Till My Heartaches End Novels & Stories

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi ko na din alam kung anong daan na ba 'tong tinatahak ko... Dahil ang pinaka rumerehistro lang sakin sa mga oras na 'to ay yung sakit sa puso ko. It's like my world has collapsed and my heart has been ripped out.

I have a personal made Koto with my name engraved on the side, and one lovely Chinese Zither. Summer has come and passed The innocent can never last Wake me up when September ends Ring out the bells again Like we did when spring began Wake me up when September ends Pwede bang i-move na lang ang birthday ko? Para hindi ako nakakaramdam ng lungkot ngayon? I was trying real hard not to cry. I really am trying my best. Here comes the rain again Falling from the stars Drenched in my pain again Becoming who we are As my memory rests

Sinuot ko muna ang earpods ko bago nagpasyang pumikit habang hinihintay na mapuno ang bus. Bumuga ako ng hangin nang pumailanlang sa tenga ko ang isa sa mga kanta ni Olivia Rodrigo na nasa playlist ko. Hindi naman ako brokenhearted pero ganito ang mga tugtugan ko. Sadyang gusto ko lang ang mga kanta niya. How can I be heartbroken if I don't even know when I truly did love and when to get hurt from heartaches? I failed to recognize those.

Panibagong hikbi ang kumawala sa mga labi ko. “I can’t do this anymore...” I buried my face in my hands. “Ayoko na...” My voice dissolved into desperate, broken cries. “Please...” I pressed both hands against my chest as though trying to hold myself together. “Please make the pain go away.” Bumuhos lahat ng mga emosyong kinimkim ko. The loneliness, the rejection, the heartbreak, the endless waiting, the desperate hope. Every single emotion shattered inside me until I could no longer tell where one pain ended and another began.

I could finally see the end. Live without Meggay. Live without me, be happy without remembering me, I still have the pain that you've cause to me, I'm sleeping with so many pain in myself and hating all of You Maybe in the next life, I could do everything to avenge myself from everything. —————————————————————————— The end.

Namumula na ang mga mata niya habang ang luha ay kusang bumagsak. Ang anak niya, hindi na siya mahal. Ang asawa niya, wala na ring pake. At ang manugang na akala niya'y kayamanang natagpuan—isang ahas na natutulog lang pala. Sa anim na buwang pinahirapan siya ng matitinding migraine, halos mamatay na siya. Pero higit sa lahat, naalala niya si Ace. Lahat ng sama ng loob, lahat ng sakit—bumalot sa puso niyang halos hindi na makapagpigil.

relax heart! End of chapter

pano ko makakatulog eh ang lakas ng tibok ng puso ko dahil sa mga pabigla bigla niyang galaw. "It's not my problem anymore. Basta ako matutulog nako." sasagot pa sana ako ng pagtingin ko sa kaniya ay nakapikit na siya. Naisip ko na baka pagod din siya kaya hinayaan ko na lang kahit medyo naiilang pako dahil sa posisyon namin. Maya maya pa ay narinig ko na yung hilik niya kaya naman kahit hirap ay pinilit kong makatulog. Nagising ako dahil sa ingay ng pesteng alarm clock. Sino bang naglagay nito dito?

ani niya sa akin at hinila ako sa aking kaliwang kamay at tumakbo sa pasilyo. Hindi naman takbo niyong ginawa namin, lakad mabilis ang ginawa namin pero and ending hiningal pa rin ako. "Hala! May sakit ka ba sa puso? O, hika?" Bakas sa mukha niya ang pagpapanic dahil sa pagtaas-baba ko ng aking balikat. Umiling ako sa kanya. "W-wala naman..." ani ko sa kanya.

Baby I just love you so much, But I guess it wasn't enough… Can I see you once again, Cos I'm dying from this pain, oh ~ Take me out of the rain… Never thought I would be one to cry, But you were always there standing by my side… In our pictures you and I, In love until we die, Now imagining that we would be the ones to say good bye… I know that I've been cruel in my selfish ways, I'm looking like a fool in the end. I'm sorry if I hurt you, oh baby,