Tula Pasasalamat Sa Magulang の小説・ストーリー

Pumalakpak si Ariel and cheer me up. "yes, Ate. Ikaw nga motivater namin noon e. Ikaw ang tumatayong magulang namin sa panahon na wala sina Mama at Papa. Kaya bilang pasasalamat, Ate, sasamahan ka namin na malampasan mo ang lahat ng pagsubok na ito." Mas lalo akong naiyak dahil sobrang matured na talaga mag-isip ang mga kapatid ko.

Isang matamis na ngiti ang ibinigay n'ya sa kan'yang mga magulang. "Salamat mama, papa. Maraming salamat sa pagluwa n'yo sa akin sa akin sa mundong ito. Naranasan ko ang maging ganito kasaya dahil sa inyo. Maraming salamat," maluha-luha at taos pusong pasasalamat n'ya sa mga ito. Niyakap s'ya ng kan'yang ina ng ilang segundo at hinaplos ang kan'yang pisngi ng kumalas ito sa kan'ya.

"Ikaw tlga anak ko, Basta mag-iingat kalang dyan okay excited narin ako makita ka ulit anak" "Opo Tita kayo din dyan mag-iingat" "Sige anak alam kong may pasok kapa" "Sige Tita salamat" ***end call**** Thank you Lord thank you kasi naging maayos narin si Tita sana nmn tuloy² nayung paggaling niya. Sa kabila ng nangayri sakin nagpapasalamat parin ako sainyo dahil pinatibay mo palagi yung loob ko, hindi ko kayo sinisisi sa pagkawala ng mga magulang ko pero hindi kopa matanggap yung pagkawala nila sana tulungan moko na matanggap. Hindi man ako gaano lumalapit sainyo pero alam kong tutulungan mopa rin ako at sa mga taong nakapaligid sakin naniwala ako na napakabuti mo.

Sa ilalim ng sikat ng araw, nagliliwanag ang makisig niyang mukha. "Hindi ba dapat magpasalamat ka sakin dahil sinurpresa kita?" "Oo, dapat nga akong magpasalamat sayo. Salamat dahil nilayo mo ako sa taong pinakamamahal ko. Salamat dahil tinago mo dito ang mga magulang ko at hindi mo hinayaang magkasama ang pamilya namin. Dapat mas magpasalamat ako sayo dahil tinuturukan mo ako ng gamot na unti-unti akong ginagawang puppet mo."

Napangiti rin ako ng itaas nito ang isang palad at marahang hawakan ang aking mukha. “Salamat anak, ha? Sobrang pasalamat ko sa panginoon at isang responsable at mapagmahal sa magulang ang binigay niya aming panganay.” inabot ni Tatay ang tutok ng ulo ko at marahang ginulo ang buhok ko. “Alam kong nahihirapan ka na. Salamat sa pagtitiis anak, ha at pasensya na ganitong buhay lang ang kayang ibigay namin ng tatay mo,” naluluha ako ngunit pinigilan kong wag tumulo ang mga iyon bagkus ay ngumiti ako ng mas malapad.

saglit akong nabigla sa pahayag nya pero agad din akong tumungo at umupo sa mahabang sofa Kakausapin ba nya ako? " Oo nga po pala mayor nag papasalamat po ako pati na po ang magulang ko dahil sa pag papaaral po n'yo sakin maraming salamat po talaga.." mahaba kong linya habang nakayuko Hindi ko alam kung tama ba Ang ginawa ko pero gusto ko lamang naman ay mag pasalamat..

Bulalas ni tita pero nagpasalamat pa rin ako ulit dahil hindi ko naman ito mararating lahat ngayon kung hindi dahil sa kanya. At syempre nagpapasalamat din ako palagi sa Maykapal dahil biniyayaan ako ng ganitong kagwapuhan at kakisigan na siyang nagagamit ko para kumita ng malaki laki. Kita na pinantutostos ko sa pag aaral at pangangailangan sa araw araw. I am still so blessed. Kaya minsan napapaisip din ako kung ano ang itsura ng aking mga tunay na magulang. Marahil ay maganda at gwapo siguro dahil kanino pa nga ba ako magmamana?

wika nito “Hindi mo naman ako kailangang pasalamatan, ginawa ko yun dahil gusto ko at isa pa ako nga dapat ang mag pasalamat sa pamilya niyo eh kasi kinupkop niyo ako dito simula nung mamatay yung mga magulang ko” seryosong litanya ko sa kaniya “Wala eh matalik na magkaibigan ang mga pamilya natin kaya sino pa ba ang magtutulungan?” sagot niya sa akin

Lahat kanilang sinagawa at pinagplanuhan mabuti. Nakakatuwa lang lahat ng kaibigan ni Carlos kanyang nakasama sa nasabing pagbibigay pasalamat niya sa kanyang magulang at pagtanaw ng utang na loob bilang anak. Nauunawaan na niya ngayon lahat kung saan siya nagkamali at nagkulang bilang anak ng mga magulang niya. Sa simpleng celebration nais niya ngayon maging bahagi ng pagdiriwang ng anniversary ng kanyang Mama at Papa. Kasama na din ang sa kanya doon. DOUBLE CELEBRATIONS.

"Marami ang nagpabulkit at nagpaayos ng motor kagabi sa talyer. Nakadagdag din 'yan. Huwag mong alalahanin ang Daddy, malakas pa ako. Gusto ko lang na may dagdag kayo para sa mga pansarili niyong kailangan ng mga apo ko." Nakatitig si Adeline sa sobre, at pagkatapos ay muling tumingin sa mga nakatagong grasa sa ilalim ng kuko at balat ng kaniyang ama. Ang simpleng sakripisyo nitong magpuyat sa talyer para lang mag-abot ng kaunting tulong sa kaniya ay sumaksak nang matindi sa kaniyang dibdib. Hindi na niya napigilan kusa na lang na pumatak ang malalaking luha sa kaniyang mga mata. "Daddy naman..." umiiyak na sagot ni Adeline habang tinatakpan ang kaniyang mukha.