Tiptoeing Through The Tulips 소설 & 이야기

Those were red tulips. “What is that?” napabangon siya sa higaan. Tumabi si Julian sa kanya. “I realized I haven’t given you flowers even once. So, this is for you. I chose tulips since it represents our relationship… it grows only for a specific season. But this also symbolizes my feelings for you.” “Oh, seasonal?” natawa siya nang pagak. But she appreciated Julian’s honesty. Probably he’d be celebrating now that he was free.

It was while he was absent that Eglantine and the white doe entered the hut, and having, of course, no idea that in the very next room was the man whose childish impatience had been the cause of all their troubles. In spite of his fatigue, the prince slept badly, and directly it was light he rose, and bidding Becasigue remain where he was, as he wished to be alone, he strolled out into the forest. He walked on slowly, just as his fancy led him, till, suddenly, he came to a wide open space, and in the middle was the white doe quietly eating her breakfast. She bounded off at the sight of a man, but not before the prince, who had fastened on his bow without thinking, had let fly several arrows,

Baka sakaling madala ito sa kakyutan niya at pagpa-pout niya ng lips. Tumalim lang ang mata nito at mabilis na inagaw sa kaniya ang bulaklak. "I'm allergic to this," Turo nito sa tulips. "And this," turo nito sa lahat ng tulips. "The only thing who will appreciate this... Trashbin."

“Nope.” Sinundan ko ang direksyon ng pabango at doon ko nakita—isang bouquet ng violet tulips na nakalagay sa gitna ng dining table. Napahinto ako. Violet tulips. Alam niyang paborito ko iyon. Dahan-dahan akong lumapit sa mesa, tinitigan ang mga bulaklak na parang isang bagay na hindi ko akalaing makikita ko ngayon. Hinaplos ko ang malalambot nitong petals, habang pilit na pinoproseso ang ginagawa ni Gunter.

tanong ko, kahit may kung anong kirot na agad sa sikmura ko—hindi dahil sa baby, kundi dahil sa instinct na matagal ko nang natutunang pakinggan. “Anonymous po. Walang card.” Puting tulips. Hindi rosas—na laging may hinihinging kapalit. Hindi lilies—na madalas inuugnay sa paalam. Tulips—bulaklak ng tahimik na pag-asa, sabi nga nila. Napahawak ako sa gilid ng mesa. Bigla akong nahilo, hindi dahil sa bigat ng bouquet, kundi dahil sa bigat ng posibilidad.

Kulay puti ang tulip at mukhang fresh na fresh pa. Paborito ko na ang tulips simula pa noong bata ako. Naku-kyutan kasi ako sa porma ng mga petals. Ngunit paano nalaman ni Alpha Magnus na paborito ko ang tulips? Alam kaya niya ang itinatago kong lihim? Bigla tuloy akong kinabahan. Ngunit agad ko ring iwinaglit ang ideyang alam niya ang tunay kong pagkatao. Dahil kung alam niya ay tiyak na kakausapin niya ako ng prangka. Baka hinulaan lamang niya na magugustuhan ko ang tulip na bulaklak kaya iyon ang binili niya. Ngunit ang mas malaking tanong. Bakit niya ako inaya sa isang candle light dinner with matching one tulip? "Come on, Mavi. The food is waiting," tawag niya sa akin.

*****RAIN***** ISANG PALUMPON ng pink Tulips ang muling sumalubong kay Rain pagka-pasok pa lang niya sa locker room ng kanilang headquarter, sa halip na matuwa'y inirapan lang niya iyon dahil alam na rin naman niya kung kanino iyon nanggaling at wala siyang balak na tanggapin iyon. She's so done of Art and she doesn't want anything from him anymore.

Curiosity should only kill the cat, yet my curiosity gets people involved. Aalis na lang siguro ako. That was my plan. I’d just go and never ask for her help before things get out of hand. Pero bago ko pa tuluyang magawa iyon, she handed me a bunch of tulips. Bahagyang kumunot ang noo ko. I was about to ask her, but she immediately smiled before she ran inside her house.

Gayunpaman, mabigat sa kalooban niya na bumili ng mga bihirang bulaklak sa ibang bansa dahil sobrang mahal nila, lalo na ang pinaka classic na red and white tulips mula sa Netherlands na may halagang sampung libo. Pinanood ni Wendy ang eksena at lumaki ang mga mata niya. Pagkatapos, humarap siya kay Lady Wilson at binulong, “Lola, naalala ko na gusto mo talaga ng mga Dutch tulipas pero hindi mo sila binili dahil sobrang mahal nila at bumili ka nalang ng mas murang lokal na tulips na ilang daang dolyar lang. Paano binigyan ng mga taong ito si Claire ng ganito kamahal na regalo?”

Nakasuot siya ng isang itim na tuxedo at ang gwapo-gwapo niya ngayong gabi. Nakangiti lang ako habang nakatingin sa kaniya, kumakanta rin siya habang naglalakad ngunit hindi ako roon nakapokus kundi sa kaniyang mga mata. Naglalakad siya sa gitna ng mga tulips, at nakapakagandang panoorin noon lalo na't alam kong siya ang may pakana nito. Hindi mawala ang ngiti ko kahit pa noong makalapit na siya sa akin, nilapag niya ang gitara sa gilid at may kinuha sa kaniyang likod.