Thoughts About Life Novels & Stories

“Na-appreciate ko yun. Pero hindi mo kontrolado ang elevator.” “Totoo, ngunit sino ba talaga ang may kontrol sa anumang bagay? Ang buhay ay isang serye ng panganib." Pinunasan ko ang likod ng kamay ko, pilit na inaalis ang nararamdaman niyang haplos na hanggang ngayon ay kumikiliti pa rin sa balat ko. "Maaari akong sumang-ayon sa iyo tungkol diyan, ngunit iniisip ko pa rin na ang swerte ay bahagi din ng buhay."

Ang panloob na debate ay nagpatuloy, na inuubos ang halos lahat ng aking mental na enerhiya. Sinimulan kong isaalang-alang ang logistik ng naturang desisyon. Paano ito makakaapekto sa aking pang-araw-araw na buhay? Inaasahan ba akong babagay sa isang mundo ng glitz at glamour na parang dayuhan sa akin? Ano kaya ang magiging papel ko sa pamilyang Anderson? Naisip ko ang mga pagpupulong, ang mga kaganapan, ang patuloy na atensyon ng media, at nakaramdam ako ng matinding pagkabalisa. But then, na-imagine ko rin yung mga possibilities-the opportunities, the security, the chance to provide a better life for Jake,

pagbawi ko. "Sa tingin ko hindi ko iniisip ang tungkol sa buhay sa ganoong paraan," sabi ko. "Hindi ko iniisip na lumipad sa ganoong paraan. Ang mabuhay ng simple kasama ang mga anak ko at mga mahal sa buhay ay sapat na. Ang lumutang sa kasikatan, tagumpay at karangyaan ay may kaakibat na malaking responsibilidad at hindi pa ako handa sa ganon."

I started planning about everything, even the smallest things for our day. Motherhood taught me a big lesson in life. Mahirap kung go with the flow ka lang palagi, talagang mawawala ka at some point in your life. Nothing is easy, but everything will be hard if you don't have a plan for your life. It's like floating around in the outer space, alive but not living. “Hindi ko dadalhin lahat ng mga damit ko, 'Nay. Babalik naman po ako rito monthly.”

Ngunit ngayon tanging larawan na lang ang natitira sa alaala ng gabing iyon. Dahan-dahang pumatak ang luha ko sa ibabaw ng litrato habang nanginginig ang mga daliri kong humahawak dito. Minsan iniisip ko pa rin…Ano kaya ang pakiramdam ng normal na buhay? Iyong hindi kailangang makakita ng dugo. Hindi kailangang marinig ang mga sigaw ng mga patay. Hindi kailangang pasanin ang sakit ng ibang tao.

And when the time passes by, magiging normal na lang sayo lahat nang pagbabagong mangyayari sa buhay mo ngayon. It's okay. Really. You will be okay. You're not exactly alone in this journey, no matter how it feels like you are. You could still enjoy your life, achieve everything your heart desires, and live peacefully. Lahat ng bagay na pwede kong isipin para pagaanin ang sarili kong nararamdaman, naisip ko na. I wanted to sleep it off, pero nang lingunin ko ang orasan, tatlong oras na ang lumipas mula nang makauwi ako.

Luma na ang TV at hindi ito flat screen, iyong may anthena pa pero gumagana pa at nagagamit naman namin. This is what we do every sunday. Of course different bondings but the same feelings. And this is what I call home, having them with me, not thinking any problems at all. Sometimes we also need a rest. Hindi porket marahas na sayo ang buhay ay yun na lang ang paniniwalaan mo at doon na iikot ang mundo mo. You also need time to be happy and to forget everything. Because life is too short, so it's better to make the most out of it..

Minsan nga naiiyak na lang ako kapag iniisip ko na baka isang araw masasaktan si Ate Chichay. Pero sabi ni Milagring ganun naman daw talaga ang buhay. Walang permananteng bagay dito sa mundo, lahat nagbabago. Kung ano man ang nakasanayan mo ngayon bukas makalawa baka wala na at kapag nangyari yun, dapat handa ka.

Napangiti ako ng kaunti. Siguro nga, tama lang na manahimik na lang ako tungkol dito. Pero, sa totoo lang, hindi ko maalis sa isip ko ang ideya na, baka... just maybe, may bagay na mas exciting sa mga plano ng buhay na palaging naka-template para sa akin. Umiling ako at pumikit, umaasa na sa mga susunod na araw, mas makilala ko pa siya.

Everyone's making a fuss about it because we even questioned about his sexuality. It's amazing how everyone of us changed for the better. We were just ordinary teenagers who thought that life's easy when you do things you want to. But, life is not all about that. You have a lot of things to consider and sacrifice not for your own good but for the betterment of the people around you.