Novel & Cerita There's No Place Like Home Quotes

Dahil sa kaniya naman ako uuwi, kahit traffic pa iyan, as long as siya ang uuwian ko wala ang lahat ng iyan. Ang sarap sa feeling sabihin na finally I'm home. Pawi na lahat ng pagod kapag ang isang tao na gusto mo makita ay nasa harap mo na. You will say, 'heaven'. Home na hindi bahay kundi tao. Ang taong siyang sinisigaw ng puso mo. Ang laging hinahanap ko umaga, gabi at magpakailanman. Walang kapantay.

"Bakit ang hilig hilig mong magkalat sa opisina ko ah? Wala kabang bahay?" "You're my home." My ass. *** Don't hesitate to send me a message if you have questions.

Sabi nga nila 'there's no place like home'. Hundred percent I agree to that. Nung nasa ibang bansa pa kami gustong-gusto ko na talagang umuwi. Tanging pumipigil lang sa akin ay ang aking pangarap, pangarap na balang araw makakaahon din ako sa hirap. And thanks God, tinulungan niya akong matupad ang aking mga pangarap. Kung hindi niya ibinigay sa akin ang anak ko baka matagal na akong sumuko sa buhay.

“Sa wakas, nakumpleto rin ang pamilya natin! Magiging masaya na ulit ang malaking bahay na ito. It only proves that home is not just a place where we can rest and stay comfortably, home is where your people are,” masayang sambit ni Donya Conciana. “I agree with you, lola,” nakangiting wika ni Maya. “Iba pa rin talaga kapag nasa sarili ng bahay at siyempre, kapag kumpleto tayong lahat.”

"Mukhang lumalakas tayo ah. Mas pumogi at mas bumata pa." Tawa lang ang sagot niya sa akin kaya tumawa na rin ako. Inaasahan kong dalhin niya ako sa loob ng bahay pero sa maliit na kubo sa likurang bahagi ng bahay niya, malapit sa may fishpond at dati naming tambayan noon kami dumiritso. Oh I miss this place. There's really no place like home. Kahit pa sabihing maganda ang Amerika mas maganda pa rin dito sa probinsya. Nothing can beat my hometown.

At higit sa lahat, kahit lagi siyang wala sa rancho ay hindi nila pinapalitan ang access numbers upang makapasok siya kahit anumang oras siya magpapakita. "Thank you, God. I'm finally home. Kahit hindi mo ako pinabayaan sa barko ay masasabi kong iba rin ang kasiyahang dulot ng sarili kong tahanan. There's no place like home, Papa God." Lumapit siya sa malinis, malambot niyang higaan matapos dahan-dahang ipinasok ang dalawang maleta.

Lahat ay masaya, sumasayaw at tumatawa kasabay ng tugtog ng musika. Their warm and genuine smile, the noise, the happy bantering of the people in the hacienda, her friends, she had missed this all so much for years. Ngayon niya lang lubos na naintindihan ang kasabihang “Walang lugar na katulad ng tahanan.” Home is where her heart is, indeed...

sagot niya, “when it’s safe. When everything’s ready. But until then… this is our home too.” At sa dami ng lugar sa mundo na nilakbay ko, sa dami ng kuwartong tinuluyan ko, ngayon ko lang ulit naramdaman ito, ang salitang tahanan.

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Somehow, it breaks my heart thinking that we are no longer the way we were. Everytime I think of our home, I don't exactly call it 'home' anymore. More like a house, where I should live just because I have nowhere else to go. But not really... a home. A comfort place. A safe place. But just a house. A house with a roof, with rooms, where I could take shelter. No longer my... home.