Novel & Cerita Time Was Up

sabi ni Rafael na dinadama ang malamig na hampas ng hangin sa kanyang mukha. Maya maya nag-iba ang paligid biglang bumalik ito sa normal, nawala na ang kakaiba at malamig na malakas na hangin na humampas sa kanyang mukha, ang pakiusap niya na magpakita sa kanya si Angela at yakapin siya nito ay hindi na kailanman mangyayari dahil ang buhay ni Angela ay nagwakas na, binawi na ng Diyos sa kanila, ipinahiram lang ito kay Rafael para matutunan ni Rafael ang kahalagahan ng oras, ng panahon at ng buhay na dapat noon pa man ay pinahalagahan na niya.

Nakatanaw lang ako sa kanila hanggang sa makita kong umiling ang doctor at sinabi ang oras na ayaw na ayaw kong marinig. “Time of death, 1:20 AM,” Naramdaman ko ang pagyakap saakin ni Valentine. Hindi ko na napigilan ang mapaiyak ng malakas dahil doon. Wala na siya, wala na si Belle. Wala na ang batang akala ko’y anak ko. Wala na ang batang inalagaan namin ng halos dalawang linggo. Wala na ang batang nagpapasaya saamin. Wala na siya.

Lahat ang kakapal pa, singkapal ng mukha niya. “Oh? Bakit? Hindi ba’t sinabi mong hindi pa tapos ang mga ‘yan?” tiningnan ko ang oras sa suot kung wristwatch. “Kailangan mo nang bumalik sa pwesto mo, ilang oras na lang ang natira mo. You still have 4 hours left.”

“Bakit ang tagal mo? Ang lapit lang naman ng bahay ni sir Lucas dito, inabot kapa ng trente minutos. Ibigay mo sa akin yan at kanina pa yan hinihintay ni sir Lucas.” Matapos niyang maibigay ang brown envelope dito ay walang kaabog-abog na tinalikuran siya nito. “Ang suplada, hindi naman maganda, naging seksi lang kung umusta ay parang sino na,” naiinis na turan niya.

Sigaw ng isip ko. I shake the tremors away. Nagpalitan kami ng tingin ng best friend ko, kapwa iniilihan ng takot. "Bree?" "We're running out of time." Ipinakita ko sa kanya ang wrist watch. It says 8:15 PM. Wala nang nagawa pa si Karen nang pindutin ko ang buzzer. Parang opening ng horror film ang nilikha ng tarangkahan. Sumungaw doon ang mukha nang isa na namang goons with a menacing expression and a shiny nose piercing at isang malaking tattoo sa kanang pisingi.

“May mga sugat na kailangan munang gumaling bago harapin.” “Pero kailan po?” Ang tanong ay nagmula kay Raine. Simple. Ngunit tumama nang malalim. “Pitong taon na, Aunt Mara.” Napayuko siya. “Kailan magiging tamang oras?” Walang sagot si Mara. Dahil wala siyang maibibigay na sagot. Dahil kahit siya… hindi niya alam kung kailan magiging handa si Venice.

Agad na iniabot ni Jared ang kanyang amerikana. Sa byahe pauwi, nagpapalitan ng mensahe sina Harvey at Erich. Kinalkula niya ang oras, dahil may labindalawang oras na time difference, eksaktong alas-otso ng umaga sa kinaroroonan ni Erich. Siguradong gising na ito sa mga oras na ito. Gaya ng inaasahan, agad na nag-reply si Erich.

Well, 1 hr pa naman bago ang usapan naming time ng uwi niya which is 3:30. Nang matapos kong igayak ang aming mga gamit ay naligo na ako para mamaya pagdating niya ay siya na lang ang gagayak. But natapos na lamang akong mag skin care routine at mag – ayos ng sarili ay wala pa rin siya. Everything is already settled, siya na lang ang hinihintay. Napatingin ako sa wristwatch na suot ko, 3:20pm na, asan na kaya nag lalaking ‘yon?

Umorder siya ng isang tasa ng itim na kape. Makalipas ang kalahating oras, natapos niya ito. Sinulyapan ni Avery ang oras, saka nag-order ng isa pang tasa. Alas onse ng umaga, naubos na niya ang pangalawang tasa ng kape. Hindi siya nag- utos ng pangatlo. Inilabas ni Avery ang kanyang telepono at dinial ang numero ni Elliot. Napagkasunduan nilang magkita sa alas- diyes, ngunit bakit wala siyang makita?

Pagkatapos, pinagana niya ang Time Power. Sa ilalim ng kontrol ng Time Power, ang oras sa larangan ng digmaan ay bumalik sa sandali bago siya nasugatan. Sa sandaling ito, huminto ang oras. Ginamit niya ang pagkakataong ito para lumipad sa malayo at iniwasan ang resulta ng labanan. Nangyari ang lahat sa maikling sandali. Walang ekspresyon ang mukha ni Quinn.