The Strangers Real Story Mga Nobela at Kwento

While I heard Matt on the other side, screaming. “Sino kayo? Saan niyo siya dadalhin?” nagpapanic na tanong niya. I saw him just standing there habang ang dalawang lalaki ay nasa harap niya at naka obserba lang sa kanya, not doing anything. “Tulong!” I screamed as the guy continued to pull me into coming in their van. Mabilis akong tumakbo palayo doon. Lumingon ako at nakita si Matt na tumatakbo rin habang nasa likod niya ang tatlong lalaki. Tears started to pool my eyes that caused my vision to blurred.

Tanging pangalan at muka lang ang alam nila dito dahil pinakita ito ni Eamon at matagal na nitong hinahanap ang asawa. Nagkatinginan naman ang magkakapatid dahil doon. Sa tinginang iyon palang ay alam na nila kung ano ang dapat na sabihin. Isa pa ay may tiwala sila sa kanilang panganay na kapatid kung kaya hinayaan nalang nila ito. Muling lumingon si Deimos sa kanila at nagsalita. “But who are you two first? Our mommy told us that we should not speak to stranger, they might be a bad guy.”

Base sa buong pangyayari nga’yon masasabing kong, mayaman at kilala siya. Napa-hinga naman ako ng malalim nang makalayo-layo na ako sa lugar na iyon. Hindi ko tuloy mapigilang magtanong kung bakit siya pa, mas gugustuhin ko na lang siguro ang maka-one night stand ang isa sa mga tambay sa labas basta huwag lang ang tulad niya. He’s not an ordinary stranger. After 2 weeks.

Nagalit siya at sinabihan si Liam. "Magsalita ka na! Ano ba ang totoo please Liam?!" Napabuntong-hininga si Liam at sumagot, "Nasa trabaho talaga siya. Walang masamang nangyari sa kanya. Kung hindi ka naniniwala, puntahan mo ang mga magulang niya. Siya ang nag-iisang anak ng Manahan family. Kung may nangyari sa kanya doon sa ibang bansa imposible naman na walang nakakaalam kahit isa sa kanila!" paliwanag ni Liam sa kanya para mawala ang galit nito.

Ay iyon pa lang kahawig ni ED ang tinatanong ako. Dahil hindi nga talaga ako okay. Umiling lamang ako. Tumahimik naman ito at lalong sumeryuso ang tingin niya sa dalawang kasama namin sa kwartong iyon. Nakapagbihis na ang mga ito. At base na rin sa mga sinuot nila ay isa rin sila sa mga bisita kagabi. At speaking of the party yesterday. Hindi ko alam kong na-meet ko ang strange Uncle ko.

“Its okay, lumabas na lang tayo. Baka ipakaladkad pa tayo sa guwardiya kapag nagpumilit tayo.” “Tsk.” Walamg nagawa si Brianna kundi sumunod sa kundi sumunod sa suhistyon ng kaibigan. NANG tuluyang makalabas ng restaurant, nagpaalam si Brianna sa mag-ina. “Aud, hintayin n'yo na lang ako dito. Kukunin ko lang ang sasakyan.” Tumango si Audrey bilang tugon. Habang naghihintay sila sa likod ng isang malaking haliging marmol, biglang tumunog ang selpon ni Audrey.

Her chest hurt so badly she could barely breathe properly anymore. Alex noticed instantly. Without even looking away from the door, one of his hands reached back automatically toward her until his fingers found hers. A silent grounding touch. A reminder. I’m here. But honestly? Even Alex was barely holding himself together now. The stranger spoke again. “You know what interested me most about your family?” Nobody answered. “You all survived something that should have destroyed you.” The tone sounded thoughtful like he genuinely found their suffering fascinating. Lora suddenly looked physically sick after realizing something horrifying.

It took them time though, and since they don’t know any better, they let their feet guide them until they stumbled on a strange-looking guy. This stranger offered them a temporary shelter for an expensive price and they both refused. Even when the stranger persuaded them that it’s the best temporary home for travellers like them—but oh well, they aren’t stupid! Lucas knows when someone is bluffing and trying to push him in their trap. Lucas threw his bag somewhere and let himself fall on the soft cushion of the bed, seeking comfort after an exhausting day. Oh dear Goddess of Destruction, may She bless him with a good night rest.

’ Nakaluhod ako sa kama, hawak ang baywang ng estranghero, ang mukha ko ay masyadong malapit sa balakang niya, halos dumampi ang pisngi ko sa linya ng kalamnan na nawala sa ilalim ng nakababang tuwalya. Normally, hindi ko ginagawa ito kung totoong nangyayari. Kahit gaano pa kadurog ang puso ko. Kahit ilang baso pa ang nainom ko. Kahit gaano ako kakulang sa kontrol sa sarili. Hindi ko pinupuntirya ang mga lalaki. Hindi rin ako nagmamakaawa kapag tinigilan ni Dennis ang paghawak sa akin dahil, maniwala ka man o sa hindi, proud ako na babae. At tiyak, hindi ako nagmamakaawa sa mga estranghero para makipagtalik, kahit gaano pa sila ka-hot.

"At bakit naman, ha? Ang bait-bait ng yaya niyo." "A basta ayaw!" Si Emmett. "Ang titigas na ng ulo niyo dalawa. Dito lang kayo sa resto, ha? Huwag na umalis-alis. Malalagot kayo sa 'kin dalawa." "Pero gusto namin makipaglaro kay Mr. Alien." "Mr. Alien?" "'Yong weird guy that we told you, Mom." "Hindi ko siya kilala. Saka, ano ba ang sabi ko sa inyo? Never talk to strangers."