Time Was Up Novels & Stories

Nakita ni Evony sa bubong na mayroon na lamang sampung segundo bago sumabog ang warehouse. Naghawak-kamay silang tatlo at tumakbo papunta sa pinto, bawat hakbang ay siyang pagtunog ng time bomb. It felt like the time went slower for every footstep they took towards the exit. At sa huling tatlong segundo, saktong nakaapak sila sa labas kasabay ng pagsabog nito.

“Bakit ang tagal mo? Ang lapit lang naman ng bahay ni sir Lucas dito, inabot kapa ng trente minutos. Ibigay mo sa akin yan at kanina pa yan hinihintay ni sir Lucas.” Matapos niyang maibigay ang brown envelope dito ay walang kaabog-abog na tinalikuran siya nito. “Ang suplada, hindi naman maganda, naging seksi lang kung umusta ay parang sino na,” naiinis na turan niya.

He said bago pumasok sa kotse nya at pinaharurot yun paalis Tumingin naman ako sa kalangitan at gabi na pala anong oras na kaya?ipinilig ko nalang ang ulo ko bago napagdesisyonan na pumasok na sa Mansion Nang makarating ako sa kwarto tiningnan ko kung anong oras na Time Check 8:30 pm Napakurap naman ako at hindi makapaniwalang napatingin sa orasan wow alam kung gabi na pero hindi ko iniexpect na 8 na pala

At halos lumuwa ang kanyang mata ng makita ang oras. It's already 11:45 in the evening. Gosh, ganoon na sila katagal roon? Or am I just too occupied not to notice the time? Isang hakbang ni Harper ang pagitan nila. “I’ll be going now.” Mahina ang pagkakasabi nito. Naramdaman ni Amari ang pagdampi ng labi nito sa kanyang noo, dahilan para mapapikit siya ng mga mata.

Sigaw ng isip ko. I shake the tremors away. Nagpalitan kami ng tingin ng best friend ko, kapwa iniilihan ng takot. "Bree?" "We're running out of time." Ipinakita ko sa kanya ang wrist watch. It says 8:15 PM. Wala nang nagawa pa si Karen nang pindutin ko ang buzzer. Parang opening ng horror film ang nilikha ng tarangkahan. Sumungaw doon ang mukha nang isa na namang goons with a menacing expression and a shiny nose piercing at isang malaking tattoo sa kanang pisingi.

“Olive, huwag mo akong bitawan. Bigyan mo pa ako ng oras. Hahanapin ko siya para makasara ang lahat. Para makapagsimula tayo nang bago.” “Oras?!” tumawa si Olive nang mapait, puno ng sakit. “Dalawang buwan na, Romer! Dalawang buwan na parang patay na asawa ka sa akin! Ilang oras pa ang kailangan mo? Isang taon? Dalawang taon? Habang buhay?! Habang ako naman ay namamatay nang dahan-dahan dito sa tabi mo!”

Pagkatapos, pinagana niya ang Time Power. Sa ilalim ng kontrol ng Time Power, ang oras sa larangan ng digmaan ay bumalik sa sandali bago siya nasugatan. Sa sandaling ito, huminto ang oras. Ginamit niya ang pagkakataong ito para lumipad sa malayo at iniwasan ang resulta ng labanan. Nangyari ang lahat sa maikling sandali. Walang ekspresyon ang mukha ni Quinn.

Sinilip ko ang orasang pambisig ko, I sigh when I saw the time. 13:30 PM Magsisimula na pala ang kasal nila, and that's exactly 15:00 in military time. Napangiti ako ng may pait at pagkabigo. Even I'm not waiting, but still, my heart starts feeling disappointed. Ni text message o miscall ay wala akong natanggap na kahit isa man lang galing sa kanya.

That's how funny people is. *Phone rings* Kinuha ko ang wireless earset ko. "what?" "Hello din, dude." "Isa." "Joke lang, 'to naman." "dalawa." "Pagod ka 'no? Anyare? Panalo k--" "tatl--" "Ito na nga! May laban sa Xground!" natataranta nitong wika. Dapat lang. "Time?" "At exactly 20:00, dude." Napatingin ako sa orasan ko't 19:30 na pala.

sigaw ni Tim. Nahihiya talaga ako, napakaseryoso naman niya sa panonood. Hindi ko namalayan ang oras na napansin kong lagpas alas onse na pala at ilang minuto pa para mag-byahe. Kabilin-bilinan pa naman ni Mommy na hindi ako lalagpas sa alas dose, daig ko pa si Cinderella. Tumayo na ako mula sa pagkaupo ko at kinuha ang jacket ko sa gilid, "Tim, uuwi na ako. May curfew na ibinilin si mommy. sa'kin e. Malapit na mag-alas dose."