Romans & histoires Day Of Reckoning

Medyo matagal maligo itong si Clyde at sa tingin ko'y ayos na ang oras na iyon para tingnan saglit ang gamit niya. Tahimik akong kumilos. Clyde's room has a black and white theme. So clean for a man like him. Hindi naman ito ang unang beses kong pumasok sa kuwarto niya. Makailang beses na ito dahil ako rin ang naatasang maglinis ng bahay na hindi niya masiyadong ginagawa. Akala ko noong una makalat ang kuwarto niya. But I was wrong.

"Nasagap ng aking mga pribadong sistema ang isang serye ng mga palihim na mensahe mula sa isang malaking barko na kasalukuyang papalapit sa ating pinakamalaking daungan sa labas ng siyudad. Ang barkong ito ay hindi rehistrado sa anumang legal na kumpanya at napansin ko sa aking malalim na pagsasaliksik na puro mga kilalang dayuhang mersenaryo ang sakay nito. Sila ang mga walang pusong taong binabayaran ng napakalaking salapi para pumatay ng mga sikat na opisyal at negosyante sa ibat ibang mayamang bansa." ​Nakinig nang mabuti si lolo Atticus na tahimik na nakaupo sa isang malambot na silya malapit sa malaking bintana. Ang kanyang matatalim na mata ay biglang nagpakita ng isang matinding gali

Pagsisisihan mo ang araw na ito na dinurog mo ako. Inabot ko ang phone ko para sana tawagan si Gian at ng makuha ko 'yon ay binalik ko ang tingin ko sa kalsada pero hindi ko napansin na may kasalubong pala akong truck, huli na bago ko pa makabig ang manobela at naramdaman ko na lang ang pagsalpok ng sasakyan ko sa truck. Hindi ko na alam ang susunod na nangyari dahil biglang sumakit ang ulo ko at nandilim agad ang paningin ko. Gian POV

Tila tumakbo pa ito dahil sa pagmamadali kaya ngayon ay hirap na hirap na naghahabol ng hininga. Agad naman napa tingin si Clarkson at Karu dito. "You won't believe what heard." Panimula nito na lalong nagpa intense kay Clarkson at Karu. "All of them are dead. They are called zombies, like in movies. It's the reason they are putting them in isolation." He's right. The two of them couldn't believe it. But they don't have any reason not to believe it after what they witness. Hindi nila alam kung ano ang tamang reaksyon. Ngunit lalo lamang dumagdag ang kaba ni Clarkson at Karu ng marinig ito.

Mas uminit ang kanyang ulo. Kinuha niya iyon sa kamay nito at mabilis na binilang. Sampung libo lahat. Ganito ba ang ginagawa niya sa lahat ng taong nagagawan niya ng kasalanan? Binabayaran? Hindi na bago sa pandinig ni Haze ang ganitong kalakaran lalo na sa mga taong nasa itaas. Pero hindi niya lubos na akalain na mararanasan niya ito nang harapan.

"ANO?! Seryoso ka‽ Jusko, Ara! Ano 'yang pinasok mo?!" Makapag-react 'tong dalawang 'to, mga OA. I'm so frustrated! I combed my hair using my fingers. Tiningnan ko ang aking relo and its already 11:00 wala naman masyadong klase ngayon kasi nga first day. May pa-intoduce yourself pa na walang katapusan.

"97 days nalang." Bulong ni Priscilla at binilugan na ang petsa kung kailan nilang dalawa napagkasunduan ang kontratang pareho nilang pinirmahan ni Axl. Hindi kinakaligtaan ng dalaga ang kalendaryo na nasa kaniyang silid sa condo unit ng lalaki. Napapansin pa ni Priscilla na mukhang abala ang lalaki ngayong araw dahil hindi niya nakita ang lalaki nang lumabas siya sa kaniyang silid.

At kapag sigurado na siyang kaya niyang gawin ang pinaka-reckless na desisyon ng buong buhay niya. One night. No feelings. No promises. No heartbreak. Simple lang naman ang rules diba? Mas advantage pa nga lahat kay Darwin eh. Wala na itong iisipin pa. Pero bakit ayaw nito? Habang pinagmamasdan niya si Darwin na sumakay sa driver's seat, isang bagay lang ang sigurado ni Mary Jane. She had finally found the man she wanted. Ang problema? Hindi pa niya alam na kinabukasan, pagsisisihan niya ang halos lahat ng sinabi niya ngayong gabi. Especially the part where she promised to find him.

wika ko. "And what?" "Just give me twelve days. If I didn't make you fall in love with me, then I'll stop annoying you. And I promise to stay as far away from you." I finally said it. Oo, yun ang plano ko. Ang paibigin si Kien sa loob ng labing-dalawang araw. Alam kong imposeble dahil ilang beses na ako nag attempt na paibigin siya pero walang nangyari. But this is a challenge. I challenged my self. Sa loob ng labing-dalawang araw, I want to be the only girl with him. I want to be the only girl he'd date. I want to be the only girl he would think about. Just twelve days.

Only the shadow of the heavy velvet curtains swaying in the draft. ​I am losing my grip, I whispered to myself, wiping the cold sweat from my brow. The peppermint in the air now smelled like gunpowder. ​I checked my pocket watch once more. ​89 days left. ​But deep in my marrow, I knew the clock was no longer on our side. Every tick was no longer a countdown to a wedding. It was a countdown to a reckoning. And in the dark heart of London, I felt the approach of a rage that no amount of gold could bribe.