Tula Para Sa Pangarap Novels & Stories

turan ni Tanya saka tumalikod kasabay ang pagsara ng pinto. Sumunod ang nakakabinging katahimikan. Abala ang bawat isipan ng dalawa patungkol sa kaninang kaganapan. Hindi maiwasan ng mga ito ang mapaisip dahil tila may kakaiba. Napasulyap si Leiluna sa kanyang kapatid na agad na umiwas sa kanya kasunod ang ," Tara na. Gutom na'ko!" ngumiti ito sabay ang pagtayo mula sa kama.

Parang bata. Parang gusto niyang ilabas lahat ng sakit, takot, at pangambang matagal niyang kinimkim sa puso. Ang takot na mawala ng tuluyan ang inang matagal niyang pinangarap makasama. At ngayong nakasama niya na ito, hindi matanggap ng puso niya na mawala ito sa kanya. "Kael..." Nanginginig ang kanyang katawan sa magkahalong tuwa at pag-asa.

Ang paghihintay ay masakit ngunit ang isang tulak lang ay langit. At gayunpaman, sa paanong paraan ay parang may mapapalampas ako rito dahil masyado akong nakatutok sa pagiging mabuti… perpekto pa nga kahit alam kong imposible ito. Bawat tulak ay nagpinta ng isang larawan ng kung ano ang maaaring maging hinaharap, isang hinaharap na kasama si Eliana—Kung magpapasya siyang manatili rito.

An olympian god! Hindi ako sa simbahan ikinasal. Hindi ang Diyos ang kaharap namin nang nanumpa. Hindi pari ang namagitan. Hindi ako naglakad sa mahabang red carpet. Hindi ako naka-belo. Wala akong entourage. Ni wala nga rin akong bulaklak na dala. Just me, him, the Judge, and our parents. Hindi ito ang pinangarap kong kasal at hindi siya ang pinangarap kong pakakasalan but what are the odds that your dreams will come true? Besides, those were just baby wishes, mga pambatang pangarap na hindi na madadala hanggang sa pagtanda kasi mapapagtanto pala natin na mahirap palang abutin ang ganoong klaseng pangarap.

paliwanag niya. Medyo naliwanagan ako. Alam kong medyo matigas ang aking ulo pero hindi siya sumusuko na ipaliwanag sa akin kung ano ang makabubuti sa aking buhay. Biglang sumagi sa isipan ko ang mga sakripisyo at paghihirap ni Mama para ibigay sa akin ang magandang kinabukasan. Ayaw kong mabalewala iyon. “Susubukan ko po, Dr. TJ. . . Susubukan ko pong ipagpatuloy ang pag-aaral ko pati na rin ang aking mga pangarap pero hindi po muna ngayon. . .”

“Nais kong makapatapos ng pag – aaral ko. Nais kong maging doktor sa aking paglaki. Nais kong kumita ng maraming pera. Gusto kong magkaroon ng sariling bahay. Gusto ko pa magkaroon ng sarili kong pamilya. Ngunit paano ko mararating iyon kung ganito lamang ako? Paanong mararating iyon ng isang pulubing katulad ko? Walang future ang mga taong pakalat kalat sa lansangan, Gilda. Wala Palasak na ang buhay nila.” Nakakalungkot isipin na ang mga pangarap na iyan ay lumulubog na lamang dahil ayaw na niyang ipaglaban. Ngunit sa kaso ko ay hindi ako basta basta susuko. Hindi ko hahayaang lumubog ang isang barko kahit may butas na ito. Lagi akong gagawa ng paraan upang mapanatiling nakataas ito sa tubi

Parang mga lumang pang takip sa lamesa ‘yon eh! “Ayan, sa mga gusto mag mine dyan dalawa lang ‘to!” singit ni Tita Mel, “May ka-partner pa siyang bra! But wait! Hindi lang ‘yan basta-basta bra, because…” May kung ano siyang hinila sa ilalim ng mga cup nung bra at biglang bumukas ang parte sa gitna kung saan dapat nakalagay ang ut*ng, “May portal! Ito na ang daan patungo sa Encantadia, kung gusto niyong dalhin sa paraiso ang mga mister niyo i-mine niyo na ‘yan! First two customers lang!”

maluha luha niyang sabi rito. Parang baliktad yata. Siya ang naluluha kahit na siya ang lalaki. Siguro dahil mula pa noon, ang pangarap na talaga niya ay pakasalan ito, kaya lang mukhang pinatagal na muna ng tadhana ang lahat para mas lalo siyang masubok at mapatunayan sa sarili niya na wala na talaga siyang ibang gusto sa buhay niya, ito lang. Personal niyang iniangat ang harapan ng gown na suot ni Alexa nang handa na itong umakyat sa baitang papalapit sa pari.

“Limang milyon ‘yan. Imagine kung… kung magsusumbong ako, life-changing ‘yan.” Dumaloy sa isip niya ang mga pangarap—utang na mababayaran, bahay na maaayos. Napahalik siya ng konti sa labi, dahil parang hindi makatotohanan ang magiging kapalit ng isang larawan lang.

“Hindi lang po negosyo ang gusto kong itaguyod. Gusto ko rin po na magbigay ng pag-asa at pagkakataon sa iba, tulad ng pagnanais ko noon na magtagumpay.” Sa mga sandaling iyon, napansin ko kung paanong ang mga simpleng pangarap ay maaaring magbukas ng mas malalaking pinto. Si Aerol, na isang simpleng bata na nawalan ng ina, ay naging simbolo ng lakas at pagpupunyagi. Ang kanyang hangarin na magbigay ng pagkakataon sa iba ay nagbigay sa akin ng bagong perspektiba sa buhay.