Thread Tagalog Novels & Stories

Naaasiwa siya at nako-conscious siya sa mga titig nito. "What?" wika nito at tumawa. Pero kalaunan ay sumeryoso rin. "Ano bang nangyari sa iyo kanina?" Binasa niya ang mga labi. "I just wanted to ask this question. Iyong three words mo, may verb ba? Kung may verb, past, present or future tense?" "For Pete's sake, Gracie! Why are you so into my secret? Ano bang kinalaman ko diyan sa bumabagabag sa iyo?"

Mahal ko pa yun eh! Tss. umalis na ako doon at umuwi na. Ayoko na masaktan pa kapag alam ko na nasa iisang lugar lang kaming dalawa. Yun nga lang may kasama siyang iba. _____________________ Kinabukasan ay nagising ako ng tanghali na. I mean ginising lang talaga ako ng kasambahay namin. Utos raw ni dad. Masakit pa naman yung ulo ko dahil nakainom ako kagabi tapos ginising pa ako ng tanghaling tapat!

lakas loob kong tugon. Umupo ito at lumuhod sa harap ko. Tinagilid nito ang ulo sa kanan at tinuro ang tattoo sa ilalim ng kaliwang tenga nito. Isa 'yong tigre na ipinapakita ang pangil. Mas lalong hindi ko tuloy maintindihan ang mga kinikilos niya. "That is our symbol. You belong in our family, Julliana."

Kaagad nang kumilos ang mga bilanggo at nagkanya-kanya na sa pagbubungkal ng lupa. Lumapit naman si Althaia sa kaniyang inasinta at hinugot sa katawan nito ang espada. "Talaga pa lang nakamamatay ang pilak sa mga taong-lobo," nakangisi niyang sabi sabay binalik ang espada sa guwardiyang nangangatog na ngayon ang tuhod sa takot.

Sambit ni Grethel May isang lagusan silang pinuntahan at mabilis silang nakapunta sa opisina. Pagkalabas nila sa lagusan ay bigla silang sinalubong ng itim na apoy ni Rhei. “MAG-INGAT KA NAMAN” bulyaw ni Grethel, kung wala silang barrier ay malamang patay na silang dalawa ni Dane. Nakita ni Dhirma ang kalagayan ni Dane, halos nag aagaw buhay na ito. “Bakit mo sinasagad ang sarili mo Dane?”

seryosong sagot ng lalaki sa harap ko. Pinilit kong maintindihan ang mga nakasulat sa papel, ngunit ilang salita lamang doon ang naintindihan ko. Sumasakit ang ulo ko na basahin iyon ng buo. Hindi naman kasi ako nakapagaral, at hindi ko masyadong maintindihan ang mga nakalagay doon na nakasulat sa Ingles; hindi ako nakatapos ng highschool dahil maaga akong sumabak sa kung ano-anong trabaho para lang may makain ang mga kapatid ko.

Biglaan pa! Babalik na sana ako ng kwarto ko ng mapansin kong nakaupo sa gilid ng hagdan si Spencer na tila natatae. "Hey, bakit ka nandyan" tanong ko sa kanya. "Natatakot ako" biglang sagot niya. "Malakas na bagyo ang kumuha sa mom and dad ko kaya tuwing malakas ang ulan, hindi ako makatulog kasi baka kuhain din nila ako"

"Oo mahal, ang totoo tatawagan pa nga kita, para sabihin na magkita tayo doon sa paboritong kong fast food chain." "Mahal may sasabihin ako sa---" Bigla na lamang naputol ang tawag ni Rigor may sasabihin siya ang pagkakarinig ko, ano naman kaya iyon? Nagkibit balikat na lamang ako. Natanggap ko ang text nito. Binasa ko iyon. "Mahal magkita tayo." Sinabi nito ang isang sikat na fast food chain kung saan kami magkikita.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

Napaangat siya ng kilay nang may iabot itong naka-box na cake sa kaniyang kasintahan. “Hi, Mr. Esperanza. My name is Lilibeth, at diyan ako nagtratrabaho sa karatig na building.” Tiningnan lang ng lalaki ang hawak nito. “What do you want?” “I— I really like you, Mr. Esperanza.” Hindi niya maiwasang makaramdam ng selos sa nakikita at naririnig. Gusto niyang sugurin ang babae at hilahin ang buhok nito.