Tolak Angin Dangerous Novels & Stories

Ang suwerte talaga ng mga araw ko, ayaw ko nang ulitin at pangarapin. Mayamaya pa ay narinig ang pagbuga nito ng hangin. Kahit pagbuga nito ng hangin ang lamig. Pakiramdam ko, ang magiging cause of death ko at namatay sa lamig. "Move aside." utos nito. Ang ginawa ko naman ay tumalon na lang bigla palayo dito. Sumuksok ako sa pinakasulok, ayaw kong lumapit dito. Baka masagi ko lang ang lalaking ito, sasakalin na lang ako bigla. He's dangerous.

Napalingon naman sa kanila ang dalawa at nalaki ang mata nang makitang hinahabol sila ng amarok. "Takbo!" sigaw ni Gin nang malapit na sila. Agad na magsitakbuhan sila Kim. "Walanghiya! Makikita na nga lang namin kayo, may kasama pang Amarok." Reklamo ni Adrian habang tumatakbo. "Crystal, kaya mo pa bang umatake ng isang malakas na wind blade?" tanong ni Zarah. "Kaya ko pa naman, bakit?"

Nagliwanag lang noong kumidlat ulit. Damn! Mukhang may bagyo pa yata! Kanina pang nasa resort siya na masama ang panahon. In this kind of weather, hindi sila pwedeng mag chopper, hindi rin pwedeng maglayag sa dagat, dahil mula sa kinatatayuan niya ay kitang-kita niya ang malalakas na alon na humahalik sa dalampasigan. She saw Levin turn his head and look at her.

Pero nakakunot pa rin ang noo niya kaya alam kong badmood pa rin siya. "Ano pa bang kinagagalit mo? Mauubusan na tayo ng gasolina, Laayoune lang ang malapit na lugar dito. Saan pa ba tayo makakakuha ng tulong? Wala na diba?" Thurstin paced upward, stared at the vast open sky. Its a good thing na may isang puno sa gitna ng kawalan, may nasilungan kami sa gitna ng init. "The man told me... its much dangerous in Laayoune. I don't know what made him said that," mahinang sabi ni Thurstin.

Ang hangin ay humihip nang napakalakas, halos liparin ang mga tents ng barikada. "Sir!" sigaw ng piloto na tumatakbo palabas ng helicopter. Halos hindi na sila magkarinigan dahil sa ingay ng hangin at elisi. "Start the engine!" sigaw ni Gabby, habang pinoprotektahan ang kanyang mata mula sa buhangin at ulan. "We are leaving!" "We can't, Sir!" sigaw pabalik ng piloto. "Crosswinds are too strong! Zero visibility! Kapag lumipad tayo ngayon, babagsak tayo sa dagat!"

SAGE Matagal kaming tahimik ni Nox sa may bar. Walang musika, walang ingay, tanging tunog lang ng mga alon at ‘yung mahina at tuloy-tuloy na hampas ng hangin. Hindi ko alam kung bakit ako umupo. Siguro kasi pagod na akong umiwas. “You shouldn’t be out here alone,” sabi niya nang hindi tumitingin.

Dahan-dahang tumayo si Zuko at naglakad papunta sa bintana. Mainit ang araw sa gitna ng tag-araw sa Jangasas, na may pakiramdam ng isang nagbabadyang bagyo. Nagbabala ang ulat-panahon tungkol sa paparating na bagyo para sabihan ang lahat na maghanda. Naalala niya ang araw na nawala si Pammy—isa rin itong araw ng malalakas na hangin at matitinding ulan. Naalala niya rin ang nag-iisang aksidente sa dagat sa halos dalawampung taon—ang paglubog ng Latitude.

"You better stay alive, Alessia. Kung hindi, masasayang ang ilang libong taong pinaghirapan mo. Because of that man, your life will be in danger the moment you take your step on the Bridge of Suffer." Walang pag-aalinlangan akong tumapak. I can't waste more time anymore. Wala ng oras. Unang tapak ko palang ay ramdam ko na ang hirap na dadanasin ko. I need to fight with the strong wind na nagtutulak sa akin pabalik, I need to avoid the knives kasama na rin ang paggalaw ng tulay habang unti-unting natatanggal ang mga dadaanan ko papunta sa kabilang dulo ng tulay.

Ang mga alon ay malalaki at malakas din na humahampas dalampasigan. Hindi maganda kung itutuloy niya ang plano niyang mag-island hopping sila ni Samarra ngayon. Masyadong delikado para sa kanila kung may bagyo na paparating. Hindi rin maganda na mag-stay sila sa itaas ng tree-house kung lalakas ang hangin. Maaaring liparin ang bubong o hindi kaya masira ang buong tree-house. Pinutol niya ang ilang sanga na malapit sa bintana bago niya isinara iyon.

Nawawala ang lahat maliban sa target at sa pagitan naming hangin. May maliit akong marka sa kanang palad. Isang hugis na parang patak ng tinta. Hindi ko alam kung bakit minsan ay hinahaplos ko iyon bago ako pumutok ng baril. Siguro para ipaalala sa sarili kong totoo ako. “Wind minimal. Two clicks left,” sabi ni Atlas. In-adjust ko. Ang daliri ko ay nakahanda na sa trigger.