Too Stunned To Speak Novels & Stories

"Siya yata, pare. Sabi niya kaya niya tatlo basta 250 isa-isa sa atin. Game raw siya." "Ang lakas mo pala, miss. Mukha kang inosente. Hindi ko akalaing wild ka pala. Hindi ko aakalaing sanay kang mawasak, ah." Nagtawanan sila. Namutla ako. I want to run. I want to shout at them. Pero pakiramdam ko ay namanhid ako. I have never encountered this before. "I-I'm sorry. But I don't know what you guys are talking about. I was waiting for someone," I said while trembling.

"Then why the fck do you always look scared at me? Tapos pautal-utal ka palagi. Hindi mo ba naisip na maaaring iyan ang maging dahilan para masisante ka?" It wasn't my intention to scare him about his job, but I think he needs to work on his stuttering. Nang matahimik si Joey ay mas ibinaba lang niya ang ulo niya. He's not speaking, that's why I nodded and took a harsh sigh. Ininom ko ang kape na dinala niya. And before I could tell him why I didn't have my schedule, that’s when he spoke. "M-May... may s-speech disorder po ako, Mr. Jimenez."

Part of me wanted to clap for myself for not collapsing kahit nanginginig ang tuhod ko underneath the table. Halos mawalan na ako ng pag-asa sa mga nangyayari sa araw na ito. Habang tumatagal ay parang mas lalong bumabagal ang oras at mas lalong bumibigat ang kung anumang nakadagan sa aking puso. I could feel the weight of their stares that concerned, uneasy but I couldn’t speak yet to assured them that I was fine because I wasn’t. Everything felt too fast. Too loud. Too suffocating. The kind of heaviness that drained every ounce of strength I had left.

"No no no...this can't be...I should be happy but why I don't feel happy at all. Sabi ko sa aking sarili na magsasaya ako kapag nakita ko siyang nasasaktan pero bakit ganon. I feel like I am the one being stab, napapikit ako at napatingala. Hindi ko alam ang aking gagawin, nasa ganon akong tagpo ng biglang may kumatok. Napa-angat ako ng tingin at napatingin sa pintuan. Ngayon lang ako natauhan ng mapatingin ako sa buong paligid. I saw all the mess that I did. Nakasalampak ako sa sahig habang nakatulala at nag iisip. Ngayon ko lang narealized ang hitsura ko na para akong nasabugan ng granada dito. "Sir...are you ok...can I come in," ani Ben. Tumayo ako at pinagpag ang aking patalon saka ko it

paliwanag niya. Napakagat naman ako sa aking labi at hinintay ang susunod niyang magiging ekspresiyon. "Oo nga po, eh. Hindi nga rin po namin napaghandaan," wika pa nito. Napataas naman ang aking kilay dahil sa kursyudad. Ano namang pinag-uusapan nilang dalawa ni Mama? Bakit ayaw niya na lang i-loud speaker?

sunod-sunod nitong tanong. Ilang segundo akong tila ba'y hindi makapagsalita, umiling na lamang ka agad ako at mariing napalunok kasabay ang pag-iwas ng tingin ko rito, "N-Nothing.. I don't need medicine, I..I just want to rest." I replied stuttering. "Are you sure?" Paninigurado pa nito kaya tinanguan ko na lamang siya at tuluyan nang nilagpasan upang magtungo sa itaas at nang makapagpahinga.

Hindi ko alam kung anong dahilan ng pag-titig niya sa akin. Is he... stunned by me? *Tug, Tug, Tuh, Tug* There it goes again, my heart beating so fast whenever he's staring at me or talking with me. Calm down Zach! Calm down. “Why are you staring at me?” I asked, to ease my heart beat. Pagkatapos ay lumunok ako ng matindi upang pakalmahin ang sarili ko. “Ah.. ano...shmsskekbjwkwk” I couldn't understand what he was saying, he is too stammered to speak but... Why is he so cute when he's stammering?

sigaw ko at dahan dahang napaluhod. My whole body are trembling while the voices are laughing. I can't do anything to unheard those voices. "NO!" sigaw ko at tinakpan ang tenga ko. I looked around. My world started to become dark. Then I passed out. *************************

My feet are shaking because of my nervousness, This is the first time and the last time that I'm doing this. "Naku bella! Hindi ka na pwedeng magback-out at bayad na sila." nilagyan nya muli ako nang blush on at nang makuntento sa itsura ko ay nagpatuloy sya sa pagsasalita. "Kung magbaback-out ka sino nalang ang papalit sayo?" uminom nalang ako nang tequilang dala niya kanina, baka sakaling mapakalma ako nito. "Pakiramdam ko kasi ay wala na kong pinagkaiba sa mga prosti sa lugar namin."

“You scared the hell out of me.” Inabot niya ang pisngi ko, hinawakan iyon na parang baka mawala ako kapag binitawan niya. Pero hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa… …o matakot. ⸻ Guilt “Ano’ng… nangyari?” tanong ko. “You fainted,” sagot niya. “Shock, stress, exhaustion. You weren’t breathing right. I—”