The Mad Gate Chapter 1 Novels & Stories

Hindi niya magawang ibigay ang katawan sa sariling nobyo ngunit kay Matthew ay nagagawa naman niya. Tumingkayad siya at siniil ng halik ang binata. Kung ito ang makakapagpagaan sa kalooban nito ay gagawin niya. Ayaw niyang nakikita na nasasaktan si Charles. Mabagal ang mga halik na iyon. Papasok na sana sila muli sa loob ng bahay ng biglang may nag doorbell kaya naman napatingin silang pareho sa gate. “M-matthew?” Gulat na gulat siya ng makita niya ang nakatayong si Matthew sa harap ng gate at bakas ang galit sa mukha nito.

I wasn’t thinking. I wasn’t breathing. I was just… driving. Until finally— The gates of Hernandez’s mansion came into view. Malaki. Intimidating. Untouchable. I slammed the brakes. The tires screeched loudly against the pavement. My chest heaved as I stared at the gate— Ready to get out. Ready to break in if I had to. But before I could even open the door— The gates slowly opened. My breath caught. And then... One by one…

“Here we go. One, two... and three.” Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. At ang unang bumungad sa paningin ko ay ang kulay itim at mataas na bakal na gate. Bahagyang nangunot ang noo ko. Pero nang makita ko ang mansion na nasa loob ng gate, unti-unting namilog ang mga mata ko maging ang bibig ko. “Oh, my God!” Mahinang nausal ko.

Matigas nyang sabi. Kahit masakit ang pwet ko at balakang sa pagkakasalampak ko sa daan ay agad akong tumayo para pigilan ang pagsarado ng gate pero huli na. Napadlock na ni Madam mula sa loob ang gate at may kataasan ito kaya hindi ko maakyat. Saglit akong natulala sa kawalan.

Dito ako nadapa habang naglalaro ng patintero; doon naman ang tindahan kung saan ako bumibili ng paborito kong candy. Huminto ang sasakyan sa tapat ng isang kulay puting gate. Kinabahan ako. Ang bakod ay medyo may mga kalawang na, at ang mga damo sa labas ay mahahaba na, pero ang bahay sa loob ay nakatayo pa rin nang maayos. Bumaba kami ni Mateo. Kinuha ko ang susi mula sa loob ng envelope. Nanginginig ang kamay ko habang pilit kong ipinapasok ang susi sa padlock ng gate.

Tumango ako bilang pagsang-ayon at sinuklian ang kaniyang ngiti ng Isang matamis na ngiti. Huminto si Brandon sa isang bahay na may dalawang palapag na pinaliligira na may mataas na gate. Marahil dito na ang pinagkukublihan ng mga tauhan ni Ysmael. Yumuko ang ilan sa amin sa gilid ng gatekaya napayuko na rin ako. Marahil para di kami makita kung sinuman ang nasa loob. Si Brandon ang nasa unahan at parang may kinakalikot siya. Lock-picking? Mataas ang gate kaya hindi makikita kong sinuman ang nasa labas.

Nalula ako nang matapat na kami sa isang malaki at kulay itim na gate. May kalumaan na ito dahil sa mga kalawang at nakupas na pintura. Ang mataas na pader ay halos lamunin na rin ng mga ligaw na halaman. Sa unang tingin ay tila isa itong abandonado na. Nang bumusina si Greg ay agad na bumukas ang gate.

Napasubsob na ako sa sahig sa paghampas at pagtulak ni madame habang hawak ko parin ang aking ulo. "Madame t-tama na po p-parang awa niyo na po," halos luluhod ako sa kanyang harapan para tumigil na siya pero hindi niya ako pinakinggan. Sa sobrang sakit ng paghampas niya sa akin ay tumakbo ako papunta sa labas at natanaw ang malaking gate. Naisipan ko nalang na lumayas para hindi na niya ako masaktan pero napahinto ako ng hindi ko mabuksan ang gate at hinila ako ni manong guard.

Kung gagalaw siya… Kailangan siguradong tapos. “Alright…” Mahina niyang sabi. “Let’s destroy you properly.” Ngumiti siya. At nagsimulang mag-type ulit. Hindi na para maghanap. Kundi… Para magplano. End of Chapter 19 Hindi lang lihim ang natuklasan ni Eli… Kundi ang kadiliman sa loob ng system na dapat sana’y nagpoprotekta. At sa pagkakataong ito…

Tumigil ako sa labas ng gate ng isang malaki at engrandeng mansyon. "Sino ka? Anong kailangan mo?" bahagya akong napaatras nang agresibong lumapit sa akin ang guard na nagbabantay sa gate. "Walang inaasahang bisita ngayon ang mga Fuego, umalis kana," masungit na aniya ngunit hindi ako p'wedeng magpatinag. Ito na lamang ang natitirang paraan para maoperahan si Mama.