Novel & Cerita Time Was Up

Pinaikot ko muna ang tatlong magnetic rings sa aking mga daliring puno ng alikabok at amoy semento, habang kinakagat ang tip ng toothpick. The clock ticks faster than yesterday. Hindi mo talaga mamalayan ang oras dahil nakakalibang panoorin at bilangin ang mga tao sa baba ng building hanggang sa halos lahat ng ilaw ay namamatay isa-isa. I checked my tiny scurfa diver watch, and guess what? The time is, 0000 meaning in the civilian time conversion table it says, 'it's time to kill!" Excitement and adrenaline starts to consume my veins.

Matinding sikat ng araw na tumatagos sa salamin na bintana ang siyang gumising kay Jaxton. Umupo ito mula sa pagkakahiga niya at kinuha ang kanyang telepono mula sa side table. His eyes widened upon seeing the time. It’s thirty minutes before 10. Mahuhuli na siya sa major subject niya. Padabog nitong inalis ang kumot na nakabalot sa hita niya at akmang tatayo ng biglang hinila siya pabalik sa pagkakahiga ng babaeng kasama niya.

Makalipas ang isang oras, unti-unting tumigil ang ulan. Tumingin si Maureen sa oras. Halos alas diyes na ng gabi. She shouted in a soft voice, "Hubby, pasado alas diyes na, kailangan ko nang umuwi..." Si Zeus ay magsisimula na naman ng bagong round, paano ito papayag na pauwiin siya?

With sullen faces, as though disappointed in something, they nodded their heads no simultaneously. "Unfortunately, nope, seryoso kami Snow" "Time is running." Hannah raised her watch, "Now 19 minutes and thirty seconds." Sabi nya, I looked at her dumbfoundedly. She smirked, "Twenty-nine seconds, Twenty-eight seconds, Twenty-seven se-" "You're kidding!" I jumped from my bed. "All of you, leave now! Kailangan kong magbihis!"

Kahit na ayoko mang aminin, alam kong hindi nagbibiro si Uno sa sinabi nito, hindi ko sinabi sa kanya na may kakambal ako kaya alam kong pinaghandaan niya talaga ang araw na 'to. "Anong oras na, Zuck?" Tanong ko sa nanginginig na boses, sa pagkakataong ito ay malawak ang ngisi sa mga labi ni Uno habang pinapanood akong unti-unting kinakain ng kaba at takot. "It's already 11:27." Tugon ni Zuck habang nakatingin sa Louis Vuitton watch na nakakabit sa kanyang kamay.

"Saan ka nanggaling sa loob ng dalawang oras mong lunch break? Bakit ngayon ka lang bumalik?" tanong nito. Tiningnan ni Elara ang oras sa ibabang bahagi ng kanyang computer. "Late na ba ako?" "Kung nahuli ka pa kahit isang segundo, late ka na sana. Mas tumpak pa ang pag-oras mo sa point card kaysa kay Mang Juan na daig pa ang orasan sa pagka-on time," biro ni Kyle.

Defeat "Tumalon ka pa! May itataas pa ba iyang talon mo?! Tangina!" tumingin naman ako sa gawi nila Ethel at Summy. "Walang oras para mag pahinga! Hila! The fuck?! With fucking force!" "Master time out muna! Hindi na ko makahinga eh!" reklamo ni Summy bago umupo. Anong time out? Wala nga siyang ginawa kundi ang uminom ng tubig at umupo kung kunwari hindi ako nakatingin.

Walang magawa ang lahat kundi tumingin sa oras. Sa kasamaang palad, dumating na ang panahon, ngunit hindi nila nasaksihan ang paglitaw ng sampung libong taon halamang gamot. Mapayapa pa rin ang buong kagubatan. Nang mapagtanto iyon, napakunot ang noo ni Marcelo at bumulong, "Ano ang nangyayari? Nagkamali ba tayo ng kalkulasyon ang petsa?"

Mabilis na lumapit ang medic. Sinuri nito si Doña Margarita. Ilang segundo lang. Pagkatapos ay tumingin ito kay William. “Time of death, 9:00 PM.” Parang nabingi si William sa sinabi nito. “Granny...” Dahan-dahan siyang yumuko at niyakap ito. “Granny! I promise… pagbabayarin ko ang may gawa sa 'yo nito!” Humahagulgol na sigaw niya.

Pagkatapos sinabihan ang sarili na, "It's time! para maghanda sa pagtakas!"