Tragic In Tagalog の小説・ストーリー

Pinipigilan niyang mapaiyak, ang katawan niya'y nangalay at malambot, at hindi na siya makakilos. Ang lalaki ang magpapatahan sa kaniya gamit ang isang mahahalagang halik, at ipapatong ang daliri sa labi niya. "Kagatin mo ako kung masakit." Ang mga luha niya ay bumuhos dahil sa hindi niya kayang tiisin ang kaligayahan, at dahil na rin sa talagang wala na siyang lakas. Inibaba ni Miguel ang ulo at sinimulang magpahid ng mga luha mula sa pisngi niya, at niyakap siya, parang isang yaman.

takang sabi nito. Nagkibit-balikat naman siya "Ewan ko po. Baka naninigurado lang po, alam mo naman ang mga Pilipino, malaki ang trust issue lalo na't sinungaling talaga ang karamihan sa atin." Sinara niya ang ref bago uminom ng tubig. "Si Papa nga pala?" baling niya ina niya na nakahalukipkip habang mariin siyang pinagmamasdan.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

"Waltermart." Agad naman kaming natawa sa sinabi ni Kuya James. "Oh mga gago bakit? Ang mahalaga, may gano'n na lugar hmp. Judger kayo hays." Wala na kaming nagawa kung hindi ang tanggapin na lamang ito. "Yung isa nga Wa, Ghana eh. Malay ko ba kung merong gano'n! Gawa gawa ka lang yata Kuya Lance eh." Patuloy pang reklamo neto. "Kahit search mo pa ngayon. Dami mong reklamo bilisan niyo na nagagalit si Leia."

parang may bikig ako sa lalamunan matapos ko iyon masabi. Shit! Ang sakit lang sobra! Wala na palang silbi ang pagbabalik ko dahil ikakasal na sa iba ang babaeng pinakamamahal ko tang ina! Marahas kong pinahid ang luhang nagmalabis sa aking pisngi. Ngunit patuloy pa rin sa pagpatak ang mga luha ko. Hangga't kailan talaga traydor ang mga ito.

Nakakaiyak! Maya-maya habang nagiging emotional ako ay dumating si mama upang pakainin ako, at muli akong naluha. "Ma, I'm so sorry, sorry kung hanggang huli aalagaan niyo pa din ako!" I cried and rinig ko ang mga pagsinghot ni mama. She hug me and tell me it's okay, that I don't have to worry about it. Na okay lang sa kanya, na ayos lang na alagaan niya ako, basta ang mahalaga hindi ako nawala sa kanya, na mas lalong ikinalungkot ko. Pakiramdam ko unti-unting gumuguho ang mundo ko. Minsan iniisip ko na sana namatay na lang ako, rather than giving my mom too much responsibilities! Dahil ako dapat ang nag-aalaga sa kanya, pero hindi eh, baligtad ang mundo namin.

Bigla itong napatayo mula sa pagkakasalampak sa lapag, kasabay ng pagtayo nito'y humawak ito sa rehas ng kulungan. Ngunit agad ding tinanggal ni Trinity ang mga kamay, kitang-kita ni Driego ang nasunog na balat sa palad ni Trinity. "Walang-hiya kayo pakawalan niyo ako dito! Isa kang taksil Driego sa ating lahi. Hindi ka na nakuntentong ipinahamak mo si Marcuss, ngayon naman ako at ang mag-ina naman niya ang balak mong isunod"marahas na sigaw ni Trinity patungkol kay Driego. Nanatili lamang nakatitig si Driego sa kanya.

in-end ko na kaagad yung call at nagpakawala ng malalim na hininga. Dama ko ang pag-ibig niya sa 'kin at ka-loyalan. Pero katulad ni Liam, natatakot na ako sa sobrang pag-ibig. Kinakabahan ako na magkaroon ng kapalit ang lahat ng 'to. Isang malaking lesson na ang pagta-traydor sa 'kin, at ayokong labisin pa ang kabutihan ng isang tao. Tutal natagpuan ko na ang ka-red string ko...hindi na dapat ako mag-entertain ng iba.

Kj ka remember? Hayss. Oo nga naman. Bahala na si batman. Sana naman walang pang bubully na maganap sa outing nato. Nakakasawa na. Maingay ang loob ng van habang nasa byahi kami dahil sa mga tawanan at tuksoan na nangyayari. ''Hoy ang tahimik mo jan. Makisabay ka naman.'' tawag ni Nica sa atensyon sabay sundot sa may tagiliran ko.

Sambit ni Grethel May isang lagusan silang pinuntahan at mabilis silang nakapunta sa opisina. Pagkalabas nila sa lagusan ay bigla silang sinalubong ng itim na apoy ni Rhei. “MAG-INGAT KA NAMAN” bulyaw ni Grethel, kung wala silang barrier ay malamang patay na silang dalawa ni Dane. Nakita ni Dhirma ang kalagayan ni Dane, halos nag aagaw buhay na ito. “Bakit mo sinasagad ang sarili mo Dane?”