Traversing In Tagalog Novels & Stories

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

Naiinis kong saad. Matapos kong bitawan ang mga salitang 'yon ay naglakad na'ko palabas ng OR. Agad kong hinugasan ang mga kamay at naglakad papuntang locker para magbihis. Hindi ko namalayan na habang naglalakad ako ay panay na rin 'yong pagtulo ng luha ko. Pinahid ko naman kaagad 'yon.

Nagbihis ako ng hoody jacket, maong na pantalon at sapatos. Tiningnan ko ang oras sa relong nasa bisig. Pasado ala-sais na ng gabi at kalat na ang dilim sa labas. Bago pa ako maabutan ng mga tauhan niya, kailangan ko ng umalis. Sinamantala ko ang pagkakataong maglakad muna papalayo ng bahay habang isinuot ang hood ng jacket sa aking ulo. Narating ko ang kanto na wala man lang nakakasalubong o nakikita. Saktong may paparating na traysikel at pinara ko kaagad saka nagpahatid sa bus terminal.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Namangha si Trina nang matanaw ang malawak na karagatan at ang asul na langit na parang lumalapat dito. "Napaka ganda, anong tawag sa lugar na 'to?" namamanghang tanong ng babae. Ngumisi si Fernando. "Wala talagang pangalan ang lugar na ito ngunit pinangalan ko siyang Trixie." Napalingon sa kanya si Trina na napaka lawak ng ngiti. "Trixie? Bakit Trixie?" "Trixie, ibig sabihin sa ingles ay "bringer of joy". Sa tagalog, tagabigay ng saya. Kagaya mo, naghatid ito ng saya sayo, tama ba?" Lumingon siya sa dalaga.

Pero anong meron sa likod ng nagtataasang halaman na to? “Ito ang tinatawag na Maze Garden, maraming daang pasikot sikot. Ang sabi nila kapag sinubukan niyo raw ng partner mo ang hanapin ang isa’t isa at nagkatagpo kayo ibig sabihin kayo raw talaga para sa isa’t isa. Sa pintuan na yan kayo maghihiwalay.” Paliwanag niya naman sakin. “Naisipan mo rin bang gawin yun?”

Mahabang litanya ni Tristan. Tumayo si Tristan mula sa silya inuupuan nito, saka lumapit sa inuupuan ni Travis. Mahina nitong tinapik sa balikat si Travis. “Don't worry mahal ka rin ni Cath. At kung sakaling magbago ang isip mo. Tell me, hindi ko muna itutuloy ang trip ko. Ako muna ang bahala rito sa pamamalakad dito sa kompanya.” Mahabang litanya ni Tristan bago ito tuluyan nagpaalam na iwan na siya at uuwi na ng bahay.

Yukizia Veronica Point Of View "Thyme bumalik na kaya tayo sa loob? Hindi ako mapakali, parang may mali. Hindi ko dapat iniwan si Tristan," Nag-aalalang sabi ko kay Thyme ng makapasok na kami sa loob ng Van si Travis ang nag nag mamaneho. "Hindi pwede masyadong delikado sa loob, kailangan na nating makaalis rito. Trav, tara na!" Sabi naman ni Thyme at tinap ang balikat ni Travis.

‎Napangiti ang matanda. ‎Pagod. ‎Wasak. ‎“Some sins don’t deserve escape.” ‎Bago pa kami makapagsalita— ‎biglang may malakas na yabag mula sa itaas. ‎Papalapit. ‎Mabilis. ‎“GO!” sigaw niya. ‎At doon kami tumakbo. ‎Makitid ang lagusan. ‎Halos wala kaming makita kundi ang ilaw ‎mula sa emergency lamps.