Novel & Cerita Time Was Up

WYNTER looked at the wall clock. It’s already ten in the evening, her husband isn’t home yet. Hindi naman ito nagpaalam sa kaniya na mag-o-over time sa trabaho. Kapag may over time ito, nagpapaalam naman ito sa kaniya at isa pa hindi ito inaabot ng ganitong oras. “Tatlo, Cassiuz.” Bilang niya.

“Kailangang mabuhay ang nanay ko!” Ilang beses nang ginamit ang defibrillator pero hindi tumitigil ang matinis na tunog mula sa makina. Puro zero ang nakikita nilang status sa maliit na screen kaya lalo silang nawawalan ng pag-asa. Nangingilid na ang kaniyang mga luha, ngunit mabilis niyang pinapahid ang mga iyon dahil gusto niyang makita ang lahat ng mga nangyayari. Pero nang tuluyang huminto ang doktor habang umiiling, tumingin lang ito sa relong pambisig. “Time of death, 5:15pm.”

"Trabaho ko hong alamin ang nararapat na pagkain niyo. Ayoko rin namang maging dahilan ng pag-atake ng allergy niyo." He stopped then eventually tsked. "She really stops saying po and change it with ho. What's wrong with this woman?" Kumunot ang noo ko nang magsalita siya pero hindi ko marinig. "May sinasabi ho kayo?" Umiiling ito at walang sabi-sabing umalis. Nagkibit-balikat na lamang ako at ipinagpatuloy ang ginagawa. After 45 minutes ay natapos na rin ako.

bakit naman ako uuwi e aga pa kaya mamaya pa ang off ko. "anong aga pa e mag 10- 10 pm na nga mag over time kaba? buti naman may kasama nako dito na mag over time "10 pm? "Oo bakit hindi moba alam kung anong oras na asan ba phone mo? "nasa bahay hindi ko nadala. pero panong 10 pm na e kanina lang "kanina kapa nga wala asan kaba? "sa office ni Mr.montaire

Well, 1 hr pa naman bago ang usapan naming time ng uwi niya which is 3:30. Nang matapos kong igayak ang aming mga gamit ay naligo na ako para mamaya pagdating niya ay siya na lang ang gagayak. But natapos na lamang akong mag skin care routine at mag – ayos ng sarili ay wala pa rin siya. Everything is already settled, siya na lang ang hinihintay. Napatingin ako sa wristwatch na suot ko, 3:20pm na, asan na kaya nag lalaking ‘yon?

"Gutom ka na ba?" Hindi nya tiningnan ang kaibigan at basta umiling lang sya. Bagkus patuloy ang pagtakbo ng kanyang mapag-larong isip. He only looked up to check the time. 2:05 PM Three minutes pa at tapos na ang break time nila. Malapit na syang mag-perform. Kailangan muling pasayahin at patawanin ang mga tao.

Ito ang peace ni Billie. Ang burner phone na hawak niya ay nagpapakita ng countdown timer: 7:15:32. Pitong oras at labinlimang minuto ang natitira bago ang itinakdang oras—T-minus 12 hours mula nang ipadala niya ang silent transmission kay Billie. Sa loob ng panahong iyon, ang Lazarus ay patuloy na maghahanap sa Austria, habang si Billie ay lumilipad sa kalawakan patungong Geneva. Ang lahat ay nakasalalay sa pagiging flawless ng timing na ito.

“See you in hell.” Before I could say anything, he left the place. Natapos na rin ang mga goons sa pagkabit ng bomba sa 'kin katawan. Yes, it was a bomb. They pressed something and the ticking of the time started. “Kita kits sa kabilang buhay.” Umalis na silang lahat at iniwan akong mag-isa. I bit my lower lip at tinignan ang oras sa aking paanan. An hour and fifty-eight minutes.

Instant noodles, Instant jowa at pagkatapos Instant din yung sakit dahil sa break-up. Come on, guys. Gumising tayo sa realidad.. Wag tayong magpaniwala sa mga bagay-bagay na mabilis ang umpisa tapos aasahan mong walang katapusan na ang dulo. Ang lahat ng bagay na mabilis nangyayari ay mabilis ding nawawala at natatapos. That's the essence of time. Kung hindi ka handang hintayin yung tamang panahon para sayo, masasaktan ka lang. Kung mainipin ka pa sa kabayo, baka buong buhay mo pagdaanan mo ay kalbaryo.