Thoughts About Life Novels & Stories

Minsan nga naiiyak na lang ako kapag iniisip ko na baka isang araw masasaktan si Ate Chichay. Pero sabi ni Milagring ganun naman daw talaga ang buhay. Walang permananteng bagay dito sa mundo, lahat nagbabago. Kung ano man ang nakasanayan mo ngayon bukas makalawa baka wala na at kapag nangyari yun, dapat handa ka.

Napangiti ako ng kaunti. Siguro nga, tama lang na manahimik na lang ako tungkol dito. Pero, sa totoo lang, hindi ko maalis sa isip ko ang ideya na, baka... just maybe, may bagay na mas exciting sa mga plano ng buhay na palaging naka-template para sa akin. Umiling ako at pumikit, umaasa na sa mga susunod na araw, mas makilala ko pa siya.

Everyone's making a fuss about it because we even questioned about his sexuality. It's amazing how everyone of us changed for the better. We were just ordinary teenagers who thought that life's easy when you do things you want to. But, life is not all about that. You have a lot of things to consider and sacrifice not for your own good but for the betterment of the people around you.

Their happiness is also my happiness. The happiness of our life depends upon the quality of our thoughts. But the quality of our thoughts depends on the people we have in our life. My happiness is my daughters. I'm happy that I gave birth to my children and I didn't regret it. I'm happy to know na hindi naka apketo sakanila ang nagyari kahapon. Tulak-tulak ko naman ang cart na naglalaman ng mga kakailanganin namin sa pang araw-araw.

Minsan din pala mabuti ding makinig sa pananaw ng ibang tao patungkol sa buhay at kung ano ano pa dito sa mundo. I have realized my billions are worthless to the brilliant ideas of this poor man doing cleaning for a living.Totoo nga naman life is so short and we have to make every minute of every day worth to cherish and to live for with happiness and forgiveness in our hearts and minds. "Mahirap kasi ang hinog sa pilit pre, hayaan mo munang gumaling sa pag-usbong at aani din iyan ng kapatawaran," dagdag pa nito bago tumayo at bumalik na sa paglilinis.

Hindi ako makapaniwala parang wala siyang emosyon, habang ako unti-unti nang nalulunod sa bigat ng sitwasyon. “How can you say that so easily?” Parang hindi niya naiisip na buhay naming dalawa ang pinag-uusapan. “This is a situation,” sagot niya. “And situations are solved.” “Hindi lahat kailangang i-solve!” mabilis kong saad. “Some things are felt. Some things are alive. Life is not a business!” Pagkatapos kong sabihin iyon, ako mismo natahimik. Kasi kahit anong sabihin ko… hindi nawawala yung katotohanan.

Pero sa huli, hindi rin naman natin kontrolado ang kanilang pananaw sa buhay. As God embraces my life, one important thing struck my mind. Let Jesus be your reason for living, because you are His reason for dying.

I've worked every little thing I have now. You can earn their claps and they will celebrate with your wins even though they were not present during the process of how you get there... Silly, right? Well that's life. Everything you make good to establish your good life, maraming mga matutuwa, pero mas maraming magagalit. Kaya galitin mo pa lalo. I just laughed at my own thoughts. Kapag talaga nag-iisa ako, kung saan-saan na lang naglalayag ang isipan ko, my mind is like a maze.

We might not get the recognition that we all deserve but we shouldn’t let that convince us to put less effort into our pursuits. We shouldn’t care too much about what other people think of us. Ito din ang naging problema ko. Palagi kong iniisip kung ano ang sasabihin ng ibang tao, palagi kong iniisip kung ano ang sasabihan nila sa amin at kung ano ang tingin nila sa amin. Dapat pala hindi ganoon. Dapat pala hindi palaging sila ang iniisip, isipin mo kung paano ka babangon at kung paano ka dapat mabuhay sa mundo.

Kung ano ang pumapasok sa isipan ko ay sinusunod ko lamang. Wala akong kahit na anong maisip o matandaan, at hinahayaan ko lang naman na gano’n dahil ano ba ang kahalagahan no’n? May mababago ba sa buhay ko? Makakatulong ba iyon sa akin? Kung hindi rin naman maganda ang mga nangyari sa nakaraan ay mas lalong hindi ko na nanaisin na isipin pa. Ang mahalaga ngayon ay nandito ako at buhay. Naghihirap man dahil mangmang ako sa kaalaman sa ginagalawan ko ay ang importante ay nakakaraos. Hindi na mahalaga kung masama ba ang ginagawa ko dahil kung may pagpipilian naman ako ay paniguradong wala naman ako sa ganitong gawain, hindi ba?