Till My Heartaches End นิยาย & เรื่องราว

Hindi ko ito makalimutan. Para makatulog ako, nakikinig ako ng music sa aking cellphone. Naka-earphone naman ako para hindi maistorbo si Taylor. Sa FM radio, pinatugtog ng DJ ang kantang 'Alone Again Naturally.' Akmang-akma sa aking kalagayan ngayon ang lyrics ng kanta. 'It seems to me that There are more hearts broken in the world That can't be mended Left unattended' sabi sa kanta. Ako yun! Broken hearted na naman!

Sabay kindat. Paki pulot nga po ng puso ko, mukhang nakawala sa hawla eh! Naramdaman ko na naman ulit ang pag init ng aking pisngi na sigurado akong kasing pula na ng kamatis ngayon. Iba ang isang Lucas, shutek!

Kahit anong pigil ay paulit-ulit silang nagtutubig. Sumandal ako sa kotse at yumuko habang pinakikinggan ang malakas na kantang nanggagaling sa Core. Hindi ko alam kung matatawa ako, o lalong maiiyak dahil sa lahat ng nangyari sa araw na 'to. It was like the universe have conspired to make me miserable on this day. "Damn it," I cussed, before wipping away another batch of stubborn tears. "Bad break up?"

Unti-unting lumalabo ang paningin ko hanggang sa tuluyan na akong mawalan ng malay. I hope the pain will end.

“What?” “We can’t exist on opposite sides of a war.” My throat tightened. “You’re the one who said we could.” “I was wrong.” Pain flickered across his face, so quick I almost missed it. “I thought we could survive the truth,” he said quietly. “But?” “But this isn’t just the truth anymore.” “It’s destruction.” Tears stung my eyes, but I refused to let them fall. “So that’s it?” I whispered. “You walk away?” “I’m letting you choose.”

I thrust mine inside of her very slowly, gentle. and full of love. AtaRare road to forever T H E E N D

Hindi na mapigilan ni Lyra ang panibughong nararamdaman habang nakatingin sa kina Carla at Bradz na sweet na sweet na nagsasayaw sa gitna ng pinaka-dance floor. Nagsasaya ang dalawa habang siya ay tila hinihiwa ng isang matalim na kutsilyo ang dibdib sa labis na sakit na kanyang nararamdaman.

Kasabay ng pagbagsak ng mga tubig na nagmumula sa ulap ay ang pagbagsak din ng mga luha ko na nagmumula sa aking bulag na mga mata. Sa aking paghinto at pagsalubong sa nagbabagsakan na patak ng ulan ay ang paghinto at pagsalubong din sa puso kong nasasaktan. Walang patutunguhan ang buhay ko, walang kuwenta ang isang katulad ko. Lumakad ako at napahiga ako sa hindi malamang dahilan, tuluyan nang hindi ako makakita at hindi ko maigalaw ang aking katawan. Wala na akong masilayan pa.

Medyo nahihilo na din ako dahil na siguro sa pagod, lamig na dulot ng ulan at sa sakit na aking nararamdaman ngayon. “I’m tired… I’m sleepy… I want to rest… I want it to end… I want to reach the end.. I’m tired… So tired.” Ipinikit ko ang aking mga mata at tumingala at dinama ang mga patak ng ulan na tumatama sa aking mukha. Do I deserve a happy ending? Do i? if I do… bakit di ako mabigyan bigyan ng sumusulat ng buhay ko ng masayang katapusan. Bakit? Bakit?

Para akong naiihi na iwan sa hindi ko maipaliwanag na pakiramdam. Tatakbo na ba ako palabas? 'Di kaya ako magmumukhang katawa-tawa? Sh*t.. Biglang sumakit ang ulo ko. Kaagad akong napahawak doon at marahang hinilot ang aking sentido. Nalintikan na talaga, masasapak kita ng wala sa oras Luigi ka! I'll never break your heart (I'll never, I'll never, I'll never, I'll never)