Tula Para Sa Pangarap Novels & Stories

NEAH’S POV Tulala akong nakatingin sa kawalan. Iniisip kung tama ba talagang ayusin pa rin namin ang relasyon namin gayong unti-unti pa rin itong nasisira. I really want to support him sa pangarap niya. Pinapaniwala ko ang sarili ko na darating din ang araw na matatapos siya sa pagiging busy niya pero habang tumatagal, parang mas lalo kaming napapalayo sa isa’t isa.

Ibang iba ang aura nila ngayon, makikita mo ngayon ang taong kagalang galang at kinakakatakutan. "If you really are interested ni this training...go...alam namin na mahirap ito pero minsan ko lang sabihin ito sa inyo. If you have a dream and that dream you're hoping for the best then this is for you. Mahirap ito yes pero walang mahirap sa taong may pangarap, sa taong gusto ng pagbabago at higit sa lahat sa taong may gustong makamit..." firm at seryosong sabi ni ate Roda sa aming tatlo.

Hindi lang ito tungkol sa pagtulong sa kanila para magtapos ng pag-aaral, kundi ang magbigay ng lakas at pag-asa upang tuparin ang kanilang mga pangarap. "Alam mo ba, Mariella," sabi ni Liza habang tumitingin sa kanyang mga mata, "ang bawat pangarap ay nagsisimula sa isang hakbang. Hindi mo kailangang magmadali. Ang mahalaga, ikaw ay nagsisimula at hindi ka sumusuko."

sagot ni Elara " Actually, ganito ang plano ko sa buhay.. noong bata pa ako, umaasa ako sa kuya ko, paglaki ko, aasa ako sa magiging ate ko at pagtanda ko, aasa ako sa mga pamangkin ko, mabubuhay ako habambuhay sa pag-asa lang sa ibang tao." "……………………" Napanganga si Elara at walang masabi. Tahimik ang paligid sa mga sandaling iyon.

Ang luha na hindi sana pumapatak ay heto na naman ngayon at kinokontrol ang kanyang mga mata… Naaawa siya sa sarili niya, hindi niya dapat ito nararanasan. Kung sana’y tinupad niya na lang ang kanyang mga pangarap. Kung sana’y inuna niya ang sarili, siguradong hindi siya aabot sa ganitong punto. Ngunit walang rewind ang buhay niya. Hindi niya maaaring ibalik ang nakaraan para lamang maitama ang pagkakamali.

What more pa kaya Kay Ralph na Kaya siyang tapalan ng pera mapapayag lang siya. Nakakadiring isipin. Ang babaeng pinapangarap ko ay isang kaladkarin. "pre, lika na. Huwag mo na silang tignan, masasaktan ka lang. Humanap ka na lang ng bago, yung hindi tulad ni Venus, pre. Marami pa d'yan, huwag mong lunurin ang sarili mo sa kalungkutan." "salamat, pre. Hayaan mo, kakalimutan ko na siya. Ito na ang huling beses niya akong makikita."

Isang taon na lang Ma, Pa matupad ko na ang pangarap ko sa inyo. "Kahit saan, basta kasama kita. Gagawa ako ng paraan para magpa-alam kay Tita, friday naman yon." Tulad ng sinabi ko, kahit natatakot sa maaring gawin ni Tita ay naglakas loob akong nagpa-alam sa kanya.

Manila, 2019; present year Sa isang pangkaraniwang klase, mangingibabaw ang pinaka-kakaiba sa lahat. “Miss Medrano!!! Are you listening?” bulyaw ng lecturer sa isa sa mga estudyante niyang nakapandekwatro at tila may sariling mundo habang ngumunguya ng bubble gum. Pagkarinig ay umayos siya ng upo at agarang bumalik sa reyalidad.

“Para ‘to sa kanya.” Tahimik ang silid muli—ngunit ngayon, hindi na iyon katahimikang puno ng lungkot, kundi ng pag-asa. At sa labas ng bintana, tila dumampi ang banayad na ihip ng hangin, kasabay ng mga salitang kay tagal nang hindi naririnig ni Althea… “Ituloy mo ang pangarap mo.” *****

"Hindi imposible kung gusto mo talaga! Ngayon, sagutin mo ang tanong ko, gusto mo ba talagang makatuluyan ang kuya Nigel mo?" Tila may pag-aalangan pa nang tumango-tango si Lyka. "Magaling! Makinig kang mabuti, matutulungan tayo para pareho nating maabot ang mga pangarap natin, naintindihan mo ba?" Muling tumango-tango si Lyka. "Basta't pakinggan at gawin mo lang ang mga ipagagawa ko." . .