Nakakatuwang isipin na napaka-simple pero napakalalim ng kwento ng 'Ang Leon at ang Daga'. Sa una, nakikita natin ang isang matabang leon na natutulog habang isang maliit na daga ang naglalaro sa paligid niya. Napukaw ang leon at hinuli niya ang daga; natakot itong munting nilalang at humingi ng awa, nangako na babayaran ang kabutihan kung pakakawalan. Naiyak ako dati sa eksenang iyon dahil kitang-kita ang takot at pag-asa ng daga—pero pinakawalan talaga ng leon dahil naawa siya.
Paglaon, nahuli naman ang leon sa isang bitag ng mga mangangaso. Kahit gaano siya kalakas, hindi niya maalis ang tali. Dumating ang munting daga at ginawang maliit na hero: ngumunguya siya ng mga lubid hanggang sa makalaya ang leon. Naging malinaw ang aral—kahit maliit ay makakatulong sa malaki, at ang kabaitan ay bumabalik sa iyo sa hindi inaasahang paraan.
Sinasabi ko ito kapag gusto kong turuan ang mga bata na huwag husgahan ang iba dahil sa laki nila, at na ang pagtulong kahit sa simpleng paraan ay importante. Simple at maganda ang kwentong ito para sa mga bata, iniwan ako nito palaging may ngiti dahil talagang totoo: maliit na gawa, malaking epekto.