The Strangers Real Story นิยาย & เรื่องราว

muli na namang nag situluan ang kaniyang mga luha nang maalala ang pangyayaring sariwa padin sa kaniya. "The three of us managed to escape, but unfortunately our parents died. Doon nag umpisa ang kalbaryo namin, nang tumakas kami ay pinagdala kami ng maraming pera at mga fake papers para sa fake identities namin na mukang pinaghandaan nila bago pa man kami magdebut para makatakas sa mga taong iyon," tears keep falling from Saphire's eyes while telling him their story. Humihikbi itong agad na kinuhaan ni Matteo ng tubig habang inaalo ang dalaga.

pagpapatuloy nito sa kuwento, nakatingin lamang siya sa matanda at nakikinig. Isip-isip niya, tama. Dapat niyang maunawaan kung bakit na ako naging malupit ang lalaki. Kahit ba wala naman siyang ginawang masama sa ay mainit ang ulo nito palagi. They're still strangers right? At ang kasal nila ay hindi naman talaga dapat siya dahil ang pangalan ng pinsan niya ko ang nakalagay roon at hindi ang pangalan niya?

That's when I saw a familiar figure holding two guns and killing people in an instant. Pumipikit ako dahil hinihila na ng pagod ang aking mga mata. But before I doze off, I realized what trouble I am in. I'm kidnapped. They want to get me, kidnap me. That's what Jeff's been trying to tell me. ◇◇◇◇◇ ●To be continue

Questions danced in her mind, unanswered and yet strangely comforting. Who was the mysterious stranger who had reached out to her in her darkest hour? What had moved him to extend a hand of kindness to a weary soul adrift in a sea of despair? As the storm clouds of the previous night dispersed, leaving behind a sky painted in hues of rose and gold, Genevieve found herself pondering the enigma of human connection. In a world consumed by self-interest and indifference, the simple act of kindness from a stranger had illuminated her path with a glimmer of hope.

Hindi niya alam kung bakit sunod-sunod naman yatang problema ang binibigay sa kanya ng Diyos ngayon. Una ay ang natuklasan niyang panloloko nina Josh at Cristina. Sunod naman ay ang problema sa trabaho ng kanyang ama. Dagdag pa sa mga bagay na gumugulo ngayon sa isipan niya ay ang tungkol sa nangyari sa kanila ng estrangherong lalaking iyon. Yes, estranghero. Estranghero itong maituturing sapagkat wala siyang ano mang alam sa buhay nito maliban sa unang pangalan.

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang kumurot sa dibdib ko. Strangers? Talaga? Bahagya akong napangiti. Yung tipong hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis. "Oh?" Mahinahon kong sabi. "I guess..." Huminga muna ako bago ipinagpatuloy. "...we are strangers." Unti-unti siyang napatingin sa akin. Diretso at tahimik. Hindi ko mabasa ang nasa likod ng malamig niyang mga mata. Hindi rin ako umiwas.

“I see that you have kids already. Tama ba? Triplets sila.” “Yeah, triplets sila. But I warn you, Miss Jessi. Medyo controversial ang aming love story and it will not be good to ask it now. Maraming magiging curious.” “Wow, ganoon ba?” “However, we would say that destiny moves in mysterious ways. Pagtatagpuin kayo sa isang hindi inaasahang pagkakataon and the rest is history. Hindi mo aakalaing pagtatagpuin pa rin kami ng tadhana after ten years. I am lucky to see her again.”

Akala ko sa libro lang nangyayari yung makita mong may kahalikan yung mahal mo sa iba ih parang madudurog ka sa sakit totoo pala. Simula nun tinanong ko ang sarili ko kung bakit ako nasasaktan? Because of my pride? No, Kaya mula nun naisip ko ma in love na talaga ako sakanya. I'm so thankful na dumating siya sa buhay ko. Isang napaka gwapo at hot na Edward Flores ang taong nagpapadama ng pagmamahal sakin "Do you Edward Flores take this woman Johara...to be your lawfully wedded wife, to have and to hold, in sickness and in health, in good times in woe, for richer or poorer, keeping yourself solely unto her for as long as you both shall live"

Hindi ko sila kilala o naging malapit man noong kabataan namin kaya nagulat ako nang sila ang maging kasama ko sa trabaho at nabigla pa ako nang magpa-kilala sila sa akin noon. Ang liit talaga ng mundo ang hindi mo ka-close ilalapit sa'yo. Kilala sila ni Karen na kapitbahay ko sa Batangas ng i-kwento 'yon naging close silang tatlo pero, alam nila ang boundaries sa amin kapag may personal na problema kami hindi nila pinagkakalat ang naririnig nila at alam nila ang nangyayari sa buhay ko noong hindi ko pa nakilala si Karen na hindi ko alam na noon pa sikat na kami dahil sa pamilya namin.

--- GABRIELLA MONICA JIMENEZ POV @Samaniego Medical Hospital Hanggang ngayon, hindi pa rin kami nagkakaayos ni Miguel. Sobrang sama pa rin ng loob ko sa kanya. Kahit magkasabay pa kaming pumasok kaninang umaga, hindi ko siya kinausap. Ramdam ko ang mga sulyap niya habang nasa kotse kami, pero hindi ko magawang tumingin pabalik. Alam kong sinusubukan niyang mag-reach out-ang tahimik niyang mga tingin, ang pabiro niyang mga hirit-pero ewan ko ba, parang mas nangingibabaw ang pride ko. Kaya heto kami ngayon, parang estranghero sa isa't isa.