Tolak Angin Dangerous นิยาย & เรื่องราว

malakas niyang hiyaw nang pabulusok siyang tumalon sa kalawakan. Malakas na hangin ang agad sumalubong sa kanya sa pagtalon niyang iyon. Suot-suot na rin niya ang skydiving googles para may proteksyon ang mga mata niya pero nairita lang siya nang tila paglaruan naman ng hangin ang bunganga niya. Bumukas-sara ito na ikinainis niya sobra. "Hell!" hiyaw niya bigla pero sinundan niya ito ng malakas na tawa. "Daaamn, I'm loving thiiis!"

Sobrang lakas ng sinasalubong naming hangin dahil sa bilis niyang magpatakbo. “Don't be afraid, Crystal. Let the wind brushes your skin and embrace you.” Nagsalubong ang kilay ko dahil sa narinig kong sambit ni Blade. “Sometimes, when no one is there for you, the wind will always come to comfort you. So don't avoid it and hide. It will never question your emotions.” Dinig na dinig ko ang mga salitang binanggit ni Blade kahit na malakas ang simoy ng hangin.

Baka sakaling may mas safe na lugar na pwede naming puntahan. "The wind is so refreshing. Isn't it?" Vani asks, open arms. His eyes are closed, smiling conspiratorially. Tiptoeing around the delicate sensibilities. The wind is eddied, swirled and ambient that lifts my hair into a dance. As I watch the strands at their confluence of tether and vortex, a sense of calmness comes.

I closed my eyes, feeling the wind blow against me. Nilipad ng hangin ang buhok ko pero hindi ko na ito pinagtuonan ng pansin. Parehas nakabukas ang bintana sa mga side namin ni Lazarro. Nakasandal ang braso ko sa bintana at nakapangalumbaba habang bahagyang nakalabas ang ulo ko, kaya damang dama ko ang hampas ng hangin. Malakas, malamig at nakakaginhawa.

Tumango tango lamang ako at sumunod sa kaniya paakyat sa pangalawang palapag. Habang naglalakad kami ay nakaramdam ako ng isang malamig na hangin na humampas sa mukha ko para mayakap ko ang sarili ko as I rub my both arms using my hands. Napakabilis ng hangin na 'yon na nagawa pang hanginin ang buhok ko. Kasunod ng paghangin na ang malakas na lagabog nang pagsara ng pinto mula sa likuran na siyang kinalingon ko. Kung hindi ako nagkakamali ay nagmula 'yon sa dulong pinutan ng pasilyo na nilalakaran namin. Akmang pipihit na ako para harapin iyon ng pigilan ako ni Lola.

Kahit halos zero visibility na ay kita niya ang pagsiklab ng apoy. “Holy shit! Arevalo, no!” Nanlaki ang mata ni Levi sa nasaksihan. Muki niyang tinungo ang speedboat pero mabilis itong oinigil ni Khalil. “Boss, no! It’s dangerous! Nag-landfall na ang bagyo. I’m sure Arevalo will be fine.” Tumangonsi Levi. Pinahmasadan niya sa malayo ang nagliliyab ng barko habang nag-usal ng dasal na sana nakaligtas si Arevalo.

Ito na ang humawak ng manipis na tali upang paliparin muli ang saranggola ngunit tuluyan na iyong bumagsak sa lupa. Kababakasan ng lungkot ang dalawang bata nang makita ang kani-kanilang saranggola na bumagsak sa lupa. “Kites can fly high because of a strong wind. If there is no wind, then kites will be fall-down,” bigkas ni Jemuel na ikinatigil ng dalawang bata. “Really, Tito Jemuel? The stronger the wind, then the more strength the kite has just to fly up high,” dire-diretsong bigkas ni Hera.

Dahil nasa mataas na lupain sila, mas malakas ang hangin. "Mr. Hult, masyadong malakas ang hangin. Kung bababa tayo ng bundok ngayon, delikado. Paano na lang tayo maghintay dito hanggang sa bahagyang humina ang hangin?" Maingat na sinuri ng driver ang mga posibleng panganib ng agarang paglalakbay. Dadaan sila sa isang bangin habang pababa ng bundok. Sa sobrang madulas na daan at malakas na hangin, napakataas ng pagkakataong maaksidente.