Trahison Novels & Stories

หล่อนเห็นกรามของเขากัดขึ้นเป็นสัน ก่อนที่เขาจะพ่นคำพูดทำร้ายจิตใจหล่อนออกมา “สีขาวบริสุทธิ์เกินไป มันไม่เข้ากันสักนิดกับการแต่งงานที่เต็มไปด้วยเรื่องหลอกลวงของเรา”

ปัฐวิกรอ่อนอกอ่อนใจ นึกหาทางจะตะล่อมภรรยาตัวเองอยู่ในหัว มาถึงขั้นนี้แล้วเขาถอนตัวไม่ได้ ค้างคาในระดับฮอร์โมนที่พลุ่งพล่านติดลมบนเช่นนี้มีหวังได้อกระเบิดแน่ และเขาก็ไม่อยากวิ่งเข้าห้องน้ำให้ขายหน้า “ผมผิดเองที่ใช้เซ็กส์นำหน้าความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของเรา แต่ผมก็ไม่ได้ทำร้ายคุณ ครั้งแรกผมก็ทะนุถนอมคุณอย่างที่สุด คุณก็รู้ดี”

“ข้าพเจ้านายกวิน ขอรับคุณฑิฆัมพรเป็นภรรยา และขอสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณ ทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณ จนกว่าชีวิตจะหาไม่” “ข้าพเจ้านางสาวฑิฆัมพร ขอรับคุณกวินเป็นสามี และขอสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณ ทั้งในยา มสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณ จนกว่าชีวิตจะหาไม่”

หัวใจของเธอบอบช้ำเกินเยียวยาจากการรู้สึกผิดที่เผลอไผลไปกับรสสวาทของอดีตสามี และมันไม่ใช่เพียงแค่ความผิดพลาดครั้งเดียว แต่มันคือการทรยศต่อความไว้ใจของชายที่เธอรักที่สุด ความซื่อสัตย์ที่เธอเคยภาคภูมิใจบัดนี้มลายหายไปสิ้น ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่าเธอไม่คู่ควรและสก ปรกเกินกว่าจะยืนเคียงข้างผู้ชายที่แสนดีอย่างปกรณ์ได้อีกต่อไป สองข้างทางยามค่ำคืนบนท้องถนนอันสวยงามไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่รุ่มร้อนของรินลดาเย็นลงได้เลย มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มเนียน ท่ามกลางแสงไฟสลัวของถนนที่ทอดตัวยาว

�่งมาจากคุณกล้อง เขาบอกให้มัทรู้ ถึงนิสัยร้าย ๆ ของแฟนคุณ มัทก็เลยลองเอาเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมาคิด เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามทำร้ายเรา ด้วยการยั่วให้คุณพูดอะไรแบบนั้นออกมา แถมยังจงใจให้มัทมาได้ยินในจังหวะนั้นด้วย มัทก็เลยคิดว่ามันน่าจะดีกว่า...ถ้ามัทเชื่อใจคนที่อยู่ข ้าง ๆ แทนที่จะไปเชื่อคนอื่น” คำตอบของมัทนาทำให้กวินภพเก็บงำความดีใจเอาไว้ไม่อยู่ เขาไม่รีรอที่จะรั้งภรรยาสุดฉลาดเข้ามาโอบกอดเอาไว้เบา ๆ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มใสเพื่อเป็นการให้รางวัล

ฉันหลับตาลงและเริ่มวางแผน ผู้หญิงตระกูลมาร์โคนีไม่ร้องไห้ เราไม่ตีโพยตีพาย และที่สำคัญที่สุดคือเราไม่รู้จักคำว่าให้อภัย เราจะเอาคืน และเราจะทำให้คนทรยศต้องชดใช้ด้วยราคาที่พวกมันไม่มีปัญญาจ่าย

“ความรักที่หนูมี…มันกลายเป็นขยะไปหมดแล้ว!” บทร้ายแทบจะล้มทั้งยืน เสียงสั่นเหมือนจะขาดใจ “หนู…มันเป็นความผิดพี่เอง…แต่พี่สาบานมันไม่ได้มีอะไร! พี่ผลักเธอออกทันที หนูเห็นใช่ไหม…” บทร้ายพยายามจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น