniversary nila. Dapat masaya siya, diba? Dapat excited? Kasi five years, grabe, ang tagal na no'n. Ibig sabihin, seryoso sila. Ibig sabihin, may future sila. Pero bakit... bakit parang may kulang?

Kundi dahil alam kong darating ang susunod niyang tanong. At hindi nga ako nagkamali. "He's..." Natigilan siya. Parang may kinakalkula sa isip niya. "Five?" Hindi ako sumagot agad. Pero sapat na yata ang katahimikan ko. Dahil kitang-kita ko kung paano nawala ang kulay sa mukha niya. Five years ago. Five-year-old child. Lahat iyon ay nagsimulang magsama-sama sa isip niya.

Talline asked with greeted teeth behind me. "Hindi ko alam," simple kong sagot. Wala naman kasi talagang may alam. Hindi ko alam kung anong nangyayari dahil sa last 5 years wala namang nangyaring ganito. Siguro dahil ang Queens pa noon ay si Divine, Theresa at Georgina.

Sa loob ng ilang segundo ay walang nagsalita sa aming dalawa, at dahil do'n ay mas lalo kong naramdaman ang malamig na hangin at kung gaano katahimik ang paligid. Akala ko ay magtatagal pa iyon, ngunit ilang sandali lang ay narinig ko ang mahina nitong pagtawa. The kind of laughter that I rarely heard. I blinked. "Why? did I say something funny? " He shook his head. Still staring outside. "It's just annoying to think that I missed five years." My smile faded. Because he was right. Five years. Five birthdays. And a five years he would never get back. My chest tightened painfully. "I'm sorry."

“Sa bagay, for sure palagi niyo rin siyang napag-uusapan sa bahay niyo.” “Hmm. Not really. Kapag siya na kasi ‘yong topic, umiiwas na ako.” “So, sa five years… wala na talaga kayong naging pag-uusap?” curious na tanong ni Jamie kay Aviannah. “Yup. Sa loob ng limang taon, wala na,” marahang sagot naman ni Aviannah sa kaibigan. At hindi maitatanggi ang pagdaan ng lungkot sa mga mata niya dahil sa pinag-uusapan nila ngayon ng kaibigan.