Novel & Cerita Too Stunned To Speak

I was staggered to my feet before being stunned. "Damn it! Fuck! Hope! Stop! Come back!" I shook my head before smiling bitterly. I spoke without a voice. "I—I can't..." I faintly sat up and shook my head. I'll just wait until Janna finishes and she gets tired. I don't care what she does, even if she cries for a long time or even if she hurts our bodies.

"Shantall, actually, I- I, hindi ko naman ginusto ito, h-hindi ko s-sinasadya, basta n-naramdaman ko n-na lang and I tried to s-stop it but I c-couldn't so..." Hindi ko pa man nasasabi sa kanya kung ano talaga ang gusto nyang malaman, ini-isplika ko na agad ang sarili ko, and I was stuttering while doing it, my hands sweating cold and slightly trembling because of nervousness. This could turn out bad, at ayokong mangyari yon. She notice my uneasiness, making her brows pull together.

I asked dahil mukhang wala siyang balak magsalita, nakatayo lang siya sa harap ko na parang stupid. "A-Ahm, notes kahapon para wala kang ma-miss na lesson." "Why are you stuttering?" Mas lalo siyang umiwas ng tingin. "Ga-Ganito na kasi ako magsalita, I-I'm sorry." "Sorry for what?" "Fo-For stuttering." "There's nothing to be sorry about, just don't talk to me again if you just stutter."

Despite of my trembling knees, numbness of tongue, and a frozen mind. Pilit kong kinokolekta ang natibag na pundasyon. Pilit ko ring itinatago ang panginginig ng mga kamay. Nanginginig hindi dahil sa dulot ng malamig na air con, kundi, naginginig dulot ng paghaharap namin ngayon. Patagong naikuyom ang mga palad. Still shocked and speechless, I have to calm my nerves! I need to..

At naalala ko rin kung saan nauwi 'yong selos niya kay Joni. Uminit ang pisngi ko at medyo nahiya na iyon pa talaga ang naiisip ko habang kausap si Mr. Vera ngayon. "I-It was nothing... I-I w-was just..." I realized I was stuttering too much and it felt stupid to make up an excuse when Mr. Vera knows almost all of what's going on with my life.

Ang baritonong boses nito ang bumati sa'kin. Napalunok muna ako at inayos ng bahagya ang buhok na nagulo bago sumagot. "F-Fine! Totally fine..." Fuck I'm stuttering. Narinig ko ang mga yabag nitong palapit kaya mabilis kong iniyakap sa akin ang unan nito. Naupo ito mismo sa harapan ko. Napapikit ako nang maramdamang hinawi n'ya ang ilang hibla ng buhok sa aking mukha.

Sigurado akong pulang-pula na ang mukha ko ngayon dahil ramdam na ramdam ko ang pag-init ng mga pisngi ko! "B-but I-I'm h-hungry..." Utal-utal na saad ko. Gosh, Ahtisa! What the hell is wrong with you?! Why am I stuttering?

Hindi niya napaghandaan na marunong itong magsalita sa lenggwaheng gamit niya. "Ako lang yata ang hindi nakakaintindi dito." Si Theon at inabutan siya ng beer in can pero mabilis siyang umayaw. Gustong gusto niya nang bumalik sa loob at isipin na lang isang araw lang siyang kasama ang mga ito. Pero nang tumama ang kaniyang mga mata sa mga mata nito, para siyang nahihipotismo at inabot ang beer na binigay nito. Nanginginig ang kaniyang kamay na binuksan ang beer in can. Alam niya sa sarili na mahirap siya magtiwala sa isang tao pero nang mga sandaling iyon, magaan ang kaniyang loob lalo na sa lalaking kilala niya sa pangalan Theon. Mabilis niyang tinungga ang alak pero agad siyang pinigilan n

I stuttered saying and he find it funny and laugh a bit at me. “Haha, why you’re nervous? To be honest this is my first time too” Namumula niyang sagot saakin at the room feels awkward dahil sa kanya, pinapawisan na ako ng malamig is this they called love? Or something shitty to make a person nervous like this? I breathe deeply and touch my face, “Krist the-one-who-must-not-be-mention, I am here for you and I will protect you no matter what it is.” What the fudge is he saying? This monster guy turns to a soft unicorn or something weirdo to me.

I expected this to happen but it seems like I wasn't still ready. I tried to open my mouth to talk but there's no word that came out. Para akong napipi dahil sa sobrang kaba at sa sobrang lamig ng kanyang titig. Kung kanina ay halata ko ang lungkot sa mga ito, ngayon ay parang wala itong buhay. It's emotionless, black, dark, and cold. "U-Uh... I-I'm sorry..." iyon na lamang ang aking nasabi sa kanya. I bowed down my head as my tears started to form around my eyes because of mixed emotions.