Tree Quotes About Family の小説・ストーリー

Hindi na siya sanay sa ganitong klase ng pag-aalaga, at sa mga salitang iyon, pakiramdam niya ay para siyang isang tunay na bahagi ng pamilya—hindi lang isang bisita, kundi isang babaeng may halaga at lugar sa mundong ito. Nagpatuloy si Madam Venus, "At ang pinakamahalaga, apo, kahit anong mangyari, palaging tandaan mo na ang pamilya ang magbibigay sa'yo ng lakas. Sa bawat pagdaang bagyo, ito lang ang makakapagpatatag sa'yo."

Hindi dahil may magandang offer ako, kundi dahil may pamilyang handang maghintay at umintindi. Maya-maya pa, lumapit si Mama sa akin. Tahimik lang siya habang inaayos ang buhok ko. “Anak, alam mo ba kung bakit kami laging proud sa’yo? Hindi dahil sa awards, hindi dahil sa grades. Kundi dahil kahit marami kang nararating, nananatili kang mabait at mapagmahal.” Napayakap ako sa kanya. “Ma, hindi ko pa alam ang sagot ngayon. Pero promise, hindi ko ipagpapalit ang family natin kahit saan pa ako makarating.”

“Dapat talaga pina-tint ko pa nang mas madilim ‘yung sasakyan.” Napatawa si Amara. “Bakit mo ginawa ‘yon?” “Because they’re your family.” “Hindi mo naman responsibilidad.” “You are.” Natahimik si Amara sa sagot niya. “Zeke…” “I meant what I said,” dagdag nito. “Important ka sa akin. So your family matters too.” Hindi alam ni Amara kung ano ang isasagot. Kaya yumakap na lang siya rito.

" Naluha ako. Pinakita ng paintings ang saya, hirap, at pagmamahalan namin—mula sa una hanggang sa ngayon, kasama ang mga bata. Muling nagparamdam ng emosyon ang bawat brush stroke, parang iniikot nito ang aming kwento sa harap ng aming mga mata. Nang matapos ang kanta, lumabas ang mensahe sa screen: "Madrigal Family Forever" Nagulat kami sa palakpak sa pinto—ang pamilya at mga barkada namin, umiiyak sa tuwa at sobrang saya. Ramdam ko ang pagmamahal nila para sa amin. Kinagabihan, nagpaalam silang lahat. Pinagdiwang nila ang ginawa ng anak ko at ang pagmamahalan ng pamilya namin.

“Mula sa mga panahong puno ng paghihiwalay at takot, narito tayo ngayon—nagkakaisa, payapa, at puno ng pag-asa. Ang mga lihim na minsang naghiwalay sa atin ay naging tulay upang mas mapatibay ang ating samahan.” Tumango si Xavier at inilagay ang kanyang kamay sa balikat ng kanyang anak. “Ito ang pinakamagandang bunga ng ating mga sakripisyo. Ang yaman at kapangyarihan ay maaaring mawala anumang oras, ngunit ang pagkakaisa at wagas na pagmamahalan ng isang pamilya ay mananatili habambuhay.”

My family is my treasure, hindi ko kayang may hindi kami pagkakaunawaan. We maybe can give each others space to have a peaceful mind, but I can't stand being away from them kahit isang araw lang, hindi ko makakaya. Hindi ko sila kayang tiisin. Well, most of person is like that. Hindi nila kayang magtanim ng kahit ano mang bagay sa minamahal nila lalo na sa pamilya nila. Hindi nila matitiis ang mga ito kaya ilang minuto lang, oras o araw. Ayos na ulit sa dati.

Naglakad na siya palapit sa mesa. " Family is ONLY the WORD that is circulating in the WORLD of Jungslagger family. I will die protecting my family. They are not only an ally but they are my life. Without them, I am nothing but a dust." ___________________________________________________________________________ Tick tack. Tick tack. Tick tack. Nalalapit ng maging kasaysayan ang Phoenix.

Iyon din kasi ang bilin ng kanyang ama noong buhay pa ito na huwag madamot sa mga katulong ng kanilang pamilya. Umupo si Arthuro sa nakaharap na upuang gawa sa narra tree. Gayunpaman ay naalala niya ang bonding nilang dalawa ng kanyang ama. Naalala niya din kung paano nito ikinuwento ang buhay ng mga ito noong wala pa silang pera. Tanging bumubuhay sa mag-asawa ay ang panananim nila sa buong paligid ng bahay. Halos lahat na halamang namumunga ang mayro’n sila.

Ang pagmamahal at pagkakaroon ng pamilya ay sapat na upang makayanan namin ang lahat ng pagsubok na darating. "Huwag mong kalimutan, Ruby," sabi ni Aerol isang gabi habang kami ay naglalakad sa parke, "Ang lahat ng ito ay nagiging magaan dahil magkasama tayo. Hindi tayo maghihiwalay, hindi tayo bibitaw. Ang pamilya ay ang tunay na kayamanan." Tumango ako at tinitigan siya ng may ngiti. "Oo, mahal. Hindi ko na kayang magtagumpay kung wala ka. Ang pamilya natin ang aking lakas."

Ang kanyang boses ay malumanay ngunit puno ng lalim at karunungan. “Hindi sa pamamagitan lamang ng mga salita o nakasulat na kasulatan, Diego,” paliwanag niya. “Ang tunay na pamana ay itinatanim sa puso at isipan. Ipinapakita ito sa pamamagitan ng iyong mga gawa, sa kung paano mo tratuhin ang kapwa, at sa kung paano mo pinahahalagahan ang mga bagay na hindi nakikita ng mata. Ang puno ay tumatayo dahil sa kanyang mga ugat. Kung ang mga ugat ay matibay at nakabaon nang malalim sa mabuting lupa, kahit na gaano kalakas ang bagyo, hindi ito matutumba. Ganoon din sa ating pamilya—ang ating mga ugat ay ang katotohanan, katapatan, at pagmamahal. Hangga’t nananatili ang mga ito, tayo ay magpapatul oy