Too Stunned To Speak นิยาย & เรื่องราว

“Is this okay?” Mahinang tumango ako, habang nakasandal ang ulo sa balikat niya. "You’re warm.” “That’s not—” He stops himself, swallowing hard. “I need to keep you awake.” Nanginginig ang mga talukap ko, mabigat. Hinihila ako ng lagnat, mapang-akit at mapanganib. “Talk to me,” he says. “Anything.” “I can’t think,” I bulong. Mali ang tunog ng boses ko—masyadong mahina, masyadong hirap huminga. “Everything feels… loud.”

“That’s so inappropriate! In broad daylight! How could they possibly be doing—” Bigla siyang huminto sa gitna ng pangungusap, at sa wakas, tila napagtanto niya ang sinabi niya. Kahit sa kaniyang lasing na estado, ramdam niya ang kabaliwan ng sinabi niya. Ang dati nang namumula niyang mukha ay naging isang ‘di-mabilang na pulang kulay. “I… I feel dizzy—” bulong niya, bago tuluyang itinatago ang mukha niya sa dibdib ko.

Baka madiri pa siya sa mga paso ko kaya tawag na lang. She got shocked when I told her what happened. Mabuti na lang daw at ayos ako at nakauwi na rin from the hospital. Hindi pa raw nabanggit sa kaniya ni Florentin what happened to me kaya ganoon na lang ang gulat niya. She explained na possible nga iyon if a person is suffering depression at dahil nakainom ako ng alak that time, my senses suddenly got numb. Ganoon din ang iniisip kong dahilan dahil there are people na kapag nadidisgrasya, the next day, they don't remember anything what happened to them. Ni hindi nila naramdaman na nasaktan sila.

Aljur said, not being shocked by my reaction as if like they’d predicted exactly how this conversation would go. Mas lalo lang akong napasapo sa ulo dahil sa stress. Hinimas ko ang aking sintido, Aljur tries to give me a tupperware that contains food but I shook my head. Tiningnan ko sila na pagod ang mukha bago ako magsalita.

Dahan-dahan siyang lumapit. Tinignan niya ang test. Nanlaki ang mata niya. Napahawak siya sa bibig niya. “Oh my God…” Hindi ako umiiyak. Hindi ako tumatawa. Hindi ako sumisigaw. Hindi ako gumagalaw. Parang na-freeze. Parang may huminto sa oras. Parang may nagbukas na bagong mundo sa isang maliit na plastic stick.

Damn! I wanted to say this but I can’t utter any words. I felt my tongue stuck in my mouth. The people inside started talking but I couldn’t hear at all. Parang malayo sila sa akin. Malabo ang kanilang sinasabi. No way! I must do or say something. * * *

Then, there is this slow-motion effect in me. Second, I heard my heart pounding differently. “Hey! Are you okay?” Lance's voice broke my unbelievable silence. “Huh? Ah o-oo naman, I’m good,” pilit ang ngiti na isinagot ko kay Lance. I feel ashamed for myself behavior. Argh!

Tinulungan niya akong tuyuin ang luha. Bumuga muna ako ng hangin para pakalmahin ang sarili ko saka kinuha ang mikropono. “A-actually, hindi ko pa rin alam ang sasabihin. Pinoproseso pa rin ng utak ko ang mga pangyayari. Shock pa rin talaga ako.” Tumingin ako kay Miss Luna na nakangiti. Pumorma pa ang labi niya at sinabing, congrats.

"H-hello. Ah.. I— I, ahm... I am R—rebecca." Namilog ang kaniyang mga mata sa narinig. Agad na bumilis ang tibok ng kaniyang puso nang marinig ang boses nito. She could talk! She isn't completely mute. She could talk even though she's stuttering.

"Sabihin mo sa akin kuya kung ano ba ang dapat kung malaman." "I.. I w-was rehab," hirap na sambit nito. Halos mabuwal ako sa kinatatayuan ko kung hindi lang ako nahawakan ni Mommy. "Y-you what?" "M-my mental health is not stable that I need to be admitted in a rehab. I. . . I was traumatized, I stop talking and I lost myself," Napailing ako. "R-rehab? Y-you got admitted without me knowing?* nanghihinang turan ko. "W-why didn't you tell me? H-how did that happened?"