Novel & Cerita Thought Of The Day Tagalog

Napamura ako sa isip ko. "Kung 'yon ang iniisip mo ay hahayaan kita na paniwalaan 'yon. Kung sa tingin mo ay mayaman nga ako ay 'yon ang paniwalaan mo. At kung hindi naman nga ay hahayaan pa rin kita. You're free to think what you want to think. Basta pumayag ka na samahan ako na kumain ng lunch."

"Don't be sorry, ano ka ba. Dapat maging masaya ka." "Masaya ako, pero.." "Shh..enough, my love." Ani Theodore na tumayo. "Let's make this day memorable, let's take a picture, nang maalala natin ang araw na 'to," kinuha nito ang telepono at tinipa ito. Medyo natigilan silang lahat nang mapansing umayos si Theodore at kunot-noong nagbasa sa mensaheng natanggap.

Hindi ko makontrol at mapigilan na mag-isip o isipin ang mga pangyayari nung isang araw. “Hoy?! What happened to you? Wag mong sabihin na pumapasok pa din sa isip mo ngayon ang nangyari nung isang araw?" tanong nito. Hindi ko naiwasan na makahalata siya ngunit agad ko itinanggi kahit utal, sumagot ako. “Vernice, how many times ko sasabihin. Lasing lang ako ng mga oras na yon. And, please, gusto kong ulit-ulitin. Alak ang dahilan kung bakit ko nagawa yon."

Pati ako. _____ Maaga akong nagising ngayong Lunes. I don’t know but i think, i am just excited. Ngayon na kasi ipapadala ni Bading—‘yung photpgrapher namin ang mga pictures. Bading na ang itinawag ko sa kaniya. Ganun din ang tawag sa kaniya ni Lukas at hindi naman ‘yun big deal sa kaniya.

People come and people go But your touch cuts me deeper And still it grows at the center I will always remember I sighed. Naglakad ako papunta sa Camotes Sea. Kahit nasa malayo pa lang ay tanaw ko na ang maraming tao sa kiosk at malapit sa dalampasigan. Maraming ilaw roon kaya kitang kita ko ang mga magkasintahan na nakahilera roon. "Gusto kong mapag-isa. Umalis muna kayong lahat dyan, please lang," mahina kong sabi sa sarili at mahinang natawa. Baliw.

Habang papalapit ay mas naging malinaw tuloy sa paningin ko ang mga monay nito sa tiyan. "Diosmio marimar!" "Goodmorning, mahal." Para akong naestatwa ng wala itong pasabing humalik sa king noo. "maykan Thea! Di ka agbatbati."(Ilocanong salita na sinasabi kapag napadpad ka sa liblib na lugar para hindi ka mabati ng engkanto o mga taong hindi nakikita o kaya kapag nagulat ka.)

“Girl, why are you still superstitious? What’s an auspicious day? Bago iyon sa pandinig ko ah.” Ngumiti lang si Felicity ng may kahulugan. “Like when they’re getting married, it would be a good wedding gift. Bagay at araw na hindi nila magagawang makalimutan.” This idea immediately made Lia’s eyes light up. She gave a thumbs up. Excited na rin doon.

"Hindi ko maibibigay ang kalayaan na gusto mo, apo dahil noon pa man alam ko na hindi ka magiging tulad ng mga iyong kaedaran." Matapos ang isang oras na pagtatalo ng kanyang lolo ay muling nagri-replay sa isipan ng dalaga ang sinabi nito sa kanya subalit hindi niya pa rin matanggap iyon at maging kanyang kapalaran.

Mukhang nagulat pa siya sa naging reaksyon ko at nagtangkang pahiran ang mga luha ko pero inunahan ko na siya. "Wala. Ang daya mo lang kasi." Ang daya mo kasi ang galing-galing mo talaga sa mga ganito. "Then why did you cry? May masakit ba? Should we head to the hospital instead?" Umiling lang ako sa kaniya. "No need. Okay lang ako. I just can't believe that you remembered the date." Then I smiled weakly "Bakit ko naman makakalimutan ang araw na 'to? This day is special. Special to sa atin ang araw na 'to. That's why I can't forget."

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.