Tula Para Sa Mahal Ko นิยาย & เรื่องราว

Bella’s POV Tama na. Ang mga salitang paulit-ulit na umiikot sa ulo ko. Hinawakan ko ang dalawa niyang kamay na nasa pisngi ko pa rin. “Tell me, Taki…” sabay tingin ko sa kanyang mga mata. “Hindi ba ako naging masaya sa mga desisyon na ginawa ko? Hindi ba ako naging kuntento noon? Hindi ba worth it ang mga luha ko?”

Tumango siya at sa pagtalikod ko ay isang lihim na ngiti ang lumabas sa labi ko. 'Sorry Lee but this is not what you think it is. I will be having my final torture and revenge. It's now the right time that you get to see the Tora in me, the wild tigress – siya ang makikita mo mamayang gabi.'

“Para akong tanga.” Nakakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin na may halong pagkalito. "Tanga saan?" Kung hindi ko sasabihin ngayon kailan? Alam kong kakainin ako nito ng buhay. Siyempre, maaari rin niya akong iwanan na nakatayo dito pagkatapos ng aking pag-amin, at iyon din ay papatay sa akin. Rejection. Gayunpaman, ayokong magkaroon ng sikreto sa pagitan namin. "Ako ay isang tanga para pangarapin ang isang tulad mo."

bakit mas mahaba pa 'to sa pasensya ko? "paki ko sa kanila? hindi naman sila ang mawawalan ng pamasahe," sagot ko. "and for your information, 'yang kurbata mo, baka mas mahal pa 'yan sa buhay ko, kaya kung ayaw mong mapunit 'to nang tuluyan, give me my token." ​"miss, do you have any idea who i am?" ​"wala akong paki kung ikaw pa ang nawawalang anak ni lola flora. token. ko. asan."

tumango tango naman sya "yes so plsss pumayag ka na" nagpuppy eyes naman sya wala naman akong nagawa kundi ang tumango nagtatalon naman sya sa tuwa as if naman may magagawa ako para talaga syang teenager hmm matagal tagal narin pala akong hindi nakakapag mall noh

Soft violin music ang nasa background. Si Dahlia ay kumakain ng croissant habang nakatitig sa kumikislap na ilaw ng Eiffel tower. “Mama, parang stars po! Amazing! Parang gusto kong makarating sa tuktok.” Nagtawanan sila. Kumain, nag-toast, nagkwentuhan tungkol sa future nila, at nagpicture-taking si Dahlia gamit ang polaroid. Isa sa mga nakuha nitong picture, si Lucas na nakatitig kay Maya na parang pinaka-mahalagang tao sa buong mundo.

tanong ko “ tapos na po ma'am, 'yung Almusal niyo naka handa na, Gusto niyo po bang ipaghain ko kayo? ” Umiling naman ako, hindi parin naman ko nagugutom “ sige señorita, Itutuloy kona ito. ” aniya. Naka ngiting tumango naman ako. Umangat ang aking tingin sa isang cctv, gustuhin ko mang lapitan si Lianda para sa plano namin ay hindi ko magawa dahil dito

Paanong iba pala ang ina ko at hindi si Mama Flora? "Papa ko," mahina kong sambit. Ang Papa ko lang talaga ang totoong kilala ng puso ko. At si Lola na laging nagtatanggol sa akin na mahal na mahal ako. Napaluha na ako dahil gulong-gulo ang isip ko. Sumakit bigla ang ulo ko na madalas kong nararamdaman. Kahit noong nasa Manila pa lang ako, madalas nang sumakit ang utak ko at kapag pumikit ako, may mga blurr na mukha akong nakikita.

Habang naglalakad, may kung anong pumasok sa isip niya. “Hindi pala nasusukat ang tunay na pagmamahal sa pag-aangkin. May mga pagkakataong sapat na ang makita siyang maayos… at ligtas, kahit hindi sa piling mo.” Sa kanto ng daan, may pares ng matang tahimik na nakamasid kay Talia. At bigla, isang malaking mascot na kulay asul na hugis oso, ang lumapit at humarang sa dinadaanan niya. May hawak itong bulaklak at gusto nitong ibigay iyon kay Talia.

Tama na Taurus; Tama na ang kasinunggalingan mo. Lalo mo lang akong sinasaktan ng todo. Lalo mo pang akong pinapahirapan. "Please, Chloe maniwala ka sa akin, hindi kita sasaktan at hinding hindi rin kita lolokohi——-" hindi ko na lang pinatapos na binigyan nang malakas at malutong na sampal si Taurus, na kina-bigla naman ito.