The Strangers Real Story นิยาย & เรื่องราว

Ever since it was justified that the world is round, I started listing the groups of people in this universe that I don't really need to deal with during my not-so-intriguing lifetime. First, STRANGERS. I blinked my eyes twice, trying to convince my self that it's not really happening, that I bumped my head on the wall or something, and everything's just a hallucination. Okay, okay. Breathe in. Breathe out. "Miss, ah, p'wede bang umusog ka kahit kaunti lang? Naiipit na kasi ang tiyan ko. Pasensiya na, buntis kasi ako."

Tumingin siya sa akin, at naroon ulit ang parehong tingin niya noong gabing magkasama kami. “Yes,” mahina niyang sagot. Napangiti ako nang bahagya, “Good.” Pagkatapos noon ay lumayo ako at muling bumalik sa mesa ko. “For now,” dagdag ko habang inaayos ang cuff ng manggas ko, “we’re strangers.” “Yes, Sir,” medyo alanganin niyang sagot. Another lie because we both know we’re not. Hmm… Pretending? That’s going to be the interesting part. “We act like strangers… but we both remember too well.” bulong ko sa sarili ko.

'Di tuloy ako mapakali kasi naiilang ako sa kaniya. "Bakit naman wala kang girlfriend?" tanong ko pa. Huhuhu. Nakikipag usap na ako sa isang stranger. Mom told me before not to talk to strangers. Pero feel kong 'di naman siya masamang tao, eh. "I don't have a girlfriend, because… I have a wife." sabi niya. Gulat naman akong napatingin sa kaniya. Malungkot ang mga mata niya at bakas ang lungkot at pangungulila.

“Ako ang haharap.” Lumapit si Cris sa pintuan at dahan-dahan itong binuksan, sapat lang para makausap ang mga tao sa labas. Hindi ko sila nakikita mula sa kinaroroonan ko, pero malinaw kong naririnig ang palitan nila ng salita sa Ingles: > Stranger: “We know she’s here. Hand her over, and no one gets hurt.” Cris: “You have no right to be on this property. Leave now before I call the authorities.”

“Sino siya? Kilala ba namin? Naging ex mo ba? Office mate? Classmate? Anak ng mayor?” Napailing ako. “Hindi. As in, stranger.” “Putangina, stranger?!” sabay sigaw ng dalawa. Parang sabay na napatayo si Paul at Ferdie sa kinauupuan nila. “Teka, teka. Ulitin mo nga. STRANGER?” bulalas ni Ferdie, para bang nanonood ng teleserye sa hapon.

Doon siya napa-atras saka ngumiwi nang may maapakang lubak kung saan may naka-pondong tubig-ulan. Nainis siya at hindi napigilang ibuhos iyon sa lalaking nasa loob ng magarang kotse. “Mukha ba akong sumasama sa estranghero?” He shrugged nonchalantly. “You already know my name. Estranghero pa rin ba iyon sa iyo?” “Yes,” matigas niyang sagot. “Hindi ako nagtitiwala sa taong kilala ko lang sa pangalan. Lahat ng prolific serial killers sa America ay kilala ko by their names— so, I don’t trust anyone.”

"Sogurado kong proud na proud sila kay Ate. Hindi na bago yon at wala na akong paki. Masaya naman ako ngayon kahit wala sila. Dito na muna ako habang nasa ibang bansa sila." Doon nga sa condo unit ng estranghero nagpalipas ng gabi si Lucy Pearl. Its a part of hrr rebellion. Pinatay nya ang Phone nya at inenjoy ang company ng estranghero. Hindi nya ito kilala sa pangalan pero magkaakap pa silang matulog na akala mo'y may relasyon talaga. ____________________ THE STRANGERS POINT OF VIEW. I was so surprised when she came with me at my unit. This Girl has a something that I can't rid off. I dont totally know who she are but as a man, she satisfy my well being.

Pilit kong kinakalimutan ang nangyari pero pinapaalala pa din ni Cheska. Yes, tinataguan ko nga ang estrangherong lalaking nakilala ko sa bar isang buwan na ang nakakaraan. Estranghero dahil hindi ko siya kilala, hindi ko nga din alam ang pangalan niya. But that stranger man is my husband.

Iyon na ang pinakasukdulan ng lahat ng kanyang paghihirap. “Sigurado po ba kayo?” “Kaya ka nahihilo at nagsusuka kahit wala ka namang kinain ay dahil buntis ka, Iha!” The stranger is nowhere to be found since that day na may nangyari sa kanilang dalawa. HIndi naman niya kilala ito at iniwan siyang mag-isa sa loob ng kuwarto. “It never occurred that this would happen to me.”

Sinasamahan niya na rin ito ng dasal na sana ‘wag kunin ng asawa ang matres niya kagaya sa napanood na horror film. Habang mas tumatagal, mas lalong hindi nagiging pamilyar ang lugar kay Hestia. Ang mga taong nakakasalubong din nila ay kakaiba kung makatingin. Napapaisip tuloy siya na baka cannibal talaga si Ian, at kasabwat niya ang Judge kanina. Bago pa sila makarating sa villa, napapraning na sumigaw si Hestia. “Itigil mo ang sasakyan! Hindi mo makukuha ang matres ko! Maghanap ka na lang ng ibang babae!”