Trip Down To Memory Lane Novels & Stories

Nahihirapan na si Trippy sa emosyon, at kinuha agad niya ang cellphone niya bago tumakbo palabas ng Treasure Measure, tinawagan si Mick Crane sa sandaling lumabas siya. Kadarating lang ni Mick sa Vintage Deluxe at hindi pa nakakaupo nang tawagan siya ni Trippy, at agad niyang tinanong pagkasagot ng tawag, "Kumusta? Anong nalaman mo?" Pero, sa sobrang inis ni Trippy, agad siyang napaiyak, "M-Mr. Crane… Mahal kong Mr. Crane…" Nagulat nang sobra si Mick, at agad niyang sinabi nang galit, "Hindi ka ba makapagsalita? Bakit ka umiiyak?! Parang nagdadalamhati ka sa pagkamatay ko…"

Alam niyang nasasaktan ito kahit pa nakangiti ito. Ganu'n kapangit magkunwari si Daphne, nahahalata pa rin niya at masakit iyon para sa kanya. Sa reception area ay kanya-kanyang binati ng mga bisita ang bagong kasal at talagang masayang-masaya ang mga ito para sa kanila at wala namang pagsidlan ang saya na nararamdaman ng mga ito. "This sea is the most memorable place for me," sabi ni Rhodly habang naglalakad silang dalawa sa tabi ng dagat na magkahawak ang mga kamay.

Ganyan nga, hindi siya dapat magduda. "Let's go home." Lulan ng tricycle ay nag-kuwentuhan kami sa daan. Ang saya niyang kasama, just like before. What a bother, memories are really ripping every sheet of my soul. At ang laman ng mga alaalang iyon ay katabi ko mismo ngayon. Ang masaklap, ako lang ang nakakaalala sa mga iyon. "So, ayun nga. We had an argument back there in the Writer's Cabin," aniya habang pinupunasan ang mukha gamit ang panyo.

'' Tanong ni Tripp sa kapatid. ''Yeong-i isibpal ! I drunk last night I'm sober now.'' sagot ni Tredd at ininom yung hawak hawak nya. ''Ano daw?'' Bulong ni Nash kay Tripp. ''Zero two twenty eight.'' sagot ni Tripp bago lumapit kay Tredd. ''Work on sobering up! You have a task to do.'' sabi nya bago pinitik yung noo ng kapatid.

She was just there, kneeling. Ang mga alaala na ginawa nila ni Troy nitong mga nakaraan ay unti-unting nagbalik sa memorya niya. Kung kailan nakikita niya ang sarili na masaya habang kasama ito. Kung kailan minsan na niyang naramdaman ang pagiging malaya dahil dito. Ang getaways nila, roadtrip, lambingan, at lahat-lahat na sila lang ang nakakaintindi sa isa't-isa ay tila ramdam niya na rin ang nalalapit na pagkawalang karapatan sa mga 'yun.

“Ginugol niya ang kanyang mga natitirang oras upang ayusin ang lahat. Magmula sa burol niya, sa lugar na paglilibingan at maging sa mga bagay upang ihanda ang kanyang mga mahal sa buhay sa nakatakda niyang pag-alis. Ganoon kasi talaga si Tri lalong-lalo na pagdating kay Lyv. Sinisigurado muna niyang okay kaming lahat bago niya isipin ang sarili niya. Alam niyang malulungkot kami subalit umaasa siyang mapapawi ito sa tuwing aalalahanin namin ang alaala niya. Kaya naman Hon, umaasa ka na magpapakatatag kami para sa iyo. Hindi ka namin bibigyan pa ng dahilan para mag-alala kung saan ka naroroon. Oras na..oras na para mamahinga ka na. This time, unahin mo muna ang sarili mo. Magiging okay din ka

Payuko siyang binati ng matanda. Nang makababa ng tulay lumiko ang karuwahe ni Francisco sa Sta. Clarita. Nang makababa ng sasakyan ay agad siyang nagbayad at pumasok sa kanilang tahanan. -bayan naming minamahal hangad ang iyong kaunlaran.

Imahenasyong hindi n'ya alam kung maaari pa kayang magkatotoo. "Sorry Trav—" "It's okay! That was a past." "Bakit kasi hindi mo ipahanap? We have lots of money for you to find a good investigator." Hinarap ni Travis ang pinsan. "No need to do that. Gumawa na ako ng isang malaking desisyon tatlong taon na ang nakakaraan. If even if I found her, sa tingin mo ba'y maaalala pa n'ya ako despite of what I did to her. I took her goddamn memories. The memories which I was there."

"I wasn't an Estrellas for nothing." Badtrip akong lumabas ng conference hall na iyon at mabilis akong nakababa sa parking lot. I drove my car as the highest speed that I can until that I was able to blend in to congested cars in the main road. Wala akong pakialam kung pabigla-bigla ang pagsisingit ko sa traffic.

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.