Pengkhianatan Novels & Stories

เขาอ้อนวอน “ไม่ค่ะ ไม่มีทาง อาต้นกลับไปได้แล้ว ชมพูมีคนรักใหม่แล้ว” พวงชมพูโกหกทั้งน้ำตา เมธาพัฒน์เงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวนิ่ง ความเจ็บปวด ผิดหวัง ฉายชัดในดวงตาของเขา เด็กสาวเห็นแล้วก็ใจอ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ

ปัฐวิกรดูออกว่ามาธาวีโกรธเขามาก อาจจะเกลียดด้วยซ้ำแต่เขาไม่อยากปฏิเสธความรับผิดชอบ เพราะอย่างไรเสียเขาก็เป็นคนทำให้เธอเสียหายเรื่องที่บอกกับมาลินีไปว่าเป็นแฟน อีกทั้งเขาเคยแตะต้องอีกฝ่ายไปแล้ว ถึงเพียงแค่จูบก็ตาม นั่นก็คงมากพอที่จะให้มาธาวีสามารถพูดได้ว่าเขาล ่วงเกินเธอ เพราะแม้แต่น้องสาวเขายังพูดกับเขาด้วยคำนี้ ‘ล่วงเกิน’ กัญญานันบอกว่า รู้สึกแย่ที่พี่ชายที่ตัวเองเคารพและรักทำเรื่องไม่ดี ล่วงเกินเพื่อนของเธอ และยังบอกอีกว่าคืนนั้นมาธาวีเสียใจและร้องไห้ทั้งคืน

ฉันขมวดคิ้ว “ใครคะ” “แฟนของแฟนเก่าหวาน ดีที่ช่วยทัน สงสัยเครียดมาก ทั้งความดัน ทั้งระดับฮอร์โมน”

ประตูห้องประชุมเปิดออก บทร้ายเดินเข้ามาอย่างเงียบ ฝๆ ในชุดสูทดำสนิทท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน “ผมคือเจ้าของสถาบันนี้… และผมไม่ยอมให้ชื่อมหาวิทยาลัยผมถูกทำลายด้วยเรื่องโกงเล็กๆ แบบนี้” บทร้ายวางแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะ ด้านในมีคลิปเสียงสนทนาระหว่างเรนนี่กับหนึ่งในกรรม การที่เรนนี่ยอมโอนเงินให้เพื่อให้ชนะประกวด เสียงในคลิปชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กที่กำลังนั่งคิดทบทวนอยู่หันหน้าไปมอง เธอยกมือขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนจะไปเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นพี่ชายของเธอที่มีสีหน้าเคร่งเครียดอยู่นั้นมันก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกผิดขึ้นมา เธอพยายามไม่แสดงความกลัวอะไรออกไป เพราะกลัวว่าคำถามที่พี่ชายเธอจะเอ่ยออกมามันทำให้เธอสั่นไหว “น้องยอมมันหรือเปล่า” สิ่งที่ไม้อยากรู้คือสิ่งนี้สิ่งเดียว ซึ่งคำถามของชายหนุ่มมันก็ทำให้หญิงสาวทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ก่อนที่เธอจะพยายามยิ้มให้อีกฝ่ายพร้อมกับตอบกลับไป

เจอคำพูดตัดพ้อของเพื่อนรักเข้าไป เอกทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความลำบากใจ ใจหนึ่งเขากลัวความลับจะแตก แต่อีกใจหนึ่งสัมผัสจากปลายเท้าของเจ๊รินก็กำลังเร่งเร้าจนเขาแทบคลั่ง สุดท้ายเขาจึงจำต้องพยักหน้าตกลง "โอเคๆ กูไม่ได้รังเกียจเสียหน่อย งั้นคืนนี้กูจะนอนค้างที่นี่ด ้วยแล้วกัน"

เธอพยายามเขย่าปลุกเรียกให้ตื่น แต่เกื้อกูลก็ยังคงเพ้อไม่หยุด “ไม่ ไม่จริง ไม่ใช่ ไม่จริง มันไม่ใช่ความจริง” คราวนี้นภิศาได้ยินชัดเพราะเขาพูดคำเดิมซ้ำๆและดังขึ้นเรื่อยๆเหมือนกำลังเถียงกับตัวเอง นอกจากนั้นท่าทางของเกื้อกูลยังดูหวาดกลัวในสิ่งที่ตัวเขาเองกำลังปฏิเสธ มันออกมา

เฉย ๆ อเล็กซิสถามกลับ “พวกเขาโกรธเรื่องอะไร” “เพื่อนของเธอ โคดี้ เฮซฉวยโอกาสเชื่อมต่อกับระบบสอดแนมของไลบราเลียเพื่อแฮกข้อมูลจากระบบอื่น ไม่ว่าจะฝ่ายทหาร วิจัย อุตสาหกรรม ความรู้เทคโนโลยีทั้งหมดในไลบราเลียถูกส่งไปยังนิวโฮปและแอวาลอน ไม่พอ เขายังป้อนคำสั่งยานบ ินไร้คนขับส่งออกเทคโนโลยีและนวัตกรรมไปยังอีกสองทวีปดังกล่าวด้วย พวกเขาจึงโกรธมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะกองทัพหุ่นของอาร์คาเดียยังบุกอยู่ที่สภาสูง”

เขาบอกไอ้ผาดแล้วดูดบุหรี่ปล่อยควันออกมาแล้วสาวท้าวเดินตรงไปยังตำรวจที่กำลังเข้ามาเคลียร์พื้นที่คลังแสงเดินมาถึงศพของปีแอร์ที่ตอนนี้ตำรวจกำลังดูศพของมันอยู่ “มิสเตอร์คอนแวนต์” หนึ่งนายตำรวจทำความเคารพเขา แม้เขาไม่ได้อยู่ที่สเปนแต่ทุกคนที่นี่รู้จักเขาผู้เป็นราชาแห่ งกาสิโน และราชาแห่งความบาป หากใครคิดจะต่อต้านหรือทรยศมันผู้นั้นต้องจบชีวิตลงและปีแอร์ก็คงเป็นหนึ่งในคนทรยศนั่นเช่นกัน

“เหรียญยังมีสองด้านเลยนี่คะคุณตา จิตใจของมนุษย์ก็เหมือนกันค่ะ แม่เคยบอกกับหนูว่าต่อให้เราเป็นคนดีแค่ไหนก็ยังเคยฆ่ายุง ฆ่ามด เคยรู้สึกอิจฉาริษยาคนอื่นด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง และยังเคยโกรธแค้นแทนคนอื่นทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง เขาเรียกว่าอารมณ์ชั่ววูบค่ะ อารมณ์นี ้ทำให้เราขาดสติ ทำอะไรได้อย่างไม่ลังเลเลยด้วย หนูยังเคยเป็นเลยค่ะ” “หนูน่ะเหรอ” ฮาโตริทำหน้าไม่อยากเชื่อ “จริง ๆ ค่ะ หนูเคยพูดกูมึงกับใครคนหนึ่งเพราะเขาเรียกพี่ไคของหนูอย่างหยาบคาย ตอนนั้นหนูโมโหจนขาดสติเลยค่ะ ทะเลาะกับเขาอย่างลืมกลัวเลยค่ะคุณตา”