Novel & Cerita The Last Five Years

Five Years Later MATAMAN kong nilibot ng paningin ko ang loob ng NAIA airport. After five years nakauwi na ulit ako sa bansang sinilangan ko. Kung noon, umalis ako sa Pilipinas ng mag-isa patungong Paris. Iba na ngayon, dahil kasama ko ang anak kong si Tres. My son is already five years old, masasabi kong napaka gwapo ng anak ko. Manang mana sa ama niyang Isang business tycoon.

Kabanata 172 Tulala akong nakatingin sa baso ko habang si Tita Ylena ay kalmadong nagkakape sa harapan ko. Hindi ako makapaniwala na nakita ko siya ulit. Oo, sinabi ni Yohan na pupunta ang Mommy niya pero hindi ko akalain na ngayon na araw pala. “I’m happy to see you, hija,” panimula ni Tita Ylena. “It’s been five years.”

Di ko pa rin nakikita ang paligid at hanggang ngayon ay wala pa din akong ideya sa nangyayari. La la la la, la la la la La la la la, la la la la La la la la, la la la la La la la la, la la la la Babe It's been five years since that special day When I asked you on our first date Guess it's safe to say

Mauulit ang nangyari limang taon na ang nakalipas. Isa-isang mawawala ang mga tao. Isa-isang mapuputol ang suporta. Hanggang sa muling maiwan ang Ardyn... Na nag-iisa.

“Iniwan niya ako. Divorce papers. Sulat. Walang paalam. Hinanap ko siya buong araw. Wala na siya.” Tumahimik sandali ang kabilang linya. “Tangina… sorry, bro. Pero may balita ako. Si Olive… darating na siya sa susunod na linggo. Sabi niya sa’kin kanina, excited daw siyang makita ka ulit. After five years, finally.” Parang sinampal si Romer ng realidad. Si Olive — ang babaeng minsan niyang sinabi na siya ang tunay na mahal. Ngayon, parang walang saysay ang lahat.

Ngunit mas masakit pakinggan ang kalmadong boses niya. Dahil alam kong totoo ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig. "Althea..." Muli kong sambit. Ngunit itinaas niya ang kamay niya. Pinahinto ako. "Five years, Cyrus." Mahina niyang sabi. "Five years is enough." Napakurap ako. At hindi ko nagustuhan ang narinig ko. Parang may kung anong ipinapahiwatig ang mga salitang iyon.

"Yes, five years ago. Nag-resign ako no'ng nabuntis ako ng isa sa mga kliyente kong si Mr. C." TO BE CONTINUED.

Bakit parang bigla naman akong naawa sa kanya? Hanggang sa loob ng sasakyan siya pa rin ang laman ng isipan ko. Kahit anong pilit kong kalimutan siya ngunit patuloy pa rin siyang nagsusumiksik sa utak ko. Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit bigla nalang niya akong niyakap kanina. Taliwas naman 'yon sa inaasahan ko kasi akala ko hindi na niya ako papansinin. Five years kaming naging stranger sa isa't isa. Walang balita, walang kumustahan, walang reaction sa mga posts namin sa f******k.

O baka wala naman iyon sa dalaga… baka siya lang itong nag-o-overreact. *]:pointer-events-auto scroll-mt-[calc(var(--header-height)+min(200px,max(70px,20svh)))]" dir="auto" data-turn-id="request-WEB:417f8d8b-c280-495c-9d06-6a3d039c11b9-1" data-testid="conversation-turn-4" data-scroll-anchor="true" data-turn="assistant"> It’s been, what? Five years since they last saw each other. Ni hindi niya alam kung naalala pa siya nito… na siya ang pinakasalan nito sa wedding booth noong high school nila.

Nagpakawala ng malalim na buntong hininga si Czarina kaya muling napatingin sa kaniya si Tyrone. “Wala ba tayong dapat pag-usapan, Czarina?” seryoso niyang tanong na ikinagulat pa ni Czarina dahil tanging mga kutsara at tinidor lang ang naririnig nilang ingay. Tiningnan ni Czarina si Tyrone pero mabilis din niyang iniwas ang paningin niya. “Dapat pa ba nating pag-usapan ang nangyari na five years ago?” balik niya namang tanong.