Time Was Up Mga Nobela at Kwento

Pero … Tahimik kaming nakain at tanging tunog ng kutsara ko at ang paghigop nito ng noodles ang naririnig namin. Pagkatapos naming kumain ay tinulungan ko siyang magligpit ng kinainan. Nang mabalik na ang mga tupperware sa loob ay nagpaalam ito ay nagpaalam na si Karrie. “I will only wait until nineteen hundred from now on.” Napakunot ang noo ko at pinanood na umalis ito. Nineteen hundred? Seven at night? When did she start using military clock?

“eh ikaw?” “Sigurado ka gusto mong marinig ang sagot ko? Baka mag-nosebleed ka?” sagot ni Fritz. “Wala ng maraming pasakalye,” aniya. Tumango ng nakangiti si Friz habang nakatingin sa kanya. “Kaya kong maghintay ng kahit ilang libong taon. Ang oras kasi palaging maikli sa kahit sinong nangangailangan nito pero sa mga taong nagmamahal ng totoo, it is timeless, it is forever,” madamdaming hayag ni Fritz.

Kailangan ko nang makita ang mga anak ko para hindi ako mairita. Pagtingin ko sa oras, 4:58 PM na. Na-shutdown ko na rin ang computer ko kaya nakatitig lang ako sa phone ko habang hinihintay na mag-5 PM. At nang saktong 5 PM na nga, napairap na lang ako. Ang tagal ng oras! Bakit ko pa kasi ‘yon binantayan? ‘Yung 2 minutes parang naging 2 hours. Tatayo na sana ako nang may pumasok na message sa Viber ko.

usisa niya. “Kaninang quarter to four.” Ang oras na iyon ay pagkatapos ng argumento nina Richard at Midnight. Mukhang nabwisit talaga ito kay Midnight. Sabay na sila ni Lara na nagtungo sa front office upang may-time out. Pati roon ay ang daming tsismis ni Lara. Bumagal tuloy ang usad nila at naunahan sila ng ibang empleyado sa pila. Nasa counter na sila nang may pumisil sa baywang niya.

Marahang tumango si Tori, “naiintindihan ko po, Mam.” Umikot ang mga mata ni Clover. “Mam na naman?” Muling napakagat si Tori sa ibabang labi niya. “Pero–” Hindi naituloy ni Tori ang sasabihin dahil sa may biglang kumatok sa pintuan. “Oh my! Time’s up na ba?” tanong ni Clover sa sarili, pero ipinagtaka naman ni Tori. Time’s up? Bumaling si Clover kay Tori.

“Kailangang mabuhay ang nanay ko!” Ilang beses nang ginamit ang defibrillator pero hindi tumitigil ang matinis na tunog mula sa makina. Puro zero ang nakikita nilang status sa maliit na screen kaya lalo silang nawawalan ng pag-asa. Nangingilid na ang kaniyang mga luha, ngunit mabilis niyang pinapahid ang mga iyon dahil gusto niyang makita ang lahat ng mga nangyayari. Pero nang tuluyang huminto ang doktor habang umiiling, tumingin lang ito sa relong pambisig. “Time of death, 5:15pm.”

Walang magawa ang lahat kundi tumingin sa oras. Sa kasamaang palad, dumating na ang panahon, ngunit hindi nila nasaksihan ang paglitaw ng sampung libong taon halamang gamot. Mapayapa pa rin ang buong kagubatan. Nang mapagtanto iyon, napakunot ang noo ni Marcelo at bumulong, "Ano ang nangyayari? Nagkamali ba tayo ng kalkulasyon ang petsa?"

WYNTER looked at the wall clock. It’s already ten in the evening, her husband isn’t home yet. Hindi naman ito nagpaalam sa kaniya na mag-o-over time sa trabaho. Kapag may over time ito, nagpapaalam naman ito sa kaniya at isa pa hindi ito inaabot ng ganitong oras. “Tatlo, Cassiuz.” Bilang niya.

"Trabaho ko hong alamin ang nararapat na pagkain niyo. Ayoko rin namang maging dahilan ng pag-atake ng allergy niyo." He stopped then eventually tsked. "She really stops saying po and change it with ho. What's wrong with this woman?" Kumunot ang noo ko nang magsalita siya pero hindi ko marinig. "May sinasabi ho kayo?" Umiiling ito at walang sabi-sabing umalis. Nagkibit-balikat na lamang ako at ipinagpatuloy ang ginagawa. After 45 minutes ay natapos na rin ako.

bakit naman ako uuwi e aga pa kaya mamaya pa ang off ko. "anong aga pa e mag 10- 10 pm na nga mag over time kaba? buti naman may kasama nako dito na mag over time "10 pm? "Oo bakit hindi moba alam kung anong oras na asan ba phone mo? "nasa bahay hindi ko nadala. pero panong 10 pm na e kanina lang "kanina kapa nga wala asan kaba? "sa office ni Mr.montaire