Tinira Sa Bodega Novels & Stories

“Tignan mo ang lahat ng ito at i-review, kapag wala kang nakitang latest na file ilagay mo na ‘yan lahat sa bodega.” Tumango ako at kinuha ang folders pero may nakalimutan akong itanong. “Ma’am saan po ang bodega?” tinignan ako nito sa masamang paraan. “Are you stupid? Bodega lang hindi mo alam kung nasaan?!” gusto kong sumagot at sabihin na 'malamang bago lang ako dito, pero pinili ko nalang mag-sorry at bumalik sa upuan ko.

Balak ko pa naman sanang magshorts nalang kanina saka simple tee. "Tito Enrique and Tita Lucia, finally my special gift for you has arrived. Fresh from Brazil, Ladies and gentlemen let us all welcome Coleen Brylle Tan, the daughter of the Wedding Anniversary celebrants!" Umi-echo pa sa tenga ko ang boses ni Trish galing sa mic. What is this?

Pagkasend niya ng text, narinig niya ang pag-ungol ng mga gulong sa labas ng bodega, sinundan ng maraming yabag. Tumingala si Jolie, isang malapad na ngiti ang lumitaw sa kanyang mga labi—kaya may talagang nangyayari, at mahuhuli niya ito kapag nangyari! Sa isipang iyon, palihim na pumunta si Jolie sa likod ng isa sa mga kahon upang hindi mahuli. Creak— Bumukas ang mga roller shutter ng bodega, at nakita ni Jolie ang isang trak na nakaparada sa labas ng bodega na may isang toneladang mga grunts sa paligid nito.

NINETEEN (19) - Rhea's POV – Muling kinuha ni Boss Ganda ang walang laman na bote ng beer at muli itong pinaikot. Niyanig ng tilian ng mga kababaihang kasama ko sa balcony ng huminto ang bote na nakaturo ang bibig nito kay Almira. Sabay-sabay nilang kinukutya ang nakabungisngis kong kaibigan habang tinuro siya. Habang ako naman ay nakangiting nakatingin sa kanya.

on ng takot sa Samar. Pero nung gabing 'on, habang tinitignan ko ang mga report tungkol sa bodega sa Parañaque at ang paggalaw ng mga tao ni Zander sa labas ng probinsya, alam kong nagpapanggap lang ako. Pamilya Monteverde ako. Ang pangalan ko, ang negosyong pinapatakbo ko, lahat 'yan ay binuo sa ibabaw ng kontrol at kasiguraduhan. Pero pagdating sa dalawang taong 'to na nasa likod ko ngayon, parang nawawalan ng bisa ang lahat ng kalkulasyon ko. Noong una, pumasok ako sa eksenang 'to para ayusin ang pinsalang iniwan ng sarili kong kapatid. Isang obligasyon para sa isang inosenteng bata na may dugong Marquez pero walang malay sa karahasan ng mundo natin. Pero nung hawakan ko ang kamay ni Elir

Siguro. Hinihiwalayan na ngayon ni Sandara si Vladimir, kaya natural na hindi na siya makakabalik sa bahay na iyon. Pagdating niya, binati ni Erwan si Veronica at hiniling na anyayahan ang kanyang kapatid na tumira sa kanioang bahay. Ngunit sinabi ni Sandaea na ayaw niyang abalahin pa sila. Noong nagse-set up siya ng isang stall sa kalye noon, nagrenta siya ng isang bodega, at hindi pa ito nag-e-expire. Hiniling ni Sandara sa driver na imaneho ang kotse papunta sa bodega, nag-ayos ng kaunti, at nanatili doon.

“Kaya mas mabilis tayong kumilos.” Sa dulo ng eskinita, nakita nila ang isang abandonadong bodega. Walang alinlangan, dumeretso sila roon. Binuksan ni Tomas ang pintong metal na halos kalawangin na sa tagal ng panahon. Nang makapasok sila, agad nilang isinara iyon at bumagsak sa sahig, hinihingal at balot ng takot.

(Five years ago) Sa isang liblib na lugar sa loob ng isang bodega ay may namumuong matinding tensyon. “Where is my daughter, you bitch?” Mahina lamang ang boses ni Thaliah subalit ramdam ng kanyang mga tauhan ang galit nito, lalong-lalo na ang babaeng nakagapos habang nakasabit sa pader ang dalawang mga kamay.

Umalis ang dalawa sa ospital sakay ng kulay abong sedan. "Saan tayo pupunta ngayon, Mr. Weiss?" tanong ni Draco. "Ang bodega," tahimik na sagot ni Weiss. Bodega? Sa kabila ng pagkakasangla ng kumpanya sa bangko, nandoon pa rin ang kargamento na ginastos nila ng napakaraming pera. Noon noong nag-host sila ng nakaraang lapidary livestream, maraming kargamento ang naiwang hindi nagamit at nakaimbak sa bodega. Walang alinlangan, lahat sila ay itinuturing na basura.

Final Performance in the Shadows ​Sa kailaliman ng Bodega 7 sa Cavite Pier, ang amoy ng luma at kalawang na bakal ay humahalo sa nakasusulasok na amoy ng pulbura. Sa gitna ng malawak at madilim na espasyo, nakatali sa isang kalawanging upuang bakal si Mrs. Venus Sanchez. Ang kanyang dating eleganteng ayos bilang isang tanyag na pilantropo ay tuluyan nang naglaho; ang kanyang mamahaling damit ay punit-punit, ang kanyang buhok ay gulo-gulo, at may bakas ng tuyong dugo sa kanyang noo na bunga ng sapilitang pagdakip. Gayunpaman, sa kabila ng pisikal na paghihirap, ang kanyang mga mata ay nananatiling matatag—isang katangiang ipinamana niya sa kanyang anak na si Neptune.