Novel & Cerita Tolak Angin Dangerous

tanong ko. “Wake turbulence,” sabi ni Mendoza, ang kanyang boses ay puno ng takot. “Gagamitin niya ang wingtip vortices niya para guluhin ang airflow sa stabilizer natin. Gusto niya tayong i-stall!”

“Marami pang darating na magagandang bagay, kung kakain ka na at magaling ka na bukas. Maglibot tayo sa mga dinaanan ng bagyo sakay ng motor mo.” Signal number 2 lang naman ang San Luis, pero dahil tabing dagat, malakas ang hangin dito at mapanira ang epekto sa mga punong-kahoy. Normal na yong nangangalat ang tumbang puno. At dahil adrenaline junkie ako, gustong-gusto ko ang exhibition sakay ng motor. Hindi pa nga niya nakikita kung paano ako magpalipad ng halos lahat ng klase ng sasakyan maliban sa pang ere.

Humigpit ang hawak ko sa pinto. Ako. Ako ang pinag-uusapan nila. “Leave her out of this,” sagot ni Solid. Mas mababa. Mas delikado. “That’s the problem,” singit ni Valeria. Boses niya—malamig, pero may halong panunukso. “Hindi mo siya mailabas.” Napapikit ako. Hindi ko alam kung bakit mas masakit marinig ‘yon kaysa sa takot.

Kinawayan ko lang ito at nang mawala siya sa paningin ko sumakay na rin ako sa sasakyan ko. Pinasibat ko na ito papalayo. Inayos ko ang sarili ko at ang alam ng asawa ko ay galing ako sa flights ko kaya hindi niya ako pwedeng maamoy na amoy alak. Kinuha ko ang meant chewing gum na lagi kong ginagamit kapag nag iinom ako mabilis kasi itong makatanggal ng amoy ng alak kaya nginuya ko ang isa loob ng bibig ko hanggang sa maka ubos ako ng lima bago makarating ng bahay. Inamoy ko muna ang sarili ko nag buga ako sa hangin ng hininga at nang maamoy na hindi na ako amoy alak, bago ako bumaba ng kotse inayos ko ang suot ko at wala ng bakas na nag inom ako.

“Ang inyong mga makina ay maganda at malakas, ngunit hindi nila alam ang daan. Tulad ng sinabi ko noon, ang isang aircon ay hindi gagana nang maayos kung ilalagay mo ito sa isang silid na walang tamang daluyan ng hangin. Kahit gaano pa ito kalakas, kung walang maayos na sistema, ito ay magiging pabigat lamang sa sarili nito.” Lumapit si Lucas at ipinaliwanag nang mas malinaw. “Ang mga daang ligtas ay nakalaan para sa mga may respeto at nagnanais ng patas na kalakalan. Ang mga daang mukhang madali ay kadalasang puno ng mga panganib para sa mga hindi pamilyar sa lugar. Ang dagat ay hindi kalsadang pwedeng baguhin o pantayin ayon sa iyong kagustuhan; ito ay may sariling batas na dapat sundin.”

"Target is moving through the bridge! Ang terrain ay masyadong delikado. Hindi pwedeng mag-snipe. Ang wire ay masyadong manipis." Ngunit habang nagpaplano ang mga Lazarus asset kung paano aabutan si Mariel, biglang nag-iba ang ihip ng hangin. Mula sa itaas, isang malaking tipak ng niyebe at yelo ang biglang gumulong pababa, na nagdulot ng isang maliit na avalanche sa kanilang direksyon. Hindi ito natural avalanche. Masyadong precise ang pagbagsak.

Pilit niyang iniaangat ang kanyang ulo para makakuha ng natitirang hangin sa limitadong espasyo. ​"Ma" desperado kong sigaw mabilis na tumakbo palapit sa makapal na salamin. Hinampas ko ang salamin gamit ang dalawa kong kamay ngunit kahit anong lakas ko ay hindi ito nagkakaroon ng kahit anong gasgas. "Heinrich tulungan mo ako. Malulunod na siya. Ubos na ang hangin niya."

"Kailangan naming masiguro na hindi na tataas pa ang tubig patungo roon sa silong. Tiwala naman akong matibay ang pagkakagawa non, makapal na yero at mga bakal ang ginamit doon kaya kahit sa malakas na hangin ay ligtas ang mga bangka. Sa tubig ako nababahala. Kapag tumaas pa ang tubig at abutin ng alon ang silong ay kailangan nilang dagdagan ang pagkakatali ng mga bangka, dahilan kaya kailangang may tumao roon hanggang sa pagsikat ng araw. Kung hindi ko sisiguraduhin ang lagay ng mga bangka ay mapapahamak ang kabuhayan nating lahat." "Kaya nga, Ser, eh. Sana ay hindi na lumakas pa ang hangin at ulan." Napabuntong-hininga ito. "Ang sabi ay signal number 1 ang tatama sa lugar natin, sana ay hi

“Arghh—tama na!!” Sigaw ko at pilit na inakay ang sarili ko paalis sa kinalalagyan ko ngunit may nakapa akong barrier kaya hindi ako makaalis. Nakita ko na malakas ang hangin sa labas ng barrier na to at nakita ko ang kalaban kong halimaw na halos tangayin na ng hangin. “Arghh—Ahhhh!!!!”

Tahimik ang gabi sa bagong safe house. Ang hangin ay malamig, dumadampi sa bintana na para bang pinapaalala na kahit gaano sila kalayo sa gulo, may panganib pa ring hindi sumusuko.